CONSEQUENT OMGAAN MET FEESTBEDERVERS

Volgens mij is er met het imago van Boudewijn Zenden niet zo veel mis. Altijd begeesterd, immer uitbundig. Leuk ventje. Als hij vroeger als voetballer een beetje doorsloeg, had dat hooguit een geflopte salto tot gevolg. Maar nu is Boudewijn Zenden trainer bij Chelsea. Trainers moeten vooral normaal doen, zo vinden wij. En inderdaad, hij was woensdag wel érg enthousiast en érg prominent in beeld. Als hij met een tamboerijn op het podium had gestaan met de Jostiband, had niemand erom gemaald. Maar Boudewijn Zenden vierde het winnen van de Europa League, onder het oog van 175 miljoen televisiekijkers. En dan ga je bij Voetbal International door de gehaktmolen. Ongepast en een behoorlijk nare houding, zo oordeelden de analytici. ‘Bolo’ was slechts een assistent-trainertje en had zijn plaats moeten kennen.

John Troost, mental coach van Anderlecht, gedroeg zich zondag tijdens de huldiging van Anderlecht alsof hij het klapvee bij Lingo stond op te warmen. En ook hij werd bedolven onder een lawine aan kritiek. Klaarblijkelijk mogen stafleden zich niet te nadrukkelijk profileren als er iets te vieren valt. Wij als publiek denken precies te weten hoe groot ieders aandeel in het succes is. En hoe kleiner dat aandeel, hoe bescheidener je je moet opstellen. Spelers mogen als losgeslagen wild over het veld stuiteren. Trainers/coaches moeten rustig in de middencirkel gaan staan en mogen respectvol klappen voor hun spelers. De materiaalman heeft een veldverbod en moet de champagne klaarzetten.

Ik persoonlijk begrijp de ophef niet zo. Vreugde om een kampioenschap of een beker mag wat mij betreft uitbundig geuit worden. Of het nu de topspits, de noeste linksback, de fysiotherapeut of de koffiejuffrouw betreft. Maar enfin, als we collectief een hekel hebben aan randfiguren die totaal misplaatst de show stelen tijdens een huldiging, laten we dan ook consequent zijn. Wat een eikel trouwens hè, die Josh Turnbull!

- De foto van een uitzinnige Zenden vonden we op Londen24.com. 

AS. VRIJDAG | Het Groot Dictee der Nederlandse Voetbaltaal

Aanstaande vrijdag vindt het Soccer Rocker Literatuurfestival plaats in Amsterdam. Plek van handeling is de kantine van voetbalvereniging DVVA op Sportpark Drieburg. Naast bijdragen van literaire helden als Marcel van Roosmalen, Menno Pot, Sjoerd Mossou, Janneke van der Horst en Wiep Idzenga is ook de altijd aimabele David Endt vertegenwoordigd. Hij opent het Football Museum, een verzameling graffiti-beeltenissen van (inter)nationale voetballers in de kleedruimten van de club.

Der Rudi

Last but not least staan ook wij op het programma om een deel van ons vijfjarig feestprogramma uit te rollen. Met de eerste editie van Het Groot Dictee der Nederlandse Voetbaltaal storten wij vijf lyrische zinnen, gecomponeerd door neerlandicus Walter Oussoren, over u uit. Dit doen wij uiteraard op de feestlocatie zelf, maar we willen ook de thuisblijvers de mogelijkheid geven om te participeren. Daarom vinden deze teletekst-supporters op vrijdagavond de zinnen in audio-format op onze twitter-feed.

Echter, wil je kans maken om de eerste niet-Vlaamse dicteewinnaar ooit te worden, zul je toch echt naar Amsterdam-Oost moeten afreizen. Aldaar zal een strikt no smartphone beleid gevoerd gaan worden. Eens  kijken wie zich dan de juiste schrijfwijze van BalázsDzsudzsák en Alex Czerniatynski nog kan onthouden.

Kaartjes voor het Soccer Rocker Literatuurfestival zijn te verkrijgen via e-mail.

DE WRAAK VAN RUTGER WORM

Van Voetblah’s vaste lezersschare mogen we verwachten dat ze bekend zijn met de persoon Rutger Worm. Sterker nog: Voetblah bestaat bij de gratie van spelers als Rutger Worm. Daarom is de man in de loop der jaren ook al meerdere malen hier de revue gepasseerd. En ook nu is het weer noodzakelijk om hem bij u onder de aandacht te brengen. Het gaat namelijk niet zo goed met Rutger Worm. En dat kunnen wij weten. We spraken afgelopen vrijdagnacht met hem af in café de Zwetser te Emmen.

