DE BAL GAAT ROLLEN

Vanavond gaat het voetbalseizoen eindelijk van start met FC Twente – Ajax om de Johan Cruijff Schaal. Beide clubs versterkten zich nog op het laatste moment. De Enschedeërs haalden Roberto Rosales als vervanger voor de naar Wigan Athletic vertrokken Ronnie Stam. Na het vertrek van ‘good old Mario’ naar Umm Salal SC is Ronnie voor The Latics een logische opvolger. Wij liefhebbers hopen niet dat hij de zoveelste voetballer is die voor het geld en avontuur naar het buitenland gaat. Uiteindelijk in de anonimiteit verdwijnend totdat hij 5 jaar later via verhuurperiodes bij Millwall, FC Troyes en Rayo Vallecano opduikt bij Roosendaal Boys Combinatie.

Ajax maakte gisteren aan alle onzekerheid een eind, Mounir El Hamdaoui mag zich definitief Ajacied noemen. Eindelijk! In Enschede had Joop Munsterman een lijstje met namen klaarliggen om het vertrek van Blaise, Stoch en Stam op te vangen. Direct werden de Oostenrijker Janko en de Zweed Emir Bajrami gecontacteerd. Terwijl Ajax nog altijd achter de feiten aanloopt in de zoektocht naar een rechtsbuiten. Opmerkelijk dat ze daar niet een creatievere oplossing bedenken dan Mido en Daniël. Voetblah zag deze week Dries Mertens schitteren als prachtig alternatief.

Nu de wedstrijd. De Tukkers missen doelman Boschker, die zich lekker met zijn gezin terugtrok in het Oostenrijkse Sankt Georgen Ob Murau. Ajax is zo goed als compleet met één vraag: Verschijnt Mounir aan de aftrap? Vorig jaar won AZ afgetekend met SC Heerenveen in een doelpuntrijk duel. Want dat zijn wedstrijden om de Supercup meestal. Allereerste winnaar was de Schiedamse Voetbal Vereniging, die in 1949 de beslissende wedstrijd won van het Heerenveen van Abe. Pas 42 jaar later was de tweede editie en mochten de Gorzen hun titel verdedigen. Helaas bestaat de club niet meer. De profs fuseerden met Dordrecht ’90 en de amateurs spelen nu voor SVVSMC. Wint Ajax vanavond, dan komt het op gelijke hoogte met PSV qua gewonnen Supercups. De Tukkerclan gaat voor haar eerste JC Schaal. Wij zien geen favoriet voor vanavond. Maar hoe dan ook, de bal gaat rollen.

DE EERSTVOLGENDE WEDSTRIJD

Stel: de barmhartige voetbalGod is je ultiem genadig geweest. Na 33 jaar die hard-liefhebberij ben je beloond met het allermooiste en het allergrootste. Na ontelbare wedstrijden van uiteenlopend niveau in de ArenA, de Adelaarshorst, op Nieuw-Zuid of aan De Kalverhoek besloot de almachtige dat jij – ja, juist jij – de uitverkorene bent om de laatste wedstrijden van het grootste voetbaltoernooi ter wereld bij te wonen. Het WK. De halve finale… En vooruit, als jouw eigen land de finale haalt, dan mag je daar ook bij zijn.  

Om stil van te worden, dat het leven zo mooi kan zijn.  

Het is inmiddels bijna drie weken later. De eerste week was lamlendig, narrig en oneindig voetbalmoe. De tweede relativerend, ontspannend en wielrengedogend. En dan de derde week. Heel stiekem blijken in de krochten van het Europese speelveld er alweer ‘belangrijkste wedstrijden van het seizoen’  te worden gespeeld. Tijdens het zappen kleurt het scherm groen en gaat het doorschakelen niets eens automatisch. Ook ff op teletekst naar de uitslag kijken. Toch. Gewoon nieuwsgierig.  

Dan komt het besef. Het voetbalmoeie voornemen om voorlopig even geen wedstrijden meer te bezoeken, gaat geen standhouden. Met het besef volgt een interessante gedachte. Want wat wordt de eerstvolgende wedstrijd die je gaat bekijken na een fysiek bezoek aan een WK-finale? Ga je voor iets dat nog enigszins in de buurt komt met een Ajax-PSV? Wordt het een gericht bezoek aan een mooi Topklasse-affiche? Of wordt het keihard cold-turkey met DVVA 13 tegen Kadoelen 7?  Een ding is zeker: de gedachten gaan terug naar Johannesburg op 11 juli….bij de eerstvolgende wedstrijd.

