Dit is aflevering #2 (hier is #1) van onze verkiezing van De Naarste Club van de Wereld. Het werkt als volgt: wij nomineren 5 clubs, daarna mag u als bezoeker stemmen op de winnaar. Een parlementair democratische verkiezing zeg maar; alleen niemand die hem wil winnen.
Tweede genomineerde is Internazionale, de ‘tweede’ club uit Milaan met grote irritatiefactor. Hieronder 7 argumenten en een conclusie.
Argument 1 – Het geld: Inter gaf jarenlang miljoenen uit voor ’sterren’, maar won geen ene moer.
Argument 2 – Het land: Italië is als voetballand over de top: lege stadions, omkoping etcetera.
Argument 3 – De (ex-)spelers: Adriano, Alvaro Recoba, Andy van der Meyde, Marco Materazzi.
Argument 4 – Speelstijl: Catenaccio.
Argument 5 – Voorzitter: De Moratti’s (oliegiganten gaven meer uit dan Abramovich).
Argument 6 – Slechte smaak: Ze vonden Dennis Bergkamp maar niets…
Argument 7 – De Duitsers: Brehme, Matthäus, Klinsmann vs. Gullit, Rijkaard, Marco.
Conclusie: Internazionale is een klassiek voorbeeld van een club die denkt succes te kunnen kopen. Hierdoor ontbeert Inter het broodnodige eigen karakter en wordt ze overspoeld door irritante, egoïstische spelers. Daarbij is haar Italiaanse afkomst anno 2008 zeker geen pre meer in voetballand. Een aantal dingen spreekt vóór de blauwzwarten; sinds een paar jaar zijn ze wel succesvol én ze waren niet betrokken bij het omkoopschandaal. Dit, en De Tuinman, is echter bij lange na niet voldoende om bovenstaande argumenten teniet te doen: Inter is De Naarste Club van Italië.
Je hebt van die spelers die al jarenlang op topniveau acteren en waarvan je je afvraagt hoe ze dit steeds weer voor mekaar krijgen. Net als succes heeft overschatting vele vaders. Bij een back leg je andere maatstaven aan dan bij een spits of een spelmakert. Toch mag je van hen die ervoor worden betaald en die je waar dan ook krijgt voorgeschoteld, op z’n minst verwachten dat ze baas zijn over de bal. En die ook een beetje fatsoenlijk kunnen raken én plaatsen. Enig tactisch inzicht, loopvermogen en handelingssnelheid strekken evenzeer tot aanbeveling.
Indien echter één van deze eisen onderontwikkeld is, valt men door Voetblahs mand. José Maria Gutiérrez Hernandez is dan ook onze Eeuwig OverschatteVoetballer, wiens statuur omgekeerd evenredig is aan de welluidendheid van zijn naam. Al sinds Sint Juttemis slakkegangster bij De Koninklijke. Weliswaar vaak opdravend bij ontstentenis van een échte spelmaker, maar mocht toch ook het Bernabeu betreden aan de zijde van Zidane. Al zijn vaardigheden worden volledig ondergesneeuwd door een krakkemikkig schakeltempo en een tergende handelingstraagheid.
Guti suggereert dat één gelukte actie opweegt tegen onvoorstelbaar vaak balverlies of het (moeten) laten lopen van zijn directe tegenstander. Komt ook tekkelsgewijs steevast te laat en scoort dientengevolge meer kaarten dan doelpunten. Galactico Guti is publicitair veel trefzekerder, maar desondanks de absolute tegenpool van klasbak Steven Gerrard. Die poseert minder schattig. We laten Materazzi, Kromkamp, Toni c.s. maar aan uw inschatting over. Pik uw oogappel en bericht ons hoe gut ie wel niet is.
Mark Hughes was een beetje een onduidelijke voetballer. Ook wel het type eeuwige voetballer, eigenlijk. Hughes scoorde, maar niet aan de lopende band (150 uit 600). Hij was bonkig, maar geen Duncan Ferguson. Hij was een loper, maar geen Dirk Kuyt. Hughes kwam hier echter wel bizar ver mee. Clubs als Barcelona, Chelsea, Bayern München en Manchester United zijn meestal verdeeld over meerdere voetbal-cv’s, maar prijken gek genoeg alle op het opmerkelijke lijstje van de Welshman.
