DE TRAINER HET (PAAS)HAASJE

De competitie nadert de apotheose en dus neemt de spanning toe. Want ondanks de zomertijd staan veel clubs er niet zo zonnig bij. Maart roert zijn staart zoals onderhand ook Raymond Atteveld weet. Kort voor Goede Vrijdag gaf het bestuur hem op maandag al de Judaskus. Want hij zou trainer blijven. Na(ar) dat bericht kraaide toen vreemd genoeg geen haan. Een dag later was alles anders. Voor de Hagenezen is het nu te hopen dat dit akkefietje niet hetzelfde staartje krijgt als het ontslag van André Wetzel.

Enkele niveaus lager ontdeed Urk zich eveneens van de trainer. Op Urk is men van mening dat Henk Konings en zijn staf de club niet terugbrengen naar de hoofdklasse. Vervelend om op een voormalig eiland een zinkend schip te moeten verlaten. Toch wordt april bij de amateurs een mooie maand. Door de versterkte promotie en verzwakte degradatie verandert er het een en ander. Dus kan er weer lekker gespeculeerd worden. Want ploegen die geen kampioen meer kunnen worden, maar al wel zeker promoveren, zullen best bereid zijn zwakkere broeders een handje te helpen. Zeker waar het broodvoetballers betreft. Die willen best verliezen voor een gezellig avondje uit op kosten van een andere club.

Ander gevolg hiervan is dat clubs tot het laatste moment nog kans maken op het halen of voorkomen van nacompetitie. De kans dat je als trainer dan vroegtijdig de laan wordt uitgestuurd, is daarom nog steeds aanwezig. Dus zullen veel trainers met angst en beven wachten op wat komende maand brengt. En laten we eerlijk zijn, die spanning hoort er ook bij. Immers, april doet wat ie wil!

VOETBLAHS GLAZEN WK-BOL: De trends

Zoals bij ieder WK zullen ook de komende editie saillante verschijnselen voor het voetlicht treden. Vooral in het schemergebied tussen medische en mentalternatieve, operationele ruimtes verwachten wij zowel curiosa als curiositeiten. De placenta zal niet moederziel alleen blijven als gesneden koek voor leedstelping en -vermaak. Vooral uit (Zuid)Afrikaanse hoek verwachten wij progressieve en primaire primeurs die de avant- én oude garde zullen prikkelen tot protserige producten. 

Op het gebied van mode en trends zullen met name de Italianen wel weer de grasmat als catwalk betreden. Een walkover zit er niet in voor de Azzuri, dus mogen ze hier van topmodellen als Brazilië en Spanje gerust vooroplopen. Verder Voorspelt Voetblah een wedloop om des keizers baard, aangezien(!) menige trendy trapper met begroeiing het gezicht zal trachten te redden. En welke kledinglijn zal zich gaan ontwerpen op de WK-maillot annex -legging van rolmops Robben om de aandacht af te leiden van dat larmoyante gelaat?

Waar wij echter met recht voor mogen vrezen, is het kinderexhibitionisme. Was dit bij het EK ’08 al gênant met de Kuijtjes, Ooiertjes en consortjes  – in Zuid-Afrika zullen ze reeds de warming up meedoen in een BabyBjörndraagzak. Maar zorg dan wel voor goede oppas en pas op! Niet alleen voor de missiepaters, de kinderhandel  in deze aparte republiek heeft eveneens een ellendelange, treurige traditie. Voor je het weet, wordt je kind soldaat gemaakt. Waar we ons op mogen verheugen, maar tegelijkertijd evenwel ons hart voor vasthouden, zijn de juichexhibities. Nu al is menig WK-titularis aan het broeden op een ‘originele’ doelpuntviering. Niet doen! Want alles zal verbleken bij de spontane erupties van The Black Stars, de Super Eagles en De Ontembare Leeuwen. 

DOEL GEZOCHT

John de Wolf had er zin in zondagmorgen. De trainer van WKE vond dat het weer eens tijd was voor een goeie, overtuigende overwinning. De hele week was er goed getraind; alles wees op een goed resultaat als begin van een overwinningenreeks met de Topklasse als eindresultaat. Aan het ontbijt met vrouw en kinderen werd De Wolf echter gebeld door Elzo Steenhuis, de secretaris van de club: ‘John, we hebben een probleem: we missen een doel’.

‘Ja, Eelco, dat wist ik allang. Vorig jaar hebben jullie het hoogste bereikt, daarom is het nu erg lastig een nieuw doel te vinden.’ Wat John de Wolf niet wist, was dat een aantal Emmense dronkenlappen zich in de nacht van zaterdag op zondag een weg naar Sportpark Grote Geert hadden gevandalaliseerd om aldaar een ererondje te maken. Ter completering van het bacchanaal trokken zij met hulp van hun voertuig één der doelen aan gort. WKE miste daardoor op zondagochtend ook letterlijk een doel.

Het afwezige doel is natuurlijk een prachtige metafoor voor de situatie van de club. En daar moet je dus iets mee doen. Dit is het ideale moment om beide doelen aan elkaar te verbinden. Laat de selectie symbolisch het nieuwe doel plaatsen op het hoofdveld en de cirkel is rond. Als anderhalve maand later exact daar de Topklasse wordt veilig gesteld, heeft John de Wolf zijn werk gedaan. WKE.. grijp deze kans!