DE EERSTE TRAINING

Het blijft toch bijzonder zo’n eerste training van het seizoen. Die is uniek, heeft iets magisch. Na een kleine twee maanden niks doen heb ik weer zin om de kicksen onder te binden. Ik ben hongerig, gretig.  Want op die eerste training ziet alles er goed uit. Het gras is gemaaid, het is nog licht en de temperatuur is aangenaam. Ook besteed ik net even wat meer aandacht aan het tenue. Het moet er goed uitzien. Dat is nu nog het halve werk. En dan mijn schoenen. Twee maanden zijn ze niet uit mijn tas geweest. Ik doe ze nog even onder de kraan. Ik hoor het leer bijna dankbaar slurpen.

Ik parkeer mijn auto. De gang naar de kleedkamer voelt vertrouwd. Onderweg kom ik wat te ploeggenoten tegen en we praten kort bij. “Heb jij wat gedaan in de vakantie?”, vraag ik. “Jawel, beetje gelopen. Maar we zullen wel rustig aan doen toch? Ik ben trouwens benieuwd hoe de nieuwe jongens zijn. Ik heb gehoord dat die nieuwe spits er vorig jaar aardig wat in heeft geschoten.” De kleedkamerdeur gaat open. Ik zie alleen maar lachende gezichten. Vijfentwintig volwassen kerels staan te popelen als kleine kinderen om weer tegen een balletje aan te trappen. Het ruikt er heerlijk trouwens.

Het eerste warming up-rondje. Heerlijk. Nog geen stijve spieren. Nog geen blaren. De eerste rondo. Hilarisch. Daarna volgt een pass en trap-oefening (een ij-vorm voor de kenners onders ons). Eerst nog alles binnenkant voet want ‘de spieren moeten nog even wennen’. Het deert me niet. Het balletje scheert weer lekker over het korte gras. Een positiespel volgt. Is nog wat onwennig, maar wat maakt het uit. Veel nieuwe jongens dit jaar. We sluiten af met een grote partij, negen tegen negen. Veel lukt, veel ook niet. Eindstand, 2-2. Met pingels gewonnen. Morgen spierpijn. Eindelijk.

PUBLIEK TOCH DE GROTE WINNAAR

Ietwat prematuur werd eergister op deze plek Ajax al tot (toch) de grote winnaar uitgeroepen. Je hoeft geen Philipsemployé te zijn om dit niet alleen als voorbarig, maar ook als discutabel te bestempelen. Wel valt te begrijpen dat 020 opgelucht ademhaalt na de rampspoed die over de godenzonen werd afgekondigd. In dat licht bezien is verklaarbaar dat de ontsnapping een overwinnaarsgevoel opwekt. Sluiten we voorkeur en emotie zoveel als mogelijk uit en houden we de selecties tegen het licht der objectiviteit, dan staat een (zeker grote) winnaar nog allerminst vast.

De Lichtstedelingen hadden al in een vroeg stadium Jeremain Lens op het oog en deze werd, perfect passend in/op Ruttens plaatje, vastgelegd. Waarmee de dreiging op links met Dzsudzsák ook vanaf rechts werd aangekondigd. Al lijkt Lens als spits beter tot zijn recht te komen. Omdat iedereen ziek werd van Salcido, werd de Braziliaan Marcelo aangetrokken. Toen Mister Omhaal geheel onverwacht, maar ook geheel zonder directe tegenstander, een goed WK afwerkte en uiteraard praatjes kreeg, dacht men in Eindhoven voorgoed van Carlos verlost te zijn. Waarschijnlijk, maar daarom niet minder infaam, is het vanwege het transfergeld dat men deze opportunist pur sang nog zijn Herdgang laat gaan.

Het talent Jagos Vukovic en Fredje Bouma zitten op het vinkentouw. Op het middenveld lijkt PSV spekkoper met Atiba Hutchinson, die in de voorbereiding een uitstekende indruk maakt. Met Afellay zit men in hetzelfde WK-schuitje als Wiel, Luis en Steek. Toch zou het zomaar eens kunnen zijn dat Ibi onder Bert het licht heeft gezien, beseft dat en hoe hij zich echt in de kijker moet spelen en dat PSV daar de zoete vruchten van plukt. Met Marcus Berg heeft men doelpunten in huis gehaald. Schijnt bovendien een klik  te hebben met Toivonen. Rest de vraag of 040 het niet al te zeer op de spits drijft. Ola, Lens, Berg, verloren zoon Reis en Koef. Vooralsnog lijkt het beloftenteam van PSV de grote winnaar. En het publiek.

