DE LAATSTE INTERLAND DAT GULLIT EEN SNOR DROEG

Als erkend voetballiefhebber weet je tijdens Sinterklaas al na een eerste blik op de berg surprises welke de jouwe zal zijn. Die ene grote ronde is zonder twijfel vervaardigd van papier-maché, bekleed met een net niet gelukt zwart-wit vakjesmotief uit de goeie ouwe tijd. Binnenin bevinden zich verschillende kleine kadootjes; een pakje panini-plaatjes, een oranje sleutelhanger en een aanvoerdersband.

Op verjaardagen is een ander object favoriet van collega’s, schoonfamilie en kennissen: het voetbalboek. Een niet-geautoriseerde biografie van Johan Cruijff; het vermaledijde boekje over ‘voetbaltaal’ of een willekeurig schrijven met ‘oranje’ in de titel. Laatstgenoemde is meestal het slechtst, de andere bevolken voor de vorm een maandje of wat de toiletpotplek, alvorens de rest te volgen richting berging of zolder.

Voetblah ontving vorige maand echter twee uitzonderingen op de regel. Eerste keus is niet verrassend. Fotoboek ‘Europese Velden’ van Hans van der Meer is een briljante visuele bloemlezing van amateurvoetbalwalhalla’s op ons continent en een feest voor het oog. Tweede keus ‘Oranje Lukraak’ lijkt echter zowel qua titel als looks een niemendalletje, maar is het niet. De volstrekt in willekekeurige volgorde geplaatste voetbalfeiten zijn een must voor elke Voetblah-lezer. Onderstaande vraag zegt genoeg.

De interland in en tegen Malta markeerde een belangrijk keerpunt in de loopbaan van Ruud Gullit. Waarom? Precies.

 

WEEKENDPOST: PRIJZENPAKKERS

Voetblah probeert haar verhalen dusdanig te schrijven dat zij een reactie oproepen. De ene keer wat meer dan de andere, maar vorige week vrijdag vroegen we er expliciet om. Als stimulans werd een editie van Hard Gras in het vooruitzicht gesteld, in ruil voor de naam van de WK-speler die u het meest is bijgebleven.

Enthousiast klommen sommigen van u in de digitale pen met als doel één van de vijf felbegeerde exemplaren in de wacht te slepen. De reden dat deze post even op zich liet wachten is dan ook dat de jury enige tijd in beraad moest. Maar we zijn eruit!

De eerste winnaar is Toon “de Grasmaaier” Bazelmans. Deze man gaf aan een goede kennis te hebben van de WK-historie. Hoewel wij van mening zijn dat het tekstueel steker kan en kwaliteit gaat boven kwantiteit, wordt zijn enthousiasme beloond. Wat dat betreft waren de aanvullingen van Mikki en Hans sterker. Verhalen uit den oude doosch zoals Voetblah die graag ziet. Bij het lezen van de tekst waan je jezelf in het Wembley van 1966. Iemand die Jürgen Sparwasser van stal haalt, verdient ook zeker een editie van Hard Gras. Reageerder PP merkte terecht op dat de coaches ondergewaardeerd zijn. Ook hij moet dus zijn brievenbus in de gaten houden. Het laatste boekwerk is voor Gerbie. Want wie de afscheidsspeech van bondscoach Lotsy erbij haalt, is een liefhebber naar ons hart.

Over deze uitslag kan worden gecorrespondeerd, graag zelfs! Veranderen zal die echter niet. Wij danken alle schrijvers voor hun bijdragen. De winnaars worden per e-mail op de hoogte gesteld.

MODELPROF IN DE 2. BUNDESLIGA

Opmerkelijke transfer temidden van het WK-geweld. Paul Verhaegh gaat naar de tweede divisie in Duitsland. Het FC Augsburg van Jos Luhukay sloeg de rechtsback in de bloei van zijn loopbaan aan de haak. Voorwaar een grote vis! Paul Verhaegh is een slimme voetballer, al is het niet zo moeilijk om in dat kader op te vallen bij een club als Vitesse. Paul Verhaegh is ook een modelprof; nooit geblesseerd, altijd inzet en nooit een onvoldoende. Daarvan hebben we er niet zoveel in Nederland.

En zeker niet op rechtsback. Na Van der Wiel zou Verhaegh zelfs wel eens de beste Nederlandse rechtsback van de eredivisie kunnen zijn. Maar blijkbaar kan geen (sub-)topper in Nederland heb kopen, terwijl een cluppie uit de 2. Bundesliga lachend de beurs trekt. Dat ze dat ook voor Gibril Sankoh (hmm) en Marcel de Jong (hmmmm) deed, is een heel andere kwestie.

Maar is dit het lot van de bovengemiddelde eredivisieprof? Worden zij de dupe van het hand-op-de-knip beleid van Top van Nederland en vluchten nu ook zij naar de spelonken van het buitenlands voetbal? Zal Willem Jansen volgend jaar bij Rayo Vallecano spelen en vertrekt Kevin Strootman naar Oldham Athletic? Of snappen Ajax, Feyenoord en PSV op tijd dat ze á la AZ en Twente kampioen kunnen worden als ze veelbelovende middenmotors voor weinig kopen.

ALLARD VANUIT CURACAO: Dutch Caribbean Stars

Een vliegtuig pakken naar de andere kant van de wereld is misschien wel een vlucht uit de dagelijkse sleur. Dat gezegd hebbende doet mijn dagelijkse sleur tekort. Ik vind mijn dagelijkse sleur namelijk bere interessant. Waarom ik dan in dat vliegtuig ben gestapt? Het was een wens van mijn hoofdredacteur. Want wie deed er anders verslag van de prestigieuze Chippie Polar Cup op Curacao? Ajax nam namelijk deel. Evenals NEC en Hubentud Fortuna, de kampioen van Curacao. Maar de meest in het oog springende naam was (of waren) de Dutch Caribbean Stars. En dus stapte Allard in het vliegtuig.

