Voetblah loopt (nog) niet warm voor voetballende dames, al zullen we ons niet laten verleiden tot krajiceksisme. Toch passen wij meer in de cultuur van laagbijdegrondse aanschouwing van opwaaiende hockeyrokjes. Voorzeker sedert het verdroten vertrek van enkelvoudige hockeynaam en -lichaam par excellence Maarten. Maar vooruit: ‘t is vakantietijd, er zijn rootselementen in het spel en hoe dan ook is het vrouwenvoetbal in opmars. Watze dan zoal in hun mars hebben, daar gaan we hier even wijselijk niet op in. Daarvoor hebben we sowieso te weinig vrouwenvoetbal gezien. Zelfs niet laag bij de grond. Maar Voetblah zal de eerste zijn om de dames navenant up te graden al naargelang hun prestaties. Met de rubriek de Verdacht Viriele Voetbalster als ons brevet van vermogen.
Voordien een andere VVV, de Veldhovense Vrouwelijke Voetbalster (vermijd het pleonasme door de laatste lettergreep te laten schitteren). Enigszins prematuur, maar toch. Myrthe van Wijngaarde(18) mag dan niet bepaald een naam hebben om te scanderen, toch verlaat zij de Voetblahbakermat Veldhoven voor een profvoetbalbestaan in de VS. Ze is in de voetbalban geraakt door een training bij Rood Wit Veldhoven, de club waaraan driekwart dezer redactie schatplichtig is! In haar eentje ging dit buitenbeentje op een zomervoetbalkamp in Amerika. Voorwaar hét beloofde vrouwenvoetballand, want er zaten slechts drie(!) jongens tussen zestig voetbaltalenten. Het blijft toch zo maar Lala(s) in voetballend Amerika.
Dit nu is een typische kip-of-het-ei-kwestie. Is het vrouwenvoetbal in de US zo sterk en populair omdat de mannen er maar niet in slagen om een vaste vaardige voet aan de grond te krijgen? Of is het zo dat - terwijl voetbal er altijd toch al als een mietjessport werd beschouwd - de heren zich er nóg meer van hebben afgekeerd en toe zijn gaan leggen op de machosporten baseball en basketball nu het alsmaar fenomienaler wordt? Het zal Myrthe een zorg wezen. Zij gaat studeren en voetballen aan de universiteit met de klinkende naam Moorhead Minnesota. Myrthe Moorhead Minnesota.. Een popgroep zou het voor minder doen. Wij wensen Myrthe alle succes toe en blijven haar op de voetblah volgen.
ps Uitputtende zoekpogingen om Myrthe nader te introduceren, zijn helaas gestrand op onvindbaarheid en nonnieuwswaardigheid. De video zullen wij u besparen om elke verdenking van demonisering te vermijden. Wellicht/hopelijk is het een gedateerde, in elk geval een slecht gemonteerde video.
Voetblah komt vandaag vakantie vierend uit Griekenland. Eindelijk weer eens tijd om de Voetbal International grondig door te lezen. Al bladerend stuit ik op een interview met Mads Junker. Deze in potentie Vroegtijdig Vergeten Voetballer is namelijk verhuurd aan De Naarste Club van de Wereld, Roda JC. Op het eerste oog vindt Voetblah Junker wel passen bij Roda. Hij is lang (Peeters, Luijpers en Van Loen), hij oogt niet (Van Loen, Peeters en Luijpers) en hij werkt hard (Luijpers, Van Loen en Peeters). De ideale opvolger van Andres Oper..
Verder lezend blijkt Junker allesbehalve te voldoen aan het stereotype beeld dat er al dan niet terecht bestaat van voetballers. Mads studeerde sociologie aan een universiteit in Denemarken. Een doctorandus in de sociologie die eerst samen moest werken met Aad de Mosen daarna gedwongen werd te socializen met de snor van Westerhof. Wat had Voetblah daar graag bij willen zijn! Gelukkig lijkt met Theo Bos eindelijk de juiste man op de juiste plek te zitten.
