Jaja, een heuse prijsvraag op Voetblah! We maken ons daar niet vaak schuldig aan, daar het informeren naar historische feiten in het Wikipedia-tijdperk wat gedateerd overkomt. Daarom maken we gebruik van een andere opzet: de nominatie.
Na de eerste bewieroking van WK-blikvanger en FC Basel-linksback Scott Chipperfield, leggen we de bal bij u neer. We zijn op zoek naar in ‘t oog springende voetbaltypes die in de rijke WK-historie aan het bewonderend publiek voorbij zijn getrokken. Roger Milla, Alexi Lalas, René van de Kerkhof, maar dan net nog een tikkeltje origineler. Dat dansje, die ridicuul rode sik en die gipsarm, die kennen we nu wel.
De Voetblah-redactie bestaat uit jong en oud, dus als u op de proppen komt met een bonkige stopperspil die glorieerde in Uruguay 1930 , dan is dat geen probleem. Wel verwachten we een goede onderbouwing van uw keuze, gekoppeld aan enige taalkundige lenigheid. De 5 beste suggesties belonen we met de nieuwste editie van literair voetbaltijdschrift Hard Gras, geheel volgeschreven door Simon Kuper.
Sluitingsdatum van het spektakel is as. zondag om 23.59. Succes!
voetblah
maarten217
mazuro
allardganzenhoef
publieksspeler
plaatselijkefc
decatalaan
Nu…..ik kan wel een rijtje noemen.
Als Rene van de Kerkhof, Lalas en Chipperfield markant zijn.
Dan moet je zeker Willy van der Kerkhof erbij nemen.
Een tweeling op een WK was en is bijzonder.
Maar ik zit meer te denken aan Mario Kempes, de geblokte spits van Argentinie die in zijn eentje Nederland sloopte onder het oog van Videla.
Roger Mila van Kameroen met zijn eigengereid dansje zal iedereen wel noemen.
Dick Nanninga is ook een fenomeen.
De langste speler die ooit aan een wk deelnam en in een finale scoorde en er voor Nederland een verlenging uit haalde.
Maradona was natuurlijk fenomenaal vanwege zijn voetbalkwaliteiten maar de hand van god maakte een goal tegen Engeland.
De gebroeders Charlton waren de lelijkste exemplaren die ooit een bal met de voet beroerden op en WK.
En nemen we de coaches ook mee?
Helmut Schon. de Duitse coach van 1974, die altijd met pet getooid ging.
Ik vind dat Arie Haan ook wel in de eregalerij mag.
De man met het hardste en meest geplaatste schot.
Dino Zoff kan er over mee praten.
Archie Gemill, de Schot, was de kleinste wk-deelnemer.
In de volgende aflevering noem ik het resterende deel.
Johan Cruyff was de speler met het meeste charisma.
Je deed het al in je broek als hij je dreigde te passeren.
En als team noem ik het Roemeense team dat voltallig de haardos van kleur veranderde ivm plaatsing voor de volgende ronde.
Even een bijlage.
Als ik nadenk kom ik bij Joe Jordan, de ploeggenoot van Gemill.
De man die speelde zonder voortanden.
Die kletste er zo hard in dat hij nooit voortanden had.
Duitsland herbergde ook fenomenmen.
Georgz Schwarzenbeck en hij speelde ook nog back.
Een onbehouwen verdediger die nooit scoorde alleen om een verlenging uit het vuur te slepen.
Uit datzelfde team…..de uitvinder van de schwalbe.
Dat was Bernd Holzenbein die Nederland naaide.
De altijd als een eend spelende en zijn kont er altijd indraaide was Gerd Muller en die
scoorde de 2-1 in 1974.
Zo weer 4 kandidaten.
Laat Hard Gras maar komen Hein.
Of het moet zijn dat jij nog meer opvallende voetballers kent.
Ze blijven komen.
Als je er goed over nadenkt, hebben vele markante spelers aan een wk meegedaan.