Ps. Ware het terrein de apenrots, dan was Ajax met mannetjes als Mounir, Mido en Luis voorzeker de grote winnaar.

TWEE WARE(N) LIEFHEBBERS

Dit weekeinde stonden Madrid en Rotterdam in het teken van afscheid. Drie clubiconen namen afscheid van de club waar zij groot werden. Gio in de Kuip, Raúl en Guti in Santiago Bernabéu. De laatste speelde maar liefst 25 jaar in het maagdelijke wit van de Koninklijke. De aanvoerder van het Nederlands elftal stopt er mee en wordt assistent. De twee Spanjaarden echter gaan nog door. Maar waarom bij een club die in geen verhouding staat met de club waar ze nu spelen?

Besiktas en waarschijnlijk Schalke’04 zijn niet echt voor de hand liggende keuzes. Met name de voormalige aanvoerder van de Madrilenen zal wel even  een cultuurshock te verwerken krijgen wanneer hij vanuit de warme hoofdstad verkast naar het grauwe Gelsenkirchen. Beide keuzes deden toch de wenkbrauwen fronsen. Want wat is in hemelsnaam de drijfveer om naar dit soort clubs te gaan? Je hebt bij je oude club alles gewonnen wat er te winnen valt en je zit al aan je voetbalpensioen .

Maar ook geld kan geen reden zijn om te vertrekken. Want bij de Galácticos hebben de mannen toch genoeg kunnen sparen om generaties lang niet meer te hoeven werken. Hoewel 2,7 miljoen euro per jaar een verblijf in Istanbul een stuk aantrekkelijker maakt. Nee, de keuzes zullen waarschijnlijk echt uit liefde voor het voetbal komen. Deze mannen beseffen dat het nog niet over is en willen nog een keer vlammen. Daarbij zijn het voor beide clubs natuurlijk wel degelijk versterkingen. Dat het qua prijzen vermoedelijk blijft bij succes in de nationale competitie, nemen beiden dan voor lief.

TOCH DE GROTE WINNAAR

Nu zo langzamerhand alle WK-gangers terug zijn gekeerd naar de ArenA, lijkt het erop dat Ajax zich mag gaan opmaken voor een heel mooi seizoen. Luis, Gregory en Maarten shopten alledrie, maar vonden niets/niemand wat/die hen kon bekoren. Zelfs Martin werd gesignaleerd in de Harrods, maar ook hij vond niet wat hij zocht. Nu de rook is opgetrokken, beschikken de Amsterdammers over een selectie met daarin de drie kemphanen. Daarnaast lijkt Mounir water bij de wijn te hebben gedaan, gaat het gerucht dat Mido in zijn Ferrari(‘s) onderweg is en galoppeert ook De Ridder richting de hoofdstad.

Hoe somber het er voor de Amsterdammers uitzag, zo rooskleurig ziet de toekomst er nu uit. De selectie is op papier (voor de verandering) verreweg de sterkste in de Eredivisie. Het is te hopen dat Martin voor aanstaande woensdag deze hooggespannen verwachtingen waar kan maken. Het niet halen van de Champions League zou namelijk niet alleen een sportieve, maar ook financiële domper zijn. Daarnaast vermoed ik dat Ajax in Europa ver kan komen met dit spelersmateriaal. Woensdag is dus cruciaal voor de Amsterdammers.

Het enige wat roet in het eten kan gooien, is de teleurstelling die vooral Luis zal moeten verwerken. Want als er iemand had verwacht dit jaar niet meer in Amsterdam te spelen, was het Luis wel. Het is aan Jol om zijn aanvoerder te motiveren. Hem ervan te overtuigen nog een jaar te knallen en Ajax kampioen te maken. Misschien moet hij eens bellen met Van Marwijk. Het enige wat Ajax dit jaar namelijk nodig heeft, is dat alle neuzen dezelfde kant op staan. Maar ja, dat is in het verleden weleens vaker misgegaan.