Junker verloor echter (logischerwijs) het plezier in voetbal. Hij overwoog zelfs zijn contract in te leveren en een wereldreis te maken. In plaats daarvan hoopt hij het plezier terug te vinden bij de naarste club van de wereld. Moet het gevoerde wanbeleid in Arnhem nóg duidelijker worden omschreven? Nou ja, misschien in het Hardgras-exemplaar Het Jaar van de Adelaar, Marcel van Roosmalens uiterst vermakelijke opvolger van Je hebt het niet van mij, die weergaloze seizoensregistratie van cultclub bij uitstek Vitesse. Hoe dan ook wensen wij Mads veel succes bij zijn nieuwe club. Op basis van zijn interview heeft hij er in ieder geval een fan bij.
ps. voor een uiterst vermakelijke column over de Snor van Westerhof klikt u hier
De opwarming van de aarde is een groot probleem. De zomers worden warmer en de winters zachter. Hierdoor verandert zelfs het Nederlandse sportklimaat. Geen kind leert op jonge leeftijd schaatsen. Gevolg: de sport die al jarenlang domineert, kampt met minder aanwas van jeugd. Voordeel van de opwarming: langere, warmere zomers. Tijd dus om ons sportbeleid maar eens te verplaatsen van koude, gure ijsvlakten naar warme, zomerse oorden. Wat dacht u van sporten op zand?
Jaren geleden zond Veronica de beelden uit van footvolley-toernooien op de stranden van Aruba. De gebroeders De Boer tegen Dirk Kuijt en Patrick Zwaanswijk, met na afloop messcherpe analyses van Louis van Gaal. Alles aan elkaar gegrapt door Harry Vermeegen. Leuk, maar wel allemaal ver weg en voornamelijk een bezigheid voor Vakantie Vierende Voetballers. Inmiddels heeft de warmte echter ook de Zeister bossen bereikt. Daar zet men nu in op een nieuwe sport: Beach Soccer. Enkele jaren geleden vooral beoefend door macho beachboys, tegenwoordig een sport met een eigen bondscoach. Toch vindt Voetblah dat men in Zeist nog niet helemaal strandproof is.
Natuurlijk is het lastig om voor een nu nog zomerse hobby toppers te vinden. Wij denken bij strand aan bikini’s en sambamuziek. De KNVB denkt aan: Niels Kokmeijer! Uiteraard gunnen wij Niels na zijn zware blessure het allerbeste, maar bondscoach..? Nou ja, de sport staat nog in de kindervoetjes; met voornamelijk jongens uit de hoogste amateurregionen, aangevoerd door good-old Leo Koswal. Wat dat betreft heeft men het in Frankrijk beter begrepen. De flamboyante Eric Cantonadeelt daar de lakens uit. Eind juli gaan onze mannen naar Frankrijk om een ticket te bemachtigen voor de EK. Maar of onze poldermodelsambavoetballers het zullen winnen van de mannen van Haantje Eric..?
Het voordeel van een eigen blog is dat het een uitlaatklep kan zijn voor opgedane frustratie. Laat ik één ding vooropstellen: wij van Voetblah zijn vooral liefhebbers. Naast berichten over, trachten wij dan ook zoveel mogelijk deel te nemen aan de voetballerij. Zo tikt Voetblah dit jaar mee op het bedrijventoernooi op Sportpark Goed Genoeg in Amsterdam Zuid. Half (kunstgras)veld, 5 tegen 5 op E-goaltjes bij een ondergaande zomerzon. Echt zo’n avond dat Voetblah zich afvraagt waarom er in de zomer in hemelsnaam niet wordt gevoetbald. Maar goed, zoals u zult begrijpen stond ondergetekende naar aanleiding van bovenstaande beschrijving ouderwets te trappelen om mooie dingen te laten zien.