Net zo verwonderlijk is – na vier seizoenen middenmoot met Blackburn Rovers – zijn huidige positie als coach van nieuwbakken oliesjeikclub Manchester City. Daar heeft hij o.a. Robinho onder zijn hoede. Robinho, niet alleen de man van veertig miljoen, maar ook de man die de kantjes ervan af loopt en blessuretjes veinst. Althans, volgens zijn medespelers. En dan heb je als Mark Hughes zijnde een probleem.
Maarrr, Hughes bleek niet van de kook. Probleemkind Robinho leidde de lichtblauwen naar een 5-1 overwinning op Hull City (Boxing Day) en scoorde in de blessuretijd tegen Blackburn Rovers de gelijkmaker (gisteren). Een gevallen ster die opstaat en een combeback vanuit geslagen positie. Dat is ontegenzeggelijk het werk van een trainer. Hoe hij het doet (psychologie, tactiek, motivatie?) weet niemand, maar de in alles zo grijze Hughes zou ook nu wel eens stiekem op weg kunnen zijn naar een tweede jaloersmakend voetbal-cv.
Onze Duitse vrienden komen er bis jetzt wat bekaaid af. Hoogste tijd dus voor Der Bomber, Der Kaiser, Der Klaus‘Fallrückzieher‘Fischer!
De Kloses, de Schweinsteigers, de Ballacks, de Lahms en de Podolskis van de seventies maken De Nederlaag Der Nederlagen wellicht meer begrijpelijk en wat minder zwaar verteerbaar met deze feestdagen.
Jarenlang was dit het enigszins stereotiepe beeld van de Afrikaanse voetballer: een weergaloze actie langs de zijlijn. Drie man voorbij met onnavolgbare passeerbewegingen. Op het moment van de beslissende voorzet belandt de bal achter het doel of zelfs achter het stadion. Watervlugge Afrikaanse vleugelspitsen als Babangida, Tomek Iwan en Bernard Tchoutang produceerden geregeld zulke authentieke Afrika Cup voorzetten, zowel op hobbelige als rimpelloze grasmatten.
Graag willen wij echter uw aandacht vestigen op een andere kwaliteit van Afrikaanse voetballers: verdedigend middenvelden. Van de avant garde (Diarra I, Makéléle, Vieira) via de succesvolle volgers (Essien, Yaya Touré,) tot de nieuwlichters (Diarra II, Mikel, Keita). Natuurlijk, een aantal van deze brekers speelde voor Frankrijk, maar allen hebben ze Afrikaans bloed door de aderen stromen.
Er lijkt geen groter contrast mogelijk met de oncoachbare, onberekenbare dribbelaars of het moet Dieter Eilts (of Didier Deschamps?) zijn. Toch overspoelen diens getinte broeders de laatste jaren de middencirkels van Europa. Van halsoverkoppe momentenvoetballers naar slim, verdedigend en opbouwend goed, rustig en beresterk. Hulde voor deze opmerklijke transformatie van de Afrikaanse voetballer in Europa. De nieuwste ster aan het front? Mohamed Diamé. Nu nog Rayo Vallecano (Segunda Divison), straks Premiership, Serie A of Primera Division. Let op onze woorden.
ps. stiekem komt ook hij uit Frankrijk, maar u begrijpt ons punt…
Als je het credo huldigt dat de club bestaansrecht ontleent aan haar supporters (‘de supporters zijn onze club’), kan Roda JC met recht de naarste club van Nederland genoemd worden. Voorzitter en clubicoon Servé Kuijer zag zich gisteren genoodzaakt afscheid te nemen omdat hij en z’n familie bedreigd worden door anonieme supporters. Het volk is het schijnbaar niet eens met een fusie tussen een op sterven na dode club(Fortuna Sittard) en een club waar door het beperkte achterland nooit een fatsoenlijk businessmodel aan te knopen is en die door paar grote geldschieters in leven wordt gehouden (Roda JC). En dan ga je dus mensen bedreigen.
