WEEKENDPOST: El Blanquito (Andrés Iniesta)

Een week vol cultfiguren doet de ware voetballiefhebber toch weer verlangen naar de pure klasse. De CL-finale bracht ons gelukkig zowel qua winnaar als kijkspel in vervoering. De magistrale Messi bekroonde een bij vlagen subliem optreden met een onwaarschijnlijkend doelpunt. Met dat muizekopje nota bene! Een kopbal die slechts is voorbehouden aan de geniale linkspoot. Herkenbaarheid in ogenschijnlijke tegenstrijdigheid. Voetblah meent zich een soortgelijk briljant hoofdstuk te herinneren van het WK 1974, geschreven door De Kromme.

Onze enige vaderlandse vertegenwoordiger zal nog vaak worden gesard met Joris Eto’o Driepunter. Maar Voetblahs absolute held is Andrés Iniesta die tussen en langs de Mancunians dartelde als een parel tussen de zwijnen. Dit van vorm blakende bleekgezicht behandelt, nee streelt en kust de bal zó teder en naturel, dat al het andere daarbij vergeleken koel, knullig en gekunsteld lijkt. Evenknie – plus brein en voeten van – Xavi daargelaten,  zelfs toch erkende en soms zelfbenoemde raspaarden als Roonyaldo en Berbatov verbleken bij El Blanquito. En dat wil toch wat zeggen!

Andrés voelde zich zo superieur dat hij soms zich liet verleiden tot acties die zelfs voor hem tot mislukken waren gedoemd. Maar wat was ie goed!! Zijn bleekheid zou een familietrek zijn van moeders kant. Mooi is dat. Een kleine, timide, maar toch al wat oud ogende jongeman die in volstrekte tegenstelling tot zijn letterlijk bleke uitstraling schittert, schijnt en glanst door zijn sprankelende spel. Wat zou het schitterend zijn geweest als we woensdagavond na een geniale actie van zoonlief een shot hadden gekregen van zijn moeder (laat haar in hemelsnaam nog leven!) wier verbleekte gezicht gaat stralen in het licht des aanschijns van zóveel dierbare scheppingsdrang!

DE GROOTSTE CULTVOETBALLER OOIT: De Finale!

Het was me het weekje wel hier op Voetblah. De cultvoetballers vlogen u om de oren en inspireerden bovendien tot het noemen van bijna vergeten smaakmakers als Antal Roth, Hans Jorg Bütt en Willy Lippens. Dank voor het meedenken, het stemmen en het onderbouwen. De vrijdag brengt ons onderwijl de grote finale; de apotheose van Voetblahs grote cultweek.

We hebben ervoor gekozen om uit iedere voorronde 1 winnaar te kiezen en deze als vertegenwoordiger van zijn tijdperk te laten meespelen in de finale. Wederom doen wij onze Hollandsche afkomst eer aan, want de helft der deelnemers is van vaderlandse komaf, terwijl eentje het schoolvoorbeeld is van een perfect geïntegreerde buitenlander met een evidente meerwaarde voor de samenleving. Rita en Geert zouden Trots zijn op ons Vrije geesten.

Hieronder de allerlaatste stemronde, incluis een allerlaatste onderbouwing.

Jaren 60|70: Joop van Daele
Berucht om ‘het brilletje’ dat stiekem een flinke bril was. Cultstatus te danken aan sullig voorkomen en legendarisch incident.

Jaren 80: Vinnie Jones
Compenseerde groot gebrek aan talent, zowel in voetballerij als acteerderij, met grof taalgebruik en dito charges. Cultstatus te danken aan ballenknijpincident bij cultbroeder Gascoigne.

Jaren 90: Jozef Kiprich
Temidden van cultelftal Feyenoord (Obiku, Scholten, Van Loen, Fräser, etcetera) was Jozef de grootste. Cultstatus te danken aan scoren met twee benen tegelijk en volstrekt onduidelijke voetbalcapaciteiten.

Jaren 00: Sjaak Polak
Als überhagenees spelen in Veendam. Tja, dat gaat natuurlijk niet goed. Daarvoor al onbetaalbaar dankzij vlakke handen op billen, brommertjes en lingo.

Het is zover; let the final battle begin!