Denk aan het team van Colombia.
Blauwe broeken en gele shirts.
Denk aan hun keeper.
Higuita die op de meest formidabele manieren zijn doel schoon hield en ook nog de strafschoppen nam als die kans zich voor deed.
In datzelfde team Valdarama, met een peroxide-achtig kapsel.
De blonde Pele werd hij wel genoemd.
Een Gilbert ‘o Sullivan achtig kapsel sierde zijn hoofd.
Qua kapsel was onze Ruud Gullit ook een opvallende verschijning.
Nu is het allemaal wat korter.
Er is maar 1 speler naar een slang genoemd.
Misschien een vraag voor de quiz.
Onze Robbie Rensenbrink werd het slangenmens genoemd vanwege zijn opvallende manier van passeren van een tegenstander.
Hij schoot op de paal in de finale tegen Argentinie en had de wedstrijd kunnen beslissen.
Rene Vandereyken van Belgie is de speler met de slechtste motoriek.
Zoals die bewoog over het veld….om er naar te kijken werd je al moe.
Zo……het lijkt me nu wel genoeg.
Ik ben een beetje het werk van de redactie aan het overnemen.
Toon, je hebt toch wel in de gaten dat het niet om de kwantiteit gaat…..?
ValDERRama werd niet de ‘blonde Pelé’ maar de ‘witte Gullit’ genoemd.
En je hebt nu al een speciale editie van Kort Gras verdiend, omdat je het gras voor heel wat voeten hebt weggemaaid… Tip: meer aandacht voor de afwerking (de kantjes..)
Luis Chilavert, keeper en vrijetappenkoning van Paraguay.
Abel Xavier, de Yeti, die meer verschillende kapsels uitprobeerde dan David Beckham, maar uiteindelijk maar één invalbeurt op een WK op zijn CV kan zetten.
Tostao
Kaatsende spits van het Brazilie van 1970. Hij was beter dan Pele, Rivelinho en Garrincha maar dat is iedereen vergeten. Tostao had de looks van Woody Allen, maar de touch en slimheid van Pantelic (hihi
). Tostao is nog altijd in leven en zichtbaar aanwezig in Brazilie; hij schrijft columns voor Globo Esporte. Altijd raak, altijd scherp. Mijn keuze is: Tostao!
Al deze spelers zouden echter niet kunnen floreren zonder goede coaches. Dus pleit ik voor Bora Milutinović. Maar liefst 5 keer aanwezig op een WK-eindronde met De 64-jarige Bora, die tevens de Mexicaanse nationaliteit heeft, was zelf al vijf keer eerder als coach actief op een eindtoernooi. Mexico (86) Costa Rica (90) Amerika (94), Nigeria (98) China (02) en komend WK assisteert hij voor Servië. Mooiste is dat hij zowel de Servische als Mexicaanse nationaliteit heeft. Zeg maar Guus Hiddink avant la lettre.
Wat dachten jullie van de gemene Argentijnse slager Antonio Rattín?
Hij zorgde in 1966 op Wembley voor een bizar incident. Kreeg rood in de wedstrijd tegen de Engelsen en wilde niet van het veld af. Hij bleef 20 minuten protesteren en moest door teammaats meegenomen worden. Rattín kreeg rood vanwege zijn taalgebruik, terwijl de scheids geen Spaans sprak. Hij vermoedde een complot en spotte bij het weglopen nog met de Engelse vlag en de rode loper die voor de Queen was bestemd. Sir Alf Ramsey noemde Rattín, die ook keihard was, en zijn teammaats later beesten. In 2007 kwam de voormalig Argentijnse captain nog eens terug op Wembley, als gast van Bobby Charlton. Hij was ook politicus in Argentinië na zijn voetballoopbaan.
ik was 8 toen in toenmalig West Duitsland het WK werd gespeeld, ben met mijn vader naar de wedstrijd Zweden – Nederland geweest in Dortmund, vroeg aan mijn vader of Dormund in Nederland lag, zoveel oranje fans waren daarbij.