De naam Dutch Caribbean Stars alleen al belooft natuurlijk al spektakel. De grote vraag was dan ook met welke sterren uit het Caribisch gebied de organisatie op de proppen zou komen. Ik gaf mezelf in het vliegtuig de tijd om in het geheugen te graven naar aansprekende namen. Dat bleek nog niet zo gemakkelijk. De meeste namen kwamen uit Suriname.

Eenmaal aangekomen bleek mijn hoofdredacteur zich een week te hebben vergist. De finale was al lang een breed  gespeeld. Het enige wat mij aan het toernooi herinnerde waren een handjevol talenten van Jong Ajax. Vanaf mijn strandstoel zag ik ze paraderen in de branding. Met in hun kielzog een paar goudzoekers en jonge fans. Het toernooi werd gewonnen door Ajax. Zij namen de pingels beter dan NEC. Na wat navraag kon ik namen invullen betreffende onze Caribische Sterren. Wat te denken van Angelo Cijntje, Benjamin Martha, Anton Jongsma, Daniel Rijaard, Sendley Sidney Brito en Nyron Wau. Als dat geen sterren zijn…Toch jammer dat ik dat gemist heb…

SAMMY’S TEARS

Gisteren verscheen het bericht dat van één van Afrika’s meest  markante voetballers zijn schoenen definitief aan de wilgen heeft gehangen. De oud-Ajacied Sammy Kuffour beëindigde zijn actieve carrière. Na een loopbaan van 20 jaar in Europa vertrok hij naar Asante Koko FC waar hij nu afscheid zou hebben genomen van de sport. Als vervanger van Jaap Stam kon hij er in Amsterdam helaas ook niet voor zorgen dat men weer eens omhoog kon kijken. Maar de meeste voetballiefhebbers zullen hem vooral herinneren als speler van Bayern München.

Daar beleefde Samuel Osei Kuffour namelijk zijn hoogtepunten. Hij won er menig DFB-Pokal en werd zes keer Meister met de Zuid-Duitsers. Belangrijkste prijs die hij won was de Champions League in 2001. Maar toch blijft de finale van 1999 beter hangen bij de meesten. Het was in de tijd ver voor King Louis dus alle Nederlanders hadden nog massaal een hekel aan de Beierse ploeg.  In Camp Nou maakte Super Mario al na 6 minuten de 1-0. Des te zuurder waren de gelijkmaker en de 2-1 diep in blessuretijd waardoor Jaap en Raymond de Cup met de Grote Oren wonnen.

Het beeld dat echter nog steeds op het netvlies staat is niet een ongelovig kijkende Lothar Mattheus. Want ja, treurende Duitsers blijven toch best leuk. Ook een ratslagende Schmeichel staat ons niet direct bij. Nee, het meest memorabele beeld van de wedstrijd is Sammy die intens verdrietig is. Compleet vol ongeloof net als de gewisselde Lothar. Hard slaat hij secondes lang met zijn vuist op het gras. Een jaar ervoor hadden we een huilende Cocu en Sar op het WK. Maar dankzij Sammy zouden verdriet en ongeloof nooit meer zo treffend in beeld komen!

WK-APPETIZERS: Donkere renpaarden

Een WK kent altijd favorieten. Dat zijn per traditie Brazilië, Argentinië, Italië, Duitsland, Engeland en alleen in het land zelf Holland. De laatste jaren mogen we daar ook Frankrijk en most of all Spanje toe rekenen. Daarnaast zijn er ook altijd geheimtips, outsiders. Dark horses is nog de mooiste benaming. Deze oorspronkelijk van het paardenrennen afkomstige term werd ook gekoppeld aan bleue Beatle, wijlen George Harrison. In Zuid-Afrika lopen ook heel wat donkere paarden rond. Al zullen de spelers daar niet veel van zien. Zij worden hoogstens geconfronteerd met de dark horses tijdens het toernooi. Of misschien berijden ze zelf wel zo’n geheimzinnig, donker exemplaar.

Dan kom je naar onze verwachtingen uit Portugal, Ivoorkust, Servië of Uruguay. De Portugezen hikken al jaren tegen de absolute top aan, hebben immer individuele klasse in huis, maar sneuvelen vrijwel altijd op het veld van eerwraak en improductiviteit. En hebben met Cristinaldo wellicht het grootste stuk aangeschoten wild in huis. Ivoorkust heeft met klasbak Drogba, Salomon Kalou en een zwikkie Touré’s zoveel potentie dat het in staat moet geacht om óf topfavoriet Brazilië óf co-dark horse Portugal vroegtijdig naar huis te sturen.

Servië kan bogen op een ijzersterke verdediging met ManU’s Vidic en Chelsea”s Ivanovich. Aanvallend is het aangewezen op de grillige kuren van de in ons land geliefde mannetjes Lazovic en Pantelic. Maar Servië’s sterkste troef zou weleens één van de dark horse-revelaties Milan Jovanovich kunnen worden. En Uruguay heeft als altijd een stelletje slopers achterin en op het middenveld – wat tegelijkertijd hun achillespees is, al zullen die van de tegenstanders het moeten ontgelden. Maar die hebben wel het superduo Suárez en Forlán in de frontlinie! Op welk renpaard wedt u?