DE GROOTSTE CULTVOETBALLER OOIT: Ronde 4

We naderen het einde van onze cultverkiezing. Dat doen we met het laatste decennium der cultdecennia: de jaren 2000. De cultvoetballer heeft inmiddels zijn status en sporen verdiend. Dat met dank aan de Jupilers, Toto’s, Holland Casino’s, Talpa’s en KPN’s van deze wereld. Zij slingeren namelijk met een ongekende frequentie het voetbal van alle rangen en standen onze woonkamer in. Kwantiteit lijkt daarbij belangrijker dan kwaliteit. Wat hebben we een boel slechte potten voorbij zien komen zeg! We noemen een kale Langeleegte op een stoffige vrijdagavond waar Veendam en Helmond de brilstand opvoeren. Live…

Waar het voetbal dus duidelijk achterbleef, neemt de cultvoetballer echter een enorme vlucht. Zo krijgt de Jupilervoetballer ineens een podium waarop hij zich kan profileren. En ook de Hoofdklasse-speler is tegenwoordig geen onbekende meer. En ja, die jongens hebben dus geen mediatraining gehad. Waarvoor dank overigens.

Maar waar te beginnen? Het aanbod is gevarieerd en omvangrijk. Neem bijvoorbeeld de omhooggevallen net niet in Ferrari rijdende glamourboy die toevallig ook voetbalt. Of de waarom heeft die man nog geen reality-soap-speler. De vijver is vol. Heeft u een hengel? Onze suggesties:

- Sjaak Polak: Sjaak is het voorbeeld van de cultvoetballer anno 2009. Sjaak is duidelijk van het type waarom heeft die man nog geen reality soap? Dus John ende andere Mollen: wil je kijkcijfers? Volg Sjaak een maand met een camera en je hebt een hit.

- Marco Materazzi: Tja, wat kunnen we over deze man zeggen. Continu balancerend op de grens van fatsoen. Door velen bestempeld als gestoord, maar ook weer bejubeld in eigen land. Andy was zelfs een beetje bang voor hem. Hoe dan ook, cultproof!

- Etcetera: Martin Drent, Jerry Taihuttu, Vampeta, Joey Barton, Lee Bowyer, Paulo di Canio, Gerald Sibon, Harry van der Laan, Henk Vos, Patrick Kluivert, Bjorn van der Doelen, Theo Lucius,  Oliver Kahn, Yassin Abdellaoui, Zjelko Petrovic, Rene van Rijswijk, Dick Heese, Rini de Meijer, Harry de Haas etc, etc.

DE GROOTSTE CULTVOETBALLER OOIT: Ronde 3

Nee, dan de jaren ’90. Vergeleken met de huidige crisistijd, een bakermat van maatschappelijke rust. Een fijn paars kabinet, Wim Kok als capo di tutti capi, blinkende economische voorspoed. Rimpellozer kon het niet.

Dat geldt eigenlijk ook een beetje voor de voetballers uit die tijd. Frank de Boer, Philip Cocu, Edwin van der Sar (zelfs in 2010 nog onder de lat!) en Arthur Numan staan symbool voor een tijdperk. Voetbal is een serieuze zaak geworden. De spelers zijn professionals en ze handelen conform. Het is  daarom tussen ’90 en ’99 met een loep zoeken naar spraakmakers.

Maar ze zijn er! Niet meer de onversneden beroepsmalloten, maar wel degelijk de maatschappelijk onaangepasten die richting de Milleniumbug flink spraakmakend uit hun slof schieten. Het beste kwam hierbij overigens steeds vaker uit het Oosten:

- Jozef Kiprich: lijkt de gedoodverfde winnaar van deze verkiezing. Gortdroge doch aaibare Hongaar die  een evenzo legendarisch Feyenoord-elftal met veel doelpunten het kampioenschap schonk. Nam slaapverwekkend effectieve strafschoppen.
- Matthew le Tissier: de Engelse variant van Jozef. Net iets minder succesvol qua prijzen, des te succesvoller qua schoonheid van z’n doelpunten. Keek met Southampton het degradatiespook jaar in jaar uit in de ogen maar bleef de club desondanks een leven lang trouw.
- Etcetera: Claus Augenthaler, Rik Hilgers en Huub Loeffen, Hennie Meijer, Milco Djurovski, Harry Decheiver,  Tony Adams, Jens Jeremies, Stuart Pearce, Paul Merson, Roger Milla, Ion Sabau, Alexi Lalas, Folkert Velten, Rodion Camataru, etc., etc.

Stem hier!