Maar de meest memorabele uitslag was misschien wel West Duitsland tegen Oost Duistland, waar Jurgen Sparwasser door zijn goal voor de Oost Duitsers een levende legende werd, wat een sensatie. Voor de Oost Duitsers was het toernooi daarmee klaar, en zij waren de morele winnaars van het toernooi, diezelfde gedachten speelde ook bij Oranje, maar de cup ging naar het team van Helmuth Schon.
Maar Sparwasser was de sensationele naam van het toernooi, want hij had voetbalgeschiedenis geschreven.
De twee WK-deelnemers die mij het meest zijn bijgebleven in chronologische volgorde:
- Nobby ‘toothless’ Stiles, schopper/schaver/slager zonder weerga die de moeder aller voetbalnamen, Alan Ball, in staat stelde om Engeland in ’66 naar de WK-titel te leiden.
- Brazileiro Sapaio de Souza Viera de Oliveira. Wie kent hem niet. Sowieso al 3 voetballers in één. De dokter, de filosoof, de geniale Socrates. Dirigent van het best voetballende elftal ooit tijdens het WK ’82. Met zijn stramme, statige statuur spottend met alle voetbaldynamische en motorische logica. Met Cantona vormt hij het enige arist(s)ocratische duo in de voetballerij.
Voor de ware liefhebber… vergeet de Battle of Santiago niet: http://www.youtube.com/watch?v=uOtL1m1o_ok
De hardste wedstrijd ooit met als hoogtepunt de tackle op 2min13. Auw. Met briljant Brits commentaar!
Deze mag er ook zijn: http://www.youtube.com/watch?v=KeRlJJbtdHc&feature=related
Tja, lastige keuzes. Zelf vond ik de penalty van Jesper Olsen tegen Duitsland in de groepsfase van het WK in Mexico (86) erg mooi. Zo traag dat het net nauwelijks werd geraakt, maar zo zeker dat de keeper de verkeerde kant opging. En dan de wedstrijd daarna tegen Spanje een enorme blunder waardoor de Denen er uit vlogen.
De tranen van Paul Gascoigne, na zijn gele kaart in de halve finale, wetende dat wat er ook zou gebeuren dat de finale zonder hem werd gespeeld.
Toto Schillaci die in 1990 ineens een basisplaats veroverde bij Italie en daarna nooit meer een fatsoenlijke wedstrijd speelde.
Felix Magath in een interview na de finale van 1986. “Ik zag een bord met nummer tien aan de kant van het veld. Ik keek naar Maradona maar die maakte geen aanstalten het veld te verlaten. Toen ben ik er maar uit gegaan.”
Het Sovjet team in de groepsfase van 1986 Mexico. 12 spelers van Dynamo Kiev in de selectie, Lobanowski op de bank en geweldig voetbal, maar toch voortijdig stranden in schoonheid.
Krankl in 1978 die in zijn eentje de Duitsers versloeg, waardoor Nederland de finale zonder problemen haalde.
Rossi in 1982, na een schorsing wegens omkoping ineens de held van het land worden, alle favorieten in de tweede ronde eigenhandig er uit gooide en topscorer van het toernooi werd.
De oliesjeik uit Kuwait die tijdens hetzelfde toernooi zijn hele team van het veld dreigde te halen, waarna er flink geluld moest worden om nog verder te kunnen voetballen.
De redding van Banks in 1970 op de kopbal van Pele, iedereen zag de bal er al in vliegen, maar hij tikte de bal nog net naast.
De speech van bondscoach Lotsy voordat het Nederlands team in 1934 afreisde naar Italie was natuurlijk ook legendarisch.
Ik hou op, genoeg nominaties wat mij betreft.
Toto Scillachi
De kale dwerg die niets kon, maar wel Italie in vuur en vlam zette in 1990. Geweldige anti-held.