Bedreigen. Hoe werkt zoiets? Stel, je club verliest doordat de scheidsrechter een beslissing neemt waar je je niet helemaal in kunt vinden. Dan kom je thuis, praat even met je vrouw over de wedstrijd en vraagt wat ze die avond gedaan heeft. Daarna ga je meteen achter de computer zitten en mailt even naar scheidsrechter Van Boekel dat hij de komende week maar beter vaak achterom kan kijken. Vervolgens stap je twee dagen later in de auto naar Venray om z’n auto en huis te besmeuren. Dan rij je weer naar huis, geeft je vrouw een kus en meld je een dag later weer braaf bij je baas.
En hoe voelt dit dan? Ben je dan opgelucht? Of levert het alleen maar meer ergernis op? Ga je vervolgens een kogelbrief schrijven? Of laat je het bij een extra ordinaire scheldpartij bij de eerstvolgende wedstrijd? Het blijft voor Voetblah een groot vraagteken waar al dat gebedreig vandaan komt. En we kunnen dan ook slechts hopen dat de bijbehorende beschavingsloze en bovenal onzinnige bedreigingscultuur de komende jaren als vanzelf weer verdwijnt.
Sommige voetballers lijken tijdloos. Ze zijn niet per se oud, maar lijken wel eeuwenlang mee te draaien alsof ze nooit jong zijn geweest. Nooit echt doorontwikkeld, in verfoeilijk trainersjargon. Maar kennelijk toch goed genoeg om tamelijk geruisloos en roemloos een ellenlang voetballeven beschoren te zijn. Niet ondenkbaar juist een voorwaarde om het zó lang vol te houden. De Ajax-T.I.P.S kennen we reeds. De Eeuwige Voetballer staat, enigszins contradictionair, voor D.I.P.S.: (altijd) Degelijk, Inzetbaar, Paraat, Stabiel.
Kevin Davies van Bolton Wanderers staat model voor het type speler dat twee decennia bestrijkt. Niet geheel geruisloos overigens, want Davies is all time topscorer wat overtredingen betreft. Kevin oogt forever old, Nicky Barmby toont forever young.Ooit ploeggenoot van de tijdloze TeddySheringham bij de spartelende Spurs. En wat te denken van Christian Panucci?! Versleet o.a. clubjes als AC Milan, Real Madrid, Inter en Chelsea. Tracht wekelijks bij AS Roma te bewijzen dat er op 35-jarige leeftijd nog geen sleet op zit.
Ook de Eredivisie kent gehospitaliseerdespelers. Jonas Kolkka(jong), Patrick Pothuizen(?), Paul Mathijs(oud). Tipdipsparade: Arne Slot(oud), Timmy Simons(oud), Peter Wisgerhof(oud). Alfred Schreuder(oud!) is hors categorie omdat hij eigenlijk nooit voetballer, maar immer al trainer-coach is geweest. Potentieel T.I.P.-top, echter met de Snelheid van Krienbühl. Gelijk Alfred man uit één stuk. Goede voetballers zonder pure snelheid zijn tiptoptrainers in de dop: Van Gaal, Rijkaard, Koeman(?), Beckenbauer, Guardiola. Neen, niet Cruijff. Is eveneens van een andere orde: Jopie is altijd voetballer gebleven. En onnavolgbaar tot in de eeuwen der eeuwen. Amen
ps 1 Toelatingscriteria: carrière grotendeels en vooral nu nog op het hoogste niveau. Geen keepers, want zijn geen voetballers. Del Piero en Raúl zijn buitencategorie. Guti de eeuwig overschatte voetballer, waarover later meer.
Dit is aflevering #1 van onze verkiezing van De Naarste Club van de Wereld. Wij zullen de komende tijd 5 clubs nomineren, daarna mag u als bezoeker stemmen op de winnaar. Een parlementair democratische verkiezing zeg maar; alleen niemand die hem wil winnen.
