Herman Kuiphof verwoordde het in ’74 goed toen hij de aanstaande WK-deceptie van Oranje duidde: ‘Zijn we er toch weer ingetuind’. Je weet wat er komt, maar toch blijk je weer verrast als het zover is.. Dit fenomeen is anno 2009 ook toepasbaar op de heenwedstrijden in de Europese bekertoernooien. Gedomineerd door tactische steekspelletjes en het hinken op twee gedachten monden ze uit in risicoloos geschuif in plaats van fris voetbal. Maar telkens ga je toch weer kijken; bij de schitterende affiches blijkt het vlees zwak.
Vorige week schoven we dan ook aan bij twee als een klok klinkende wedstrijden die de voetballiefhebber bruut doch hoopvol doen ontwaken uit zijn winterstopslaap. Beter hadden we een weekje doorgetukt. Waar op de dinsdag Manchester nog enigszins imponeerde, was de woensdag met Real-Liverpool ronduit meuk: 0-1 door een doelpunt van de matige Benayoun in een wedstrijd die Bernabeu onwaardig was.
Hoe anders was het gisteren. Met de spanning en het spektakel bij Twente en Ajax werd de terugwedstrijdtheorie weer eens bewezen. De slimme voetballiefhebber gaat ‘heen’ gewoon lekker naar de film, zodat hij ‘terug’ kan genieten van het alles of niets. Laat het een les zijn voor de kwart-, en halve finales die er staan aan te komen. Misschien dat de UEFA bij dalende kijkcijfers zich ook eens achter de oren gaat krabben…
Het wordt weer eens tijd om enkele schandknapen van onze edele voetbalsport aan de schandpaal te nagelen. Voetblah ergert zich al geruime tijd mateloos aan een nieuw, zich als een olievlek verspreidend fenomeen. De zich het miskende middelpunt van de wereld wanende, verongelijkte voetballer. Óf hij wordt hoogst onterecht gewisseld, óf hij heeft gescoord nadat hij volstrekt misplaatst buiten de basis is gelaten. Ofwel hij wordt door de scheids, het publiek, zijn medespelers, zijn tegenstanders, de media, kortom door de héle wereld benadeeld en niet begrepen. Enkel en alleen maar door zichzelf.
AZ is hard op weg naar het kampioenschap. Een prutstart – lang geleden, 2 nederlagen waaronder een 3-0 in Den Haag – werd gevolgd door een serie zo goed en lang dat wellicht vóór de dertigste wedstrijd de vlag al uit kan. Alom wordt hierbij verwezen naar de competitieve selectie en het topsportklimaat. Mede dankzij het geniale, nieuwe transferconcept, genaamd
Tja, de problemen stapelen zich nu écht op voor de Kerkraadse trots Roda JC. Ze stonden al lekker laag in de competitie; ze stonden al op het punt om te gaan fuseren met een aartsvijand; ze stonden al voor aap volgens aanvoerder Meeuwis en nu staan ze ook nog eens bekend als ‘naarste club van de wereld’, dankzij onze ietwat onsympathieke, doch zeer interessante mondiale uitverkiezing (