Het probleem op dit soort toernooien is echter de man in het zwart (of groen of geel of roze). Zo ook deze keer. U kent hem wel. Het type dat zelf nooit gevoetbald heeft en zich ten doel heeft gesteld deze vriendschappelijke pot te leiden alsof er een waarnemer of vier langs de kant staat. “Heren, we wisselen alleen op de middenlijn en wanneer een nieuwe bal nodig is, wil ik die eerst even keuren of deze wel bespeelbaar is”. Nee dat is prima scheids, wat u wilt. De zon schijnt, laten we in hemelsnaam lekker gaan voetballen. Dat ging ons behoorlijk af, totdat de man met de fluit besloot een rode kaart uit te delen. Jawel een rode kaart. U denkt, dat was zeker een ouderwetse knokpartij. Niets is minder waar.
Natuurlijk was het een overtreding. Typisch gevalletje van te laat komen. Dat ziet er vaak erger uit dan het is (dat weet je als je gevoetbald hebt..). Wellicht een gele, maar zeker geen rode prent. Daar dacht eerdergenoemde scheidsrechter anders over. Dit was dus zijn moment. Een vermaning was op dit sportpark niet goed genoeg. “Eruit! Eruit! Jou wil ik hier niet meer zien! Wegwezen!” “Scheidsie, kom nou. Tuurlijk is het overtreding, maar absoluut geen bewussie. Daarnaast we zijn hier voor ons plezier, dus een rode kaart lijkt me niet op zijn plaats”. De man was onvermurwbaar. Verschrikkelijk. Wat frustrerend. Vervolgens dus 4 tegen 5 in de nu brandende avondzon. Gelukkig wisten we de pot winnend af te sluiten, maar zo voelde het niet. Wat een schijtsrechter. Nog drie weken te gaan op Goed Genoeg. Dat laatste gaat helaas niet op voor iedereen…
Het dierenrijk heeft menig voetbalfan al in extase gebracht. Ons nationale team zorgde ervoor dat de hele wereld het brullen van de Oranje Leeuw kent. Maar ook onze competitie doet leuk mee met met Cassio Ram/Os als beste voorbeeld. Buffel en Vos speelden zelfs allebei bij de oude club van van Dieren. Uiteraard onder de bezielende leiding van Pieter Vink.
Dat diertjes ook voor onrust op de voetbalvelden zorgen, werd deze week duidelijk in Woerden. Bij VV Vep, kampioen van de 4e klasse B op zondag. Met spelers als Zwanenburg en Ossebaar is iedere 4de van oktober daar een feest. Minder blij is men met die nieuwste aanwinst: Broer Konijn. Hij saboteert namelijk de boel en graaft kuilen voor een ander. Met man en macht proberen de zwart-witten nu om voor het begin van het seizoen de gaten achterin te dichten.
Dat het een landelijke trend is, werd later op de dag bekend. In Leeuwarden heeft de plaatslijke Jupilertrotshetzelfde probleem. Door een ondergraven trainingsveld week men voor de eerste oefensessie uit naar de kunstvariant in het stadion. En als zelfs daar een knappe knager het plastic weet te doorboren, dan adviseert Voetblah zowel Cambuur als Vep om contact op te nemen met Internazionale. Daar huist de oplossing van hun probleem.
Als zichzelf respecterend voetbalblog moet je soms meedoen met de gekte. Af en toe een knievalletje voor de kommer-cie kan geen kwaad: sterker, het vergroot je afzetmarkt. En in dat kader hebben wij gemeend ons te moeten mengen in de zomerse transfertombola: we gaan onze schrijversselectie vernieuwen. In 2008/2009 draaiden we namelijk een prima seizoen; maar als ambitieuze club willen we natuurlijk meer. Het linkerrijtje, een periode, Europees voetbal, bij de eerste vijf… ook wij gaan er voor.
En in die ambitie bleek geen plaats meer voor Maarten217. Ondanks zijn enorme staat van dienst. Hij heeft namelijk uitermate veel voor ons betekend; hij heeft ons de weg omhoog gewezen; hij heeft ons profiel bepaald. Met zijn meedogenloze analyses over ‘voetbal en de crisis’; met zijn ontmaskering van Dirk; middels zijn scherpe blik op de toekomst van het voetbal heeft hij Voetblah op de kaart gezet. Maar Voetblah moet ook verder.