DE GROOTSTE CULTVOETBALLER OOIT: Ronde 2

De jaren ’80 zijn prijzenswaardig en qua voetbalcultus een waar paradijs op laaglandse aarde. Alsof de nazaten van de roaring sixties het prijsvechten zowel praktiseerden als cultiveerden. Ajax won de Europacup voor bekerwinnaars, PSV de echte Europacup en Oranje de Europese titel. Media en marketing gingen een steeds grotere rol spelen. En waar de beeldcultuur (ver)wordt tot een tweede natuur, daar ontkiemt de cultfiguur.

Ook internationaal dienden zich steeds meer merkwaardig markante mannetjesputters aan. In levende lijve en via het kleine of grote scherm pinden ze zich vast op ons netvlies en nestelden zich, tezamen met talrijke andere waardevolloze weetjes, beetje bij digibeetjes in ons voetblahbrein. Deze verkiezing dwingt u ertoe uw frontale kwab aan te boren en de beelden op te sporen van die vaak sowieso in het oog springende cultvoetballer. Maar ook van die ondefinieerbare held op voetbalsokken die door het publiek op handen wordt gedragen en wiens falen zonder dralen wordt vergoeilijkt.

Net zoals gisteren nomineren wij twee onomstreden Voetblahkandidaten en deze keer dus uit de cultrijke eighties. Wij hebben daarbij gemeend elk decennium minimaal één Nedercultfiguur voor te dragen. Zoals vermeld, de overige kandidatenlijst is schier onuitputtelijk. Voetblahproof:

- Berry van Aerle: onvermoeibare Hellimondse draver en mandekker. Werd eventjes Europees kampioen voordat ie postbode werd. Is schatplichtig aan Theo Maassen en vice versa.
- Vinnie Jones: bij voetballeven legendarisch omdat ie altijd wist waar de ballen zich bevonden. Nog beruchter dan zijn schandaalclub Wimbledon. Voetbal was de opmaat voor een carrière als actiefilmacteur en dat hebben zijn tegenstanders geweten.
- Etcetera: John Linford (Fortuna S.), David Loggie (Sparta/AZ), Jean-Marie Pfaff( België/Bayern M.), Antal Roth (Hong./Fey.), Felix Gasselich (Oostenr./Ajax), Toto Schillaci i(It), Carlos Valderrama (Col), Gene Hanssen (Roda), etc., etc.

Stem hier!

 

DE GROOTSTE CULTVOETBALLER OOIT: Ronde 1

Ter ere van ons eenjarig bestaan richten wij onze aandacht op diegenen die ons zoveel vertier bezorgen in de voetballerij. De  cultvoetballer is eigenlijk het tegenovergestelde van de Vroegtijdig Vergeten Voetballer. De cultvoetballer geeft onze geliefde sport kleur door hoog te scoren waar het gaat om zaken als ’haardracht‘, ‘koikarpers‘ of ‘onscorend vermogen‘ (klik voor voorbeelden…).

Een wetenschappelijke analyse van het fenomeen brengt deze zaken terug tot een viertal cruciale factoren, te weten: ‘fysiek voorkomen’, ‘gedrag binnen het veld’, ‘gedrag buiten het veld’ en ‘opmerkelijke incidenten’. Echter, naast deze rationele benadering, onderkennen wij als geen ander de emotionele, ondefinieerbare kant van de zaak. Immers, cultvoetballer zijn is een gevoel. Olaf Lindenbergh scoort laag op bovenstaande factoren, maar mag zich toch wel degelijk het stempel toedichten…

Goed, door naar onze verkiezing. Op deze maandag staan de cultvoetballers in de jaren ’60 en ’70 centraal. We wilden u aanvankelijk een uitputtend lijstje nominaties voorschotelen, maar hebben er uiteindelijk toch voor gekozen om een en ander vrij te laten. Twee lichten we er voor u uit (hieronder in tekst, hierboven in beeld); een zootje anderen wensen wij slechts te noemen. Aan u de taak om iemand te kiezen en ons vervolgens met steekhoudende argumenten te overtuigen van uw voorkeur:

- Nobby Stiles: de dwerg zonder tanden
- Joop van Daele: de man met bril
- Etcetera: Garrincha (Bra). Rik Coppens, Theo Custers, Raoul Lambert, Luc Millecamps (Be). Gigi Riva (It), Epi Drost, Eddie Achterberg, Aad Mansveld, Charley Bosveld, Johnny Dusbaba, Frank Kramer (Ned). Rene Houseman, Alberto Tarantini (Arg), Charley George (Eng) of uw eigen held.

Spreek u uit! Morgen de eighties…