We beginnen in eigen huis, in de Nederlandse eredivisie. En de keuze valt zonder enige twijfel op Roda JC. Hieronder 7 argumenten en een conclusie.
Argument 1 – De stad: Kerkrade is grijs, bijna België en bijna Ruhrgebiet.
Argument 2 – De trainers: Raymond Atteveld, Eddy Achterberg, Huub Stevens, Wiljan Vloet.
Argument 3 – Het stadion: Voorheen Kaalheide (ai!), Nu Parkstad Limburg Stadion (tja…).
Argument 4 – Mister Roda JC: Ger Senden.
Argument 5 – Palmares: Nihil.
Argument 6 – Speelstijl: Staat al jaren in het teken van veel verdedigend wegkoppen.
Argument 7 – Selectie: Geen smoel; vreemdelingenlegioen, Davey de Fauw.
Conclusie: Roda JC is met afstand De Naarste Club Van Nederland. Er zit (zat?) best wat geld, maar dat wordt al jaren slecht besteed. Wij kunnen met de beste wil geen fijne speler (behalve Tomek Iwan) van Roda JC bedenken. In Kerkrade lijkt het altijd te regenen en de tegenstander lijkt altijd De Graafschap. Roda JC is saai, kleurloos ondanks de vele nationaliteiten, lelijk en harkerig.
Al sinds zijn debuut in 2000 bij FC Groningen is Arjen Robben een persoon van ergernis. Ten eerste vanwege z’n breekbaarheid. Hooguit 3 wedstrijden op rij kan hij spelen voordat een gescheurde hamstring, verzwikte enkel of ander fysiek malheur opdoemt. Hoewel niet verwijtbaar, ergert het toch. Robbens geduikel op zoek naar strafschoppen en kaarten doet dit nog veel meer. Met een nare houding incluis dito gebaartjes vindt meneer dat hem keer op keer groot onrecht wordt aangedaan. Luis Suarez heeft er weliswaar een wervelende inpiratiebron aan, het gedrag is om erg moe van te worden.
Vooral ontnemen de ergernissen zicht op wat Arjen echt heel goed kan: voetballen! Afgelopen weken gaf hij al wat glimpen weg voor de liefhebbers. Zaterdag jl was het tijd voor een echte masterclass. Superieur solerend met een meesterlijk oog voor de medespeler zette hij bijna in z’n eentje Valenciate kijk. Hiermee eindelijk de woorden van Marco van Basten inhoud gevend die eerder Robben in potentie de beste speler ter wereld noemde. Vast- en heelhouden nu!
Hoe anders staat het met Robbens voormalig ploeggenoot Robinho. In tegenstelling tot Klaas zwichtte de Braziliaanse speeltuinster wel voor het vulgaire geld van Manchester City. Na een nog enigszins veelbelovend begin, is het inmiddels kommer en kwel. Na de 2-1 nederlaag tegen WBA is City beland op (degradatie)plaats 18. Voetblah zou met genoegen een afdaling zien na zo’n op blind geld gestoelde carrièrekeuze.
Maar wel extreem grappig. Speciale attentie voor: Jimmy Floyd Hasselbaink. De karatetrap tegen het hoofd. De dubbele keeperflater. De verzorger die de reeds geblesseerde speler verder blesseert. De scheidsrechter die rood krijgt. En talloze andere klassiekers.
Geniet er maar van op je katerige zaterdag/zondag. Op youtube is meer te vinden.
ps. doet ie het niet? even dubbelklikken, dan kan je het filmpje op youtube bekijken
Geplaatst door voetblah 
Geplaatst door mazuro 
Mark Hughes was een beetje een onduidelijke voetballer. Ook wel het type 
Geplaatst door voetblah 
Sommige voetballers lijken tijdloos. Ze zijn niet per se oud, maar lijken wel eeuwenlang mee te draaien alsof ze nooit jong zijn geweest. Nooit echt doorontwikkeld, in verfoeilijk 
voetblah
maarten217
mazuro
allardganzenhoef
publieksspeler