REL ROBIN: HET ZAL WEL LOSLOPEN

De 8e finales hebben we ook weer achter de rug. Jammer genoeg sprongen arbitraire dwalingen en ontoereikendheid het meest in het oog. Meer dan sprankelend voetbal, virtuoze acties en avontuurlijk aanvalsspel. Über alles die Mannschaft kon speltechnisch bekoren. Enkele memorabele doelpunten, perfect uitgevoerde counters, geniale acties en ingevingen van o.a. Luis Fabiano, Robben, Tevez, Hernandez, Oranje, Messi en Honda daargelaten. En Spanje natuurlijk! Wat waren de kleintjes Xavi en Iniësta weer groots bij vlagen en hoe dodelijk was David Villa weer tegen dat afschuwelijke Portugal! Bij wie Cristinaldo zijn Voetblah-uitverkiezing alle eer aan deed!

En Oranje? Twijfels of vertrouwen? Hoewel niet goed te keuren, heb ik wel begrip voor de reactie van Van Persie.  Ten eerste heeft ie (teveel) de ruimte gekregen om zijn voorkeuren te uiten. Ten tweede is ie ook nog eens door de media, de  banalyserende critici Gijp en Johan III voorop, in de waan gebracht dat zijn wil wet is. “De bondscoach moet zijn oren laten hangen naar zijn beste speler”, was nog maar enkele weken terug een veelgehoorde uitspraak. Kijk de beelden er maar op na van VIOranje/International. Nu laken diezelfde  opportunisten Robins gedrag.  Er zijn echter nogal wat verklaarbare, voetbaltechnische/tactische redenen voor de Persie-recalcitrantie.

Ok, hij speelt niet comme il faut et peut. Maar draai de beelden eens terug en zie hoe vaak hij door met name Sneijder, die voor eigen succes gaat, wordt overgeslagen. Hoe vaak hij vergeefse loopacties maakt. Maar ook geniale, zoals bij de goal van Robben tegen Slowakije. Een actie die – voor de wat oudere lezers – herinneringen oproept aan de loopactie van Toninho Cerezo (doelpunt Falcâo) op het WK 1982. Het heet dus dat Oranje schier perfect countert en uiterst effectief is, echter bij lange na niet! Robin van Persie is daarvan het slachtoffer. Ook al hij heeft ie er deels zelf om gevraagd. Als Bert, Frank, Philip en Kees dát hebben (in)gezien, worden we wereldkampioen.

NUMMERS EN NAMEN

Gisteren begon het WK eindelijk echt voor het Nederlands elftal. De eerste wedstrijd in de knock-out fase werd vrij gemakkelijk gewonnen van Stoch en Co. Wat vooral opviel,  was dat door de basisplaats van Robben zowaar de nummers 1 tot en met 11 in het veld stonden. Iets wat in het huidige voetbal uniek is. Sinds spelers met vaste nummer spelen, loopt er altijd wel een verdwaalde nummer zoveel in het team. De eerste drie wedstrijden zorgde Van der Vaart er zo voor dat er een reservenummertje in de basis stond.

Vaak zeggen de cijfers wel iets. Spitsen worden geil van de 9, het tiende is meestal voor de spelmaker. Sommige voetballers kiezen echter zelf hun nummer. In andere gevallen houdt de club getallen uit de selectie. Kijken we naar het hockey, dan is het heel normaal dat er veldspelers met nummer 1 lopen. Iets wat in het voetbal nog niet vaak vertoond is. Uiteraard roept iedere trainer dat nummers niet alles zeggen en dat alle spelers gelijk zijn. Onzin natuurlijk, iets wat Bert van Marwijk goed begrijpt.

Dus speelden tegen Kameroen de verwachte elf. Aangevuld of waar nodig vervangen door de verwachte pionnen. Maar ook de invallers van Bert zijn eigenlijk al bekend. Als hij tijdens de wedstrijd wisselt, dan doet hij dat vooral met aanvallende spelers. Dus zullen we Klaas-Jan, Ibi en Eljero nog wel vaker in actie zien. De rest van de spelers maakt vrijwel geen kans als de favoriete elf van de bondscoach fit blijven. Voor de Vorm zijn er nog twee reserve-keepers, maar ondanks dat Stekel nu op scherp staat, is hun kans klein. Maar wie zal na de keepers de speler worden met de minste minuten? Wordt een invalbeurt voor Stijn schaars of wordt het Braafheid?

27-06-2010: DE DAG DAT ALLES ANDERS WERD

Eigenlijk wilden we het er niet over hebben. De onderkant-latbal was te obvious, de vergelijking met 1966 te makkelijk gemaakt en ons pleidooi voor videobeelden was al voldoende over het voetlicht gebracht. Toen we echter tijdens Mexico – Argentinië voor de tweede maal op één avond het onrecht zagen zegevieren, wisten we dat we geen andere keus hadden. Hier wordt historie geschreven: 27 juni 2010 zal de dag zijn dat alles anders werd.

We zagen een grensrechter die in zijn oortje vrijwel direct na een gemist buitenspelgeval hoorde dat ie mis zat, maar zijn fout niet mocht corrigeren richting scheidsrechter. Er werd dus willens en wetens een onreglementair doelpunt toegekend, terwijl werkelijk iedereen op dat moment al wist dat de feiten anders waren. Zelfs capo del tutto capi Sepp Blatter kan zo’n flagrante flater niet negeren. Dit is de opmaat voor een revolutie die simpelweg niet te stoppen is.