Eigenlijk wisten we toen al genoeg. “Bij Café de Zwetser kun je terecht voor je themafeest, receptie, bruiloft, bedrijfsfeest, personeelsuitje, schoolfeest, vrijdagmiddagborrel met je collega’s of ieder ander feest”, zo vertelt hun website ons. In real life blijkt café de Zwetser te Emmen een plek waar tieners hartstochtelijk hun eerste tongzoen incasseren, groepen Randstedelingen een uiterste inspanning doen om zich het syndroom van Wernicke toe te eigenen en de overige  gasten verwoed pogen de dagelijkse sleur van zich af zetten. Gezien deze context werd er niet gekozen voor een gestructureerd diepte-interview, maar besloten we Rutger al participerend te onderzoeken.

Rutger is uiteindelijk, en welgeteld, vijftien minuten (van +- 03.30 tot 03.45 uur) binnen geweest. In die minuten heeft hij maar weinig indruk weten te maken. Zijn belangrijkste wapenfeiten beperkten zich tot een poging van een gesprek met een meisje die minimaal een jaar of tien jonger was, een pedante wandeling over de dansvloer met de allure van een ereronde na het winnen van de Champions League en een zeer interessante hangende pose aan de bar. Een déjà vu moet zich van hem meester hebben gemaakt, immers ook bij de Nijmeegse Eendracht Combinatie verliep zijn deelname aan een wedstrijd vaak volgens een soortgelijk stramien: eerst lekker de bank warm houden en vervolgens (b)in(nen)vallen als er geen eer meer te behalen is.

En dat betreuren wij enorm. Het gaat ons zelfs aan het hart. De man kon, getuige zijn twitteraccount, zijn geluk niet op tijdens een tweejarig voetbalavontuur Down Under. In Emmen moest hij het afgelopen jaar doen met een niks zeggende twaalfde plek en slechts dertien gespeelde wedstrijden. We hopen dat het ‘m volgend jaar beter afgaat. En dat zal ook zijn weerslag hebben op zijn prestatie in café de Zwetser. Wellicht gooit ie er dan zelfs een ‘Melbourne Shuffle’ uit.

- Rutgers foto werd gevonden www.zimbio.nl
- Het relikwie van de Zwetser werd gevonden op www.dezwetser.nl 

ALLEEN DE ZOMER VOORBIJ

Bij veel oude voetbalclubs wordt ook aan cricket gedaan. Zeker de wat elitaire clubs als de GC & FC Olympia of HVV. Logischerwijs vormde cricket vroeger het zomertijdverdrijf voor veel voetballers. Op zich niet vreemd dat je in de zomer met je team een andere teamsport gaat doen. Een van de redenen om een teamsport te gaan doen is namelijk de gezelligheid van het sporten met anderen. Daarnaast is het makkelijker om een schuldige aan te wijzen als er nog anderen om je heen staan. In een maatschappij die zogenaamd steeds individueler wordt gaan voetballers dus eigenlijk keihard tegen de stroom in.

Maar nu is het zomerstop en van alle mensen waar ik mee voetbal(de) heb ik nog niemand horen zeggen dat nu eindelijk het cricketseizoen begon. Of dat hij zich er op verheugde om eindelijk weer eens een balletje te slaan op een honkbalveld. Het merendeel gaat hardlopen, wielrennen, tennissen of zelfs golfen. Weliswaar allemaal sporten die je met anderen kunt doen maar die in de basis toch voornamelijk op het individu zijn gericht. Competitie met jezelf, dat is toch eigenlijk wat een individuele sport is. Niemand om na afloop op af te reageren of de schuld te geven. Even iets heel anders.

En dat is eigenlijk best lekker. Even geen verplichte trainingstijden en –dagen. Gewoon sporten wanneer het jou het beste uitkomt. Geen gasten om je heen die er, in jouw ogen, niets van kunnen. Alleen jezelf. En dan die vrije zaterdagen. De eerste zaterdag vertel je tig keer hoe heerlijk het is dat je nu het hele weekend vrij bent. Heerlijk! Voor een maand of twee. Drie hooguit. Dan ben ik wel weer klaar met sporten alleen maar als hobby. Dan wil ik weer spelen om winst en verlies maar bovenal kijk ik dan weer uit naar de eerste training en de anderhalf uur dat je na afloop in de kleedkamer 3 maanden aan mooie verhalen moet inhalen. Want alleen sporten is leuk, maar haalt het niet bij teamsporten. Dat hadden ze bij die oude voetbalclubs al goed begrepen.

Remi vonden we, helemaal alleen, op Bol.com

ER IS ER EEN JARIG, HOERA, HOERA. DAT KUN JE WEL ZIEN DAT ZIJN WIJ!!

VIJF JAAR VOETBLAH. Ons feestje vieren we verspreid over de komende maanden. Lees er meer over in ons persbericht.

Jullie felicitaties zijn meer dan welkom in de comments!

En nu gaan we ons het ongans zuipen bij een nacompetitiewedstrijd om een plekje in de Eerste Klasse , West 1. Tot gauw!

