DE GROOTSTE CULTVOETBALLER OOIT: Ronde 3

Nee, dan de jaren ‘90. Vergeleken met de huidige crisistijd, een bakermat van maatschappelijke rust. Een fijn paars kabinet, Wim Kok als capo di tutti capi, blinkende economische voorspoed. Rimpellozer kon het niet.

Dat geldt eigenlijk ook een beetje voor de voetballers uit die tijd. Frank de Boer, Philip Cocu, Edwin van der Sar (zelfs in 2010 nog onder de lat!) en Arthur Numan staan symbool voor een tijdperk. Voetbal is een serieuze zaak geworden. De spelers zijn professionals en ze handelen conform. Het is  daarom tussen ‘90 en ‘99 met een loep zoeken naar spraakmakers.

Maar ze zijn er! Niet meer de onversneden beroepsmalloten, maar wel degelijk de maatschappelijk onaangepasten die richting de Milleniumbug flink spraakmakend uit hun slof schieten. Het beste kwam hierbij overigens steeds vaker uit het Oosten:

- Jozef Kiprich: lijkt de gedoodverfde winnaar van deze verkiezing. Gortdroge doch aaibare Hongaar die  een evenzo legendarisch Feyenoord-elftal met veel doelpunten het kampioenschap schonk. Nam slaapverwekkend effectieve strafschoppen.
- Matthew le Tissier: de Engelse variant van Jozef. Net iets minder succesvol qua prijzen, des te succesvoller qua schoonheid van z’n doelpunten. Keek met Southampton het degradatiespook jaar in jaar uit in de ogen maar bleef de club desondanks een leven lang trouw.
- Etcetera: Claus Augenthaler, Rik Hilgers en Huub Loeffen, Hennie Meijer, Milco Djurovski, Harry Decheiver,  Tony Adams, Jens Jeremies, Stuart Pearce, Paul Merson, Roger Milla, Ion Sabau, Alexi Lalas, Folkert Velten, Rodion Camataru, etc., etc.

Stem hier!