Bovendien komt de trein die Timp heet, maar één keer voorbij. En dan moet je erop springen, volgens Ronald Koeman. Onze nieuwe aankoop is een attractie van het zuiverste water; een man met gevoel voor decorum in zijn vlotte pen. Voetblah heeft met ‘publieksspeler’ zijn selectie compleet en heeft er zin in. In de maand juli doen we het iets rustiger aan en gaat de frequentie wat naar benee, maar per 1 augustus gaan we weer knallen. Welkom publieksspeler, het ga je goed Maarten217 (klik hier voor al zijn posts).
Spot Stanislav Griga, verbaas u over de outfit van John de Wolf, bewonder Eds eigen oea en zwijmel weg bij Ulrich van Gobbel. Dit is wellicht niet het meest ultieme voetballied, maar hoogstwaarschijnlijk wel de meest onderhoudende videoregistratie. Verdere toelichting is overbodig. Klik en geniet.
Vrouwelijkheid zit niet alleen in gebaartjes en escapades op de dansvloer. Het zit zeker ook in het karakter van de mens. Neem nou Stijn Vreven. In Utrecht bekend als de Indiaan en door menig linkspoot gevreesd om zijn hittepetitterige manier van verdedigen. Zijn Vlaamse tongval, zijn mooie bos krullen, zijn aimabele interviews… enige vrouwelijkheid kan deze rechtspoot zeker niet ontzegd worden.
Als jongeling bij Diepenveen VV maakte Stijn Vreven eerder zijn debuut als mannequin dan als voetballer van het eerste elftal. Na enkele jaren in de Belgische Jupiler verkaste hij naar de domstad in Holland; niet als de Vlaamse Doutzen Kroes maar als spijkerharde rechtsback van de lokale FC. Stijn bleek het type ruwe bolster, blanke pit. Zaterdags raasde hij als een malloot over de velden, zondag verhaalde hij tegen een journalist over zijn grote droom. Samen met vrouw en dochter Cheyenne (What’s in a name?) naar Amerika verhuizen en daar in een tipi tussen de Apachen gaan wonen.
Zo geliefd als Stijn was bij de eigen aanhang zo gehaat was hij bij het publiek van tegenstanders. Menig opponent betichtte hem zelfs van matennaaierij. Tegelijkertijd noemde hij echter ooit een rode kaart voor directe tegenstander Van Persie overdreven. En dat getuigt weer van Veel Vrouwelijke Vergeeflijkheid. Een vat vol tegenstrijdigheden dus die Stijn. Maar wellicht dat zijn zachtaardigheid de laatste tijd de overhand kreeg. Na een jaartje Cyprus en ADO, vertoeft hij inmiddels in de vierde klasse van het Belgische voetbal Bij KESK Leopoldsbrug, naar verluidt. Op hun websiteechter geen spoor van Stijn. Helpt u mee zoeken?
Onze derde kandidaat speelde, in tegenstelling tot zijn voorgangers, nooit voor FC Groningen. Sterker nog, we laten de vrouwelijk vaderlandse voetballer voor even links liggen en steken het kanaal over. We gaan terug naar de tijd dat in Engeland vooral Engelsen speelden en voetbal nog voetbal was (aldus de Engelsen). En ja, wanneer je in deze tijd niet van het type met-de-mes-tussen-de-tanden-spelende-dwaas was, had je al gauw een probleem. Dat overkwam ook deze Verdacht Vrouwelijk Voetballer: Graeme Le Saux.
Le Saux voldeed in alles aan onze criteria voor de Verdacht Vrouwelijk Voetballer. Hij was als speler frêle, lieflijk, sierlijk, gracieus, zachtaardig en natuurlijk een linkspoot. Overigens wordt met de nominatie van Graeme wederom (in navolging van Pieter) bewezen dat de Verdacht Vrouwelijk Voetballer zeer succesvol kan zijn. Hij speelde namelijk bij clubs als Blackburn, Chelsea en Southampton en noteerde zelfs 36 caps voor The Three Lions. Toch werd zijn carrière voornamelijk gedomineerd door de discussie over zijn seksuele geaardheid. Naar alle waarschijnlijk ingegeven door zijn verdachte vrouwelijkheid.