WEEKENDPOST: MENTALE TIKKEN

De laatste jaren wordt steeds meer aandacht besteed aan de mentale aspecten van de voetbalsport. Mental coaches en sportpsychologen behoren standaard tot de technisch/medische staf. Louis van Gaal is er groot voorstander van. Want alleen als er een goede kop op zit, kan een talent ontbolsteren. Bekend voorbeeld hiervan is Jordi Hoogstrate. Fantastische voetballer, maar helaas nooit de belofte ingelost. Want niets is zo bijzonder als een gezonde geest in een gezond lichaam.

In andere sporten weten ze dat al langer. Daar wordt mentale oorlogvoering vaak in de strijd geworpen. Volleyballers die na ieder punt bij elkaar komen om te juichen. Beproefde methode om de tegenstander een tikkie te geven. Weliswaar roepen voetballers ook weleens wat naar elkaar. Of ze gaan in de tunnel op elkaars lange tenen staan. Maar echt indruk maken doen ze niet.

Wat dat betreft hebben rugbyers het beter door. Bekendst voorbeeld daarvan is het nationale team van Nieuw-Zeeland. The All Blacks voeren voor de wedstrijd een heuse Maori-dans uit. Deze dans is bedoeld als overwinningsdans en dient om respect te tonen aan de tegenstander. Stuk indrukwekkender dan stap op je teen. Maar de allerbeste krijger is de Fransman Chabal. Want behalve een fysieke beuk deelt hij ook met zijn verschijning een dreun uit. Wie niet beter weet, denkt te maken te hebben met de boze broer van de Highlander. Hadden wij in Nederland maar een dergelijke verdediger. Dan zou de wereldtitel een stuk dichterbij zijn. Dus Joris, Dirk, Gregory en Johnny: Letten we even op?!

DE LEEUW ZET LANGELEEGTE IN LICHTERLAAIE

Terwijl tientallen trouwe aanhangers brandend van verlangen het Veendammer stadion binnenmarcheerden, gelegen op de plaats waar het in 1894 allemaal begon, schalde als vanouds het gelijknamige loflied ‘De Lange Leegte’ uit de luidsprekers, één van de direct merkbare verbeteringen sinds het aantreden van het reddende sponsortrio Ruud, Koos en Jans. Binnen een handvol minuten nadat de guitige mascotte Blacky de frisgemaaide grasmat had gezegend, maakte de vurige goaltjesdief Michael de Leeuw het eerste doelpunt tegen opponent AGOVV.

Het stadion stond in lichterlaaie toen dezelfde warmbloedige Willem II-aankoop aansluitend een  prachtpass gaf die, als een vonk in een tankstation, leidde tot een formidabel schot-op-doel door uit Duitsland overgenomen rechtspoot René Wessels, waarop de Apeldoorners geen antwoord paraat hadden. Na het wisselen der helften ging de vooruitblik op alweer een zege in deze explosieve inhaalweek als een lopend vuurtje over de supporterstribune, leidend tot het harmonieus declameren van Veendam-klassiekers als ‘Jeuleuleuleuleuleuleuleu Jeuleuleuleuleuleuleuleu Heu Jeuleuleuleuleuleuleuleu Veendam’.

Vlak voor de ogen van de opgebrande bezoekers speelde Michael de Leeuw zich definitief in de etalage middels een laatste doelpunt, waarmee het totaal voor de Veendammer Winden deze avond op drie stuks kwam, terwijl dat van de Veluwse Zwienen nimmer van de nulstand raakte. Onder de rook van de hoofdtribune – met zoveel historie en met meer toekomst dan men een week eerder had durven hopen – werden lofprijzingen geuit aan Ruud, Koos en Jans, alsmede aan wedstrijdmaker Michael de Leeuw, waarna in het clubhuis meer dan één dorstig geraakte keel met vuurwater zou worden geblust.

Words: Razende Roeland
Photo: Yon de Smit

EEN MOOI MENS

Afgelopen zaterdag keek hij ons een tikkie ondeugend, maar toch serieus recht aan en zei: ‘Het gaat goed met me’. De boodschap die Robin van Persie gaf, was helder. Gaat u maar rustig slapen; ik, de hoop der natie, lig op schema voor het WK en alles komt goed. De volgende dag bracht hij zijn tweede blijde boodschap: Ik, Robin van Persie, wil graag in de punt spelen bij Oranje. Met daarachter Van der Vaart, Sneijder en Robben. Hopsakee, spitsenprobleem in één klap opgelost!

Het fijnste van alles was echter het volgende. Van Persie bleek een mooi mens te zijn geworden. Hij relativeerde wat, hij stelde gerust en hij gaf hoog op van zijn teamgenoten. In niets was hij het lefgozertje van weleer dat botste met Van Hooijdonk,  ‘fuck you’ riep tegen Portugese verdedigers of irritant deed tegen minder getalenteerde collega’s. Van Persie was een volwassen kerel geworden met het hart op de juiste plek. Arsenal was zijn club; Wenger zijn trainer en Nederland zijn land.

Wij van Voetblah waren ooit een andere mening toegedaan. We vertrouwden Robin destijds niet. Maar inmiddels zijn ook wij overstag en mag hij op onze kinderen passen. Enige zorg is het risico op doorslaan naar de andere kant. Arsenal, Wenger, Nederland… misschien wel te aimabel en zeker te vaak prijsloos. Dit risico is bij Robin echter te overzien. Zijn drang om na zijn blessure te pieken op het WK zal ongekend zijn. Bovendien bewijst Messi de laatste jaren dat aardige kerels ook prijzen kunnen winnen. Daar ga je Cristinaldo.