MODI(N)EUS

De laatste jaren doen voetballers er alles aan om maar goed in beeld te komen. De roze muiltjes van Ribery, de parels in de oren van Ronaldo. Alles voor het uiterlijk vertoon. Dat hierdoor het individu meer belang krijgt dan het collectief is allang geen noviteit meer. Terwijl er nog steeds sprake is van een teamsport. Maar dienen deze verfraaiingen van de outfit er echt alleen maar toe om mooi zijn? Of is er ook een sportief motief?

Wie terugdenkt aan het EK van 1996, denkt aan het hoofd van Guus Hiddink en de pingel van Seedorf. De Mike de Boer-types zullen dit toernooi echter vooral herinneren omdat de neuspleister dat jaar zijn intrede deed. Stoere voetballers liepen met een pleister tegen het snurken op hun gok. Zogenaamd om beter adem te halen. Onzin! Of hebben spelers nu minder zuurstof nodig? Want de pleister is verdwenen. Of wat dacht u van het plakkaat Vicks op Patrick Viera‘s borstkas? Allemaal hulpmiddelen uit de wetenschap om prestaties te bevorderen?

Het is te prijzen dat nieuwe medische technieken worden toegepast in de sport. Je wilt er als speler immers alles aan doen om beter te worden. Dat dit er dan af en toe idioot uitziet, neem je maar op de koop toe. Helaas zijn er ook zeer veel ”vindingen” waarvoor enige medische verklaring ontbreekt. Want waarom de kousen over de knie? Bang voor kou? Of de paradoxale thermohemden met lange mouwen onder een mouwloos shirt? De invloed van de commercie of  zijn er wetenschappelijke motieven? Wij vrezen het eerste. Kortom, we worden bij de neus genomen!

COME BACK

Wie op enig niveau een lange voetbalcarrière beoogt, richte zich op de backpositie. Thans  vleugelverdediger om de functie welwillender in de markt te zetten, maar de vertrouwde naam is weer eens bezig aan een come back. En terecht. Want back ben je voor het leven. Geen place to be, maar eenmaal back is er geen weg meer terug. En als je, gelijk Urby en Royston, even vooruit bent geschoven, beland je vervolgens toch weer op die vermaledijde positie. Ooit bezwoer je er nooit meer te willen spelen, maar dan  kun je jezelf altijd nog wijs(laten)maken dat dáár je kans op een comeback in Oranje het grootst is.

Ofschoon eeuwige voetballers als Cafu, Panucci en – een rechtsback?, geef me maar een Cijntje – het tegendeel lijken te bewijzen, heeft toch vooral de linksback een vaste plek. Schoolvoorbeeld? Purrel Fränkel! Nog nooit op een verrassende actie kunnen betrappen. Bij Purrel staat geen maat op obligaat. Een  lopende band is nog enerverender. Geen wonder dat deze voetballende tuinkabouter zijn troosteloze bestaan trachtte te verlevendigen op een ander soort grass. Jeroen Heubach heel lang, tot voor kort. Mark Looms, Mtiliga, Marcel de Jong: noem ze maar op. Wissel ze voor elkaar in en niemand merkt het verschil .

En toch zijn het vaak publiekslievelingen. Want je kunt bouwen op hun dodelijke degelijkheid. Toch: waarom tobt menige topclub dan op die positie? Heeft Oranje al sinds Voetblah-heugnis een linksbackprobleem? Omdat, geachte lezer, er met name in Nederland geen backs worden opgeleid.  In een back investeer je niet, die pluk je uit het mandje gemankeerde aanvallers en middenvelders. Of je haalt een clown als Popov uit het Oostblok. Roberto Carlos bewees dat een goede linksback goud waard is. Vandaar onze hartenkreet: opwaardeer die linkerstek en don’t come back!

Ps 1. Eerlijk gezegd is Roberto Carlos niet zo’n goed voorbeeld. Was meer aanvaller, want verdedigend kwetsbaar. Hoefde alleen nauwelijks te verdedigen in zijn glorietijd omdat de rechterflankspeler achter hem aan moest lopen.

Ps 2. Hoe, Mikki, matcht Mtiliga met Málaga?

DE MAN VAN HET WEEKEND: Marc Lammers

Vorige week vrijdag stond de uitzending van Voetbal International nog in het teken van de onderbroekenlol. De ouwejongenskrentenbroodgrollen van Genee, Van der Gijp en Derksen waren zeker onderhoudend, maar van enige diepgang was geen sprake. Gelukkig komt de kwaliteit altijd nog na het geouwehoer van de heren als de samenvattingen van de Jupiler League het beeldscherm verblijden.