Deze discussie bereikte zijn hoogtepunt tijdens een wedstrijd op Stamford Bridge tussen Chelsea en Liverpool. De vermoedelijk vervelende voetballer Robbie Fowler toonde Graeme uitdagend zijn achterwerk, daarmee doelend op zijn vermeend vrouwelijke voorkomen. Graeme antwoordde gepast met een directe linkse. Le Saux vertelde na afloop nog nooit zo te zijn beledigd. Om het vervelend vrouwelijke verhaal te ontkrachten schreef hij zelfs een biografie Left Field – A Footballer Apart. Toen eindelijk het gerucht uit de wereld leek te zijn, was het Le Saux zelf die de discussie aanzwengelde. In januari van dit jaar nam Graeme namelijk deel aan de Engelse variant van Dancing on Ice. Oordeelt u vooral zelf maar..
Waar Mart van Duren bij Voetblahs nader inzien toch een rechtspoot blijkt te zijn, is de tweede verdacht vrouwelijke voetballer (volgens verwachting) een klassieke linkerspits. Pieter Huistra, al een aantal jaren de hoofd-, assistent- of pupillentrainer bij jeugd-, amateur- of profelftallen, echte noorderling en tevens de nieuwe trainer bij mooiweermietjesbolwerk Jong Ajax, nomineren we vandaag als tweede kandidaat voor dit evenzo dubieuze als prestigieuze predikaat
Stiekem is Pieter Huistra eigenlijk ook best wel een beetje stoer. Als je tijdens je carrière bij vier clubs in de eredivisie speelt, het avontuur zoekt in Japan, Schotland en Belgie en bovendien komt tot acht interlands, dan doe je het volgens Voetblah toch beter dan pak ‘m beet Gregoor van Dijk, Joost Volmer of Tim Cornelisse. Tegelijk is er weinig dat Pieter echt op het netvlies doet beklijven. Een flitsende actie, weergaloze goals, loeiende conflicten met de trainer; ons staat het niet bij.
Wat ons wel bijstaat is het frêle lijf, het fijnzinnige gelaat en de wat vrouwelijke loop. Typisch een verdacht vrouwelijke voetballer. In het vorige seizoen leek Pieter als trainer even in een slechte film terecht te zijn gekomen, toen hij naast über-macho Aad de Mos op de bank bij Vitesse z’n plaats had. Een slechtere combi was nauwelijks voorstelbaar. Volgend jaar is echter alles beter. De met gel en eau de cologne besprengelde deernes van Jong Ajax kunnen hun (geharste) borst gaan natmaken.
Geplaatst door mazuro 
Geplaatst door allardganzenhoef 
De opwarming van de aarde is een groot probleem. De zomers worden warmer en de winters zachter. Hierdoor verandert zelfs het Nederlandse sportklimaat. Geen kind leert op jonge leeftijd schaatsen. Gevolg: de sport die al jarenlang domineert, kampt met minder aanwas van jeugd. Voordeel van de opwarming: langere, warmere zomers. Tijd dus om ons sportbeleid maar eens te verplaatsen van koude, gure ijsvlakten naar warme, zomerse oorden. Wat dacht u van sporten op zand?
Geplaatst door publieksspeler 
Vrouwelijkheid zit niet alleen in gebaartjes en escapades op de dansvloer. Het zit zeker ook in het karakter van de mens. Neem nou Stijn Vreven. In Utrecht bekend als de Indiaan en door menig linkspoot gevreesd om zijn hittepetitterige manier van verdedigen. Zijn Vlaamse tongval, zijn mooie bos krullen, zijn aimabele interviews… enige vrouwelijkheid kan deze rechtspoot zeker niet ontzegd worden.
Waar Mart van Duren bij Voetblahs nader inzien toch een rechtspoot blijkt te zijn, is de tweede verdacht vrouwelijke voetballer (volgens verwachting) een klassieke linkerspits. Pieter Huistra, al een aantal jaren de hoofd-, assistent- of pupillentrainer bij jeugd-, amateur- of profelftallen, echte noorderling en tevens de nieuwe trainer bij 