De vraag is dus niet óf, maar wanneer technische hulpmiddelen worden ingevoerd om de voetbalsport eerlijker te maken. De vraag is ook of Blatter deze ontwikkeling nog zal meemaken als voetbalbaas. Zal hij zijn ongelijk toegeven en de historie in willen gaan als vernieuwer van het voetbal of treedt hij af omdat hij niet achter een computergestuurde sport kan staan? Eigenlijk maakt het ons geen donder uit. De tijd is gekomen: het voetbalparadigma gaat op de schop!

WEEKENDPOST: Mazuro’s WK-elftal na 1e ronde

Zo, de 1e ronde zit er op. Vele verrassingen, zware tegenvallers, enkele lichtpuntjes, falende vedettes en een paar revelaties. Mazuro presenteert u zijn WK-elftal - inclusief sterke, drukbezette bank - tot dusver. Geen Brazilianen en geen Portugezen vanwege de wanvertoning tijdens hun onderlinge ontmoeting.  Júlio César was sowieso afgevallen vanwege zijn potsierlijke keeperstenue. We spelen in een aanvallende 3-4-3 formatie, want hebben zeker niet meer dan 3 verdedigers nodig omdat dit middenveld de tegenstander toch niet aan de bal laat komen.

Doel: Maarten Stekelenburg (Ned.)

Verdediging: Philip Lahm (Dui.), Gerard Piqué (Spa., Arturo Vidal (Chi.)

Middenveld: Andrés Iniesta (Spa.), Mark van Bommel (Ned.), Lionel Messi (Arg.), Mesut Özil (Dui.)

Aanval: Alexis Sánchez (Chi.), Keisuke Honda (Jap.), David Villa (Spa.)

Reserves: Juraj Kucka (Slow.), Giovani Dos Santos (Mex.), Diego Forlán (Uru.), Ji-Sung Park (Z-Ko.), Landon Donovan (VS), Bojan Jokic (Slov.), Marcus Tulio Tanaka (Jap.), Christian Riveros (Par.), Róbert Vittek (Slow.), Julio César Cáceres (Par), Stephen Appiah (Ghana)

Coach: Marcelo Bielsa (Chi.)
Assistent-coach: Frank de Boer (Ned.)

Schiet u maar!

HFC HAARLEM LEEFT!

Deze week werd de competitie-indeling van de amateurs voor volgend seizoen bekend. Daarin viel ons een opvallende club op die niet door iedereen op dezelfde wijze werd benoemd. Haarlem-Kennemerland, Het nieuwe HFC Haarlem of zelfs HFC Kennemerland. Feit is dat het roemruchte doch failliet verklaarde HFC Haarlem komend seizoen een herstart maakt in het amateurvoetbal: in zaterdag, west 1, 2a.

Fusiepartner HFC Kennemerland speelde reeds jaren in de Tweede Klasse en Haarlem pikte dus logischerwijs op dit niveau in. Interessant daarbij was de kwestie rondom clubkleuren en het tenue. Immers, HFC Kennemerland speelde van huis uit in het oranjezwart, terwijl HFC Haarlem bekend stond om haar roodblauwe tricot. En ja, oranjezwart met roodblauw, dat combineert niet zo lekker. Dus riep de club de hulp in van een slimme vormgever die met bovenstaand resultaat een huzarenstukje afleverde.

Kwestie numero twee is natuurlijk dat met de stiekeme fusie met Kennemerland niet alleen de dood is afgewend, maar de potentie om terug te keren levensgroot is. Thans zullen supporters en sponsors nog wat lamgeslagen zijn, maar snel zal het besef komen dat een rentree in de hogere voetbalregionen zo gemaakt is. Komend jaar stilletjes promoveren naar de Eerste Klasse; vervolgens de achterban hermobiliseren en via de achterdeur terugkeren. Over vijf jaar gewoon weer profvoetbal aan de Jan Gijzenkade: ruil dan dat rood-oranje maar weer in voor rood-blauw!

RECORDBLAH

Het meest opmerkelijk sportnieuws kwam gister niet uit Zuid-Afrika. Natuurlijk is het mooi dat de Engelsen het op gaan nemen tegen de Duitsers. Of dat Ghana als enige de Afrikaanse trots hoog houdt. Maar dat valt toch echt allemaal in het niet bij de titanenstrijd tussen de Amerikaan John Isner en de Fransman Nicolas Mahut op Wimbledon. Met Wimbledon bedoelen wij niet de roemruchte club uit London waar wij eerder al eens over berichtten. Nee, het gaat hier om een potje tennis op baan 18 van het meest prestigieuze tennistoernooi ter wereld. Tussenstand, ik herhaal de tussenstand is 59-59 in de vijfde set. Ja u leest het goed. Het gaat hier niet om een potje basketball.

Deze ware slijtageslag wordt morgen hervat en is natuurlijk een enorme trekpleister voor de tennisliefhebber. Op Wimbledon hebben ze het begrepen: de vijfde set kent namelijk  geen tie-break. Er wordt doorgespeeld totdat er een verschil van twee games bestaat. Een simpele aanpassing op de bestaande regels dus, die in potentie de spanning en het kijkgenot een enorme boost kan geven. Aldus geschiedde.

In het voetbal is bovenstaand scenario alleen mogelijk tijdens de penaltyreeks. En juist die reeksen zitten er weer aan te komen. Wij Nederlanders zijn er niet dol op. In ’92 verloren we van de Denen, in ’98 van de Brazilianen en aan 2000 heb ik zelfs een trauma overgehouden. De Engelsen hebben een nog groter strafschoptrauma. De Duitsers daarentegen zijn ijskonijnen; zij verloren nog nooit een penaltyreeks op een eindtoernooi. Hoe de hazen ook zullen lopen, 59-59 zal het nooit worden. Al zijn de wonderen de wereld nog niet uit.