Uit piëteit voor de onlangs zo tragisch overleden Duitse doelman Robert Enke en diens nabestaanden houden we het sober. Dagelijks besluiten vele mensen over te gaan tot zelfdoding, maar nu is er een enorme media-aandacht. Dat stuit ons wel enigszins tegen de borst. Indien dit echter ertoe leidt dat er ook veel meer aandacht komt voor mentale begeleiding in het voetbal en de topsport in het algemeen, dan zijn we daar niet rouwig om. En de nabestaanden die in volstrekte anonimiteit hun verdriet moeten verwerken, mogen zich getroosten met de gedachte dat zij die wel veel aandacht krijgen vaak in een nog véél dieper gat vallen wanneer die belangstelling onvermijdelijk verflauwt. Al is dat, toegegeven, een uiterst schrale troost.
Maar depressiviteit en andere, minder heftige, maar toch mentale problemen zijn in de macho-voetbalcultuur een evenzozeer groot taboe als homoseksualiteit. Wie daarmee uit de kast komt, is zeer manmoedig doch stuit nog vaak op een muur van onbegrip. Sebastian Deisler, Jordy Hoogstrate en ook Coen Moulijn na zijn carrière hebben die muur geslecht en zijn ermee naar buiten gekomen. En de zelfmoordpoging van Gianluca Pessotto ligt ons nog vers in het geheugen. Al zou hier dan omkoping in het spel zijn. Maar Voetblah weet zeker dat er nog velen meer zijn met soortgelijke problematiek
Het zou ter nagedachtenis en als eerbetoon aan Robert Enke een schone zaak en taak zijn als het schokeffect van zijn dood vele anderen ertoe zou bewegen met hun problemen te voorschijn te komen. Maar dat kan alleen als de ‘voetbalwereld’ zich hiervoor open stelt. Voor Robert Enke komt het te laat. Het doel op zich zou hij zeker bewaken en op prijs stellen. Dat hij moge rusten in vrede.
voetblah
maarten217
mazuro
allardganzenhoef
publieksspeler
november 13, 2009 at 1:12 am |
Toch begint het besef te komen. Enige tijd terug in VI biechtte zelfs een branieschoppertje als Martijn Reuser op dat hij zijn heil had gezocht bij een psycholoog.