DE CHARME VAN DE NACOMPETITIE

Stiekem zijn de playoffs voor de Eredivisie vele malen leuker dan het vergelijkbare eindspel omtrent de Europa League. Bij een fatsoenlijk toernooi hoort een behoorlijke prijs; een wisselbeker met grote oren of beter nog, promotie naar een hogere klasse. Wij kunnen ons echter niet voorstellen dat Luc Castaignos graag zijn vakantie vroegtijdig afbreekt om begin juli tegen FC Chornomorets Odesa te moeten aantreden. Nu zal FC Twente dit nog wel overleven, maar bij winst van FC Groningen of SC Heerenveen vrezen wij het ergste in Oekraïne of Slowakije.

Het is sowieso een gotspe dat de twee noordelijke clubs dit jaar nog meedoen om de prijzen. Het is dat de rest nog een tikkie slechter was, want anders hadden Marco van Basten en Robert Maaskant in maart al hun congé gekregen. Beide teams waren in de vroege lente nog allerminst gevrijwaard van degradatiezorgen en hanteerden een tactiek van vrouw-en-kinderen-eerst. Dat kan nog als je Maaskant(je) heet, maar bij San Marco denken wij toch aan wat subtielere tactieken. Kortom, echt serieus kunnen we de Europa League-playoffs niet nemen; dan maar focussen op de promotie-/degradatiestrijd.

Maar, laten we de charme van de nacompetitie onderin niet louter wijten aan de fletsheid van haar subtop-evenknie. De glans komt wel degelijk van de clubs zelf, en dan vooral de deelnemers uit de Jupiler League. Immers, De Graafschap, Go Ahead Eagles, FC Volendam en Sparta zijn clubs waar het pure voetbalhart sneller van gaat kloppen. Ga maar na, de supporters van De Graafschap werkten eigenhandig rasbestuurder Clemence Ross de deur uit, Go Ahead Eagles zweert bij haar stadionneke in de buurt, de palingboeren hebben cultheld Nicky Coster in de gelederen en Sparta heeft Wiljan Vloet. Kortom, liever een van deze vier ekte ekte clubs dan die toekomstige bestanddelen van FC Limburg. DRAN!

MIKESNOEI.WAARBENJIJ.NU

Nederlandse trainers in den vreemde, en dan bedoel ik ook echt vreemde, daar word ik altijd erg gelukkig van. Mannen van middelbare leeftijd met de uitstraling van een filiaalmedewerker bij de C1000 die het opeens in hun hoofd halen in het buitenland hun geluk te gaan beproeven. Clemens Westerhof, die overal in Afrika emplooi én liefde vond. Ernie Brandts die als laatste met het zwalkende NAC Europees voetbal haalde; het leverde hem een baan als ontwikkelingswerker in Rwanda en inmiddels is de Nederlander actief in Dar es Salaam. En ook Stanley Brard besloot onlangs het avontuur aan te gaan in een land dat niet snel zal voorkomen op de lijstjes met vakantiebestemmingen.

Bij Brard mag worden verwacht dat geld de grootste drijfveer is geweest voor een vertrek uit Nederland. Hoe hard de crisis in Europa ook moge zijn, ik kan me niet voorstellen dat in Kigali en Dar es Salaam het geld wel tegen de plinten klotst en dus moeten er andere beweegredenen worden gezocht. Clemens Westerhof was wellicht de man van ‘Grenzeloos Verliefd’, het NET5-programma over mannen en vrouwen die huis en haard verlaten voor een overzeese liefde. Dat dat regelmatig in een drama, is ook Westerhof niet vreemd. Ernie Brandts is de man die gedesillusioneerd door zo weinig respect van NAC-zijde op zoek gaat naar een nieuwe roeping en die vindt in het verzoenen van de Hutu’s en de Tutsi’s. Misschien zwerft er zelfs nog wel ergens Waarbenij.nu-profiel van hem rond.

Deze week verwelkomde het leger der overzeese Nederlandse voetbaltrainers een nieuwe gelovige in haar midden. Mike Snoei zag de afgelopen jaren aan de hand van Henk ten Cate al hoe het leven in Qatar en China er uit zag. De afgelopen weken keek de Rotterdammer al met enige jaloezie hoe zijn leermeester bij Sparta in alle rust toewerkte naar een pensioen op de stranden van Ibiza.  Dat wil ik ook, dacht Snoei, maar hoe doe je dat zonder noemenswaardig appeltje voor de dorst. Deze week werd duidelijk dat Mike Snoei volgend jaar aan de slag gaat bij Pune FC in  het westen van India. Toegegeven, het zijn niet de stranden van Ibiza, maar mocht het allemaal tegenvallen met die jonge talenten, dan kan hij nog altijd z’n backpack ombinden. www.mikesnoei.waarbenjij.nu is nog vrij.