Zizou!
De uiterlijk immer onbewogen tovenaar die de Franse kansen op het wereldkampioenschap liet verdwijnen door zijn hoofd in de borst van Materazzi te planten.
En dan ook nog in Asterix spelen: http://www.youtube.com/watch?v=zeOPg8noq-s
Heb er nog wat de revue laten passeren in mijn hoofd. Wat mij betreft verdienen ook deze heren een nominatie:
Luis Conejo, de keeper van Costa Rica in 1990. Niemand verwachtte iets van dit land, maar mede door zijn reddingen haalden ze de tweede ronde. Toen kon hij niet spelen en direct ging het fout tegen – toen nog – Tsjechoslowakije. Het mooie was dat hij daarna wel naar Europa ging, maar naar een bescheiden Spaanse club, en dus eigenlijk vrij anoniem is gebleven. Drie duels volledig bewierookt, daarna eigenlijk nooit meer.
Oleg Salenko. Was een aardige spits, maar werd vooral bekend omdat hij in 1994 ineens vijf keer scoorde tegen Kameroen en uiteindelijk gedeeld topscorer van het toernooi werd. Om daarna eigenlijk nooit meer echt op te vallen in de nationale ploeg of bij zijn clubs. Toch komt zijn naam in menig voetbalquiz naar voren, puur door die ene flits.
Lilian Thuram had een fantastische loopbaan, werd Europees en wereldkampioen met de Fransen en speelde 142 interlands voor Frankrijk. In 1998 was hij waarschijnlijk de beste rechtsback ter wereld. In de halve finale tegen de Kroaten scoorde hij twee keer, waardoor zijn land de finale haalde en de titel kon pakken. Extra bijzonder is dat hij daarvoor nog nooit had gescoord als international en dit na zijn twee treffers in die halve finale ook nooit meer zou doen.
Laten we het afsluiten met de oudste keeper die er ooit gekeept heeft op een WK.
Jan Jongbloed uit Amsterdam van DWS/FC Amsterdam.
Ouder dan 40 jaar stond hij in de finale Nederland-Duitsland in 1974.
Later viel hij volgens mij ook in tijdens de gedenkwaardige wedstrijd Nederland-Italie toen Ernie Brands zijn eigen keeper blesseerde.
Dat was in het jaar dat de kampioenschappen in Argentinie werden gehouden en Nederland na verlenging verloor van het gastland./1978.
Volgens mij keepte Jongbloed toen ook.
Brandts blesseerde Piet Schrijvers en Jan J. verving hem.
Nadien maakte dezelfde Ernie Brands met een daverende knal 1-1 tegen Italie en Arie Haan deed de rest, 2-1
voor nederland.
Eenn wedstrijd vol symboliek en drama.
Hagi Hagi Hagi
speelde 3 WKs, maar 1994 was zijn top. De grootste speler ooit in de Turkse competitie. Onwaarschijnlijk linkerbeen; een gepatenteerde passeerbeweging (links langs de tegenstander, op snelheid, bal met rechtervoet meehalen achter het standbeen (NB: Hagi was linksbenig))
In het seizoen waarin Mourinho de Champions League binnensleept op de “contra-attack” en ons een WK wacht dat door counter-ploegen zal worden beheerst, is het aardig om het Roemenie van Hagi in herinnering te brengen. Hieronder een youtube-link bijgevoegd. Beelden van….
De moeder aller tegenaanvallen…
of hoe de maradona van de karpaten een maradona-loos, en daarmee hulpeloos Argentinie (toch nog met Batistuta en Redondo) over de knie legde.
Met Roemeens commentaar. Schitterend.
Hear Hear, JHC heeft groot gelijk – Hagi was zo goed in 94. Die goal tegen Colombia was echt bizar.
Pingback: WEEKENDPOST: PRIJZENPAKKERS « VOETBLAH