Maar afgelopen vrijdag was daar ineens Marc Lammers. Ex-bondscoach van de hockeydames en bevlogen innovator. Lammers stal de show en Derksen wist plots niets anders in te brengen dan instemmend te hummen. Lammers gaf een aantal concrete voorbeelden van voetbalinnovatie en de trouwe lezer weet dat Voetblah hier reeds lange tijd voor pleit.

Een sensor op de doellijn en een second opinion met behulp van camerabeelden, die kenden we al. Maar nieuw waren Lammers’ vijfminutenstraf bij een gele kaart en het direct vervolgen van een aanval bij een overtreding. Die laatste leggen we even uit: Stel dat Frank Demouge met een wereldactie Lex Immers weet te passeren, maar dat Immers hem onreglementair tegenhoudt. In het kader van de nieuwe regel mag Frank de bal even stilleggen en rap zijn actie vervolgen. Frank hoeft dus niet te passen, maar kan simpelweg doordribbelen.

Het gevolg hiervan is dat het tempo in het spel blijft en dat protesteren bij de scheids niet wijs is. Kortom: goud! In het hockey doen ze het al een tijdje…

WEEKENDPOST: Een Jupiler Tip

Voetblah heeft gister weer genoten van de Jupiler League. Helaas geen volledig programma, maar toch: FC Eindhoven – Telstar en FC Oss – MVV waren weer zeer de moeite waard. Ook zagen we in laatstgenoemde wedstrijd een pareltje. Joël Tshibamba, gehuurd van NEC, speelt bij FC Oss de pannen van het dak.

Bovenstaande goal is misschien wat nietszeggend, maar zijn doelpunten van gisteren allerminst. Joël is pas 21 jaar jong, maar is nu al zo sterk als Tony Yeboah. Bovendien schiet hij uiterst makkelijk en heeft hij een aanname om van te smullen. In de winterstop naar FC Utrecht, omdat Van Wolfswinkel naar Ajax gaat, omdat Suárez naar Barcelona gaat?

DE MEEST ENGELSE CLUB VAN NEDERLAND

En dan hebben we het niet over die verschrikkelijke, doch Engelse benaming. Go Ahead Eagles is een gotspe van een clubnaam; dat lijkt nergens op. Maarrr, die lekker lelijke geelrode strepen. Het shirt is al mooi, maar die sokken, die doen het ‘m! Geelrood gestreepte sokken dat is traditie, die doen het Deventer hart sneller kloppen. En niet te vergeten De Adelaarshorst.

De Adelaarshorst, dat is dus wél een goeie naam. Een onneembare vesting van een imponerende club; het beschermde thuis van een heuse heerser. De Horst van de Adelaar: daar ga je met angst en beven naartoe. BV Veendam moet er dit weekend heen en ze doen het in hun broek. De Adelaars gaan voor de periodetitel, en ze gaan de Groningers aan stukken scheuren.

Go Ahead Eagles moet terug in de eredivisie. Het is hoog tijd, na dat gefrommel in de marge. En niet eenmalig op en neer, de Eagles moeten blijven. Als een sympathiekere versie van De Graafschap. Roodgeel streept imponerender dan blauwwit. De Horst is een betere naam dan De Vijverberg. Marc Overmars doet ons meer dan Darije Kalezic.

DE BESTE VOETBALLER DIE IK NOOIT HEB ZIEN SPELEN

Vroeger was alles beter. Een gevleugelde uitspraak die vaak door analytici ter tafel wordt gebracht bij het zien van een verdedingsfout. Eentje die dodelijk in beeld wordt gebracht door Piero. “Ik kan me niet herinneren dat iemand in mijn tijd zo’n fout maakte,” horen we Johan Derksen zeggen. Dat heb je verdrongen Johan. En jouw geluk was dat er destijds niet voldoende camera’s waren die deze onkunde konden archiveren. Piero was toen alleen nog maar een verdrietige clown.

Het is appels met peren vergelijken, het voetbal van vroeger en nu. De spelers zijn fitter en sterker geworden, het spel daardoor sneller. Omdat zowel het spel als de speler zich hebben ontwikkeld, durft Voetblah te stellen dat er relatief gezien dus niet zoveel veranderd is. Met andere woorden, de goede speler van vroeger is (relatief gezien) net zo goed als de goede speler van nu. Een interessante stelling, want dat maakt Cruijff net zo goed als Christiano Ronaldo.

Of dat de waarheid is, zullen we nooit weten. Het doet Voetblah hoe dan ook denken aan die goede spelers van weleer. Aan mooie verhalen. Over hoe goed die wel niet was. Spelers die wij nooit  live hebben zien spelen, maar geromantiseerd goed zijn. Misschien wel de beste. Het doet ons denken aan de beste voetballer die we nooit hebben zien spelen. Dat is natuurlijk leeftijdgebonden, maar toch. Het is het verhaal dat hem zo goed maakt. Abe Lenstra bijvoorbeeld. Of Garrincha. Of Di Stefano. Of….