ALLARD DANKT FC BARCELONA

 Toen ik  als klein ventje begon met voetballen, was ik altijd iemand: Maradona, Van Basten of Bergkamp. Niet omdat ik die zelf zo goed vond, maar omdat iedereen die goed vond. Naarmate ik ouder werd, ging ik wat meer over het voetballen nadenken. Dat leidde tot een soort van ideaalbeeld in mijn hoofd hoe voetbal gespeeld moest worden. Met die gedachte stapte ik vanaf dat moment het trainingsveld op. Nooit heb ik zelf dat beeld  benaderd, zelden zag ik het op tv. Tot gister.

Wat er op dit moment in Camp Nou gebeurt, is uniek en dus nooit vertoond. Er is namelijk nooit beter voetbal gespeeld dan wat FC Barcelona nu op de mat legt.  Johan Cruijff, Pelé, Maradona, Van Basten, Garrincha en Di Stéfano waren inderdaad fantastische spelers. Maar dat waren allemaal individuen. En voetbal is nu eenmaal een teamsport. En juist op dat vlak is dit FC Barcelona van een ongekend hoog niveau.

Het telkens op het juiste moment, op het juiste been met de juiste snelheid de bal inspelen, gecombineerd met een ongekende hoge handelingssnelheid, leidt wekelijks tot een voetbalorgasme. Constant wordt de juiste keuze gemaakt. Daarbij ziet het er makkelijk uit, maar dat is het allesbehalve. Technisch, tactisch, mentaal en fysiek klopt alles aan de ploeg. Bovendien is het voetbal nu eenmaal beter, sneller en fysieker geworden. Wanneer je ondanks dit gegeven zo’n bizar hoog niveau haalt, kan Allard niets anders dan een hele diepe buiging maken. Zijn dank is groot.

WAAROM FEYENOORD OP DEGRADEREN STOND

Bij het beantwoorden van bovenstaande vraagstelling ligt het voor de hand om de gebreken van de volksclub uit Rotterdam te gaan lopen uitvlassen. Punt is echter dat het elftal van Feyenoord zo slecht nog niet is.  En het straalt in elk geval eensgezindheid uit, waarmee ze in Zuid de crisis lovenswaardig te lijf gaan. Althans, er lijkt in deze barre tijd toch sprake te zijn van een heldere visie, die niet alleen wordt gedragen door trainer en technisch directeur,  maar ook door supporters en clubiconen wordt onderschreven.

 Daarom wensen wij een alternatieve verklaring te poneren voor het verval van Feyenoord. Het is niet zozeer dat zij zoveel slechter zijn, de rest is gewoon veel beter geworden. Ten eerste is er het gegroeide bewustzijn der provincieclubs.  Met de kampioenschappen van AZ en Twente in het achterhoofd, groeit ook in  Groningen en Utrecht het besef dat alles tegenwoordig mogelijk is. Ten tweede de toegenomen kwaliteit aan/van spelers. Ook de nummers 11 t/m 14 van de eredivisie herbergen tegenwoordig exemplaren (Bargas, De Ridder/ Goossens, Schöne/Overtoom, Fledderus/ Aissati, Pröpper, Matic) die een overgangsjaar van Ajax, Feyenoord of PSV zomaar tot een eredivisienachtmerrie kunnen maken.

Ten derde worden deze spelers de laatste jaren ook nog eens steeds beter gecoacht. De schoolvoorbeelden Jans en Verbeek hebben dit jaar definitief gezelschap hebben gekregen van een nieuwe lichting. Alex Pastoor transformeert een kleurloos stelletje jongelieden bij Excelsior tot een ware angstgegner; Darije Kalezić snapt dat De Graafschap geen paniekvoetbal moet spelen als het in de eredivisie wil blijven en John van den Brom biedt ADO de rust en reinheid die het al die jaren ontbeerde.

Maar al dat bewustzijn, die spelers en coaches zijn natuurlijk vooral het gevolg van  iets anders: het realistisch runnen van een professionele organisatie. En juist dát trucje gaan Munsterman, Smit, Nijland en co de mannen in Zuid natuurlijk niet leren.

WEEKENDPOST: Het kloffie van de coach

Afgelopen woensdag zag ik, tijdens Glasgow Rangers – Manchester United, assistent-manager Ally McCoist in korte broek in de dug-out zitten. Een aparte gewaarwording, dat een coach met zijn manschappen de kleedkamer in duikt en zijn dagelijkse ‘kloffie’ inruilt voor een paar voetbalkousen, een korte broek en een voetbalshirt. En dan het liefst een tricot met rugnummer 12, zodat de trainer als 12^de man zich verbindt aan zijn elftal. En na de wedstrijd doucht hij ook mee, want ‘we zijn een team’ en dus doen we alles samen. Overigens is het geen publiek geheim dat oldie hoofdcoach Walter Smith in pak nogal eens botst met youngster ‘kort(e) broek en lontje’ McCoist.

Het past gewoon niet bij een BVO, waar alles om de professionele uitstraling draait, dat het uithangbord van de club in een korte broek verschijnt op de velden. Martin Jol in trainingspak: geen porem! Dat het ook andersom kan, beschreef mijn collega al op dit blog. In het amateurvoetbal is het weer wel belachelijk wanneer de plaatselijke FC op bezoek gaat bij Pekelder Boys Jupiter Combinatie, en de coach verschijnt in een pak. Uiteraard deel ik de mening dat uitstraling voor een club belangrijk is.  Men moet  evenwel de realiteit onder ogen zien!

Een uitzondering op de regel is Mick McCarthy. Een bijzonder fanatieke man, die vroeger de duels niet schuwde. McCarthy heeft zes jaar het nationale elftal van Ierland onder zijn hoede gehad. Bij een trainer met zo’n uitstraling past een korte broek en een trainingsjasje uit the eighties. Mick zou  nog liever zelf de mouwen  opstropen dan als een zoutzak in de dug-out plaatsnemen. Zo’n trainer, die bij een achterstand en een ingooi mee, zelf nog een sliding inzet om snel weer in balbezit te komen. En na Millwall en Ierland heeft deze oefenmeester weer een passende biotoop gevonden in The Wolves!

VERMOEI(EN)DE VOETBALLERS

De seizoenen zijn te lang, te zwaar en/of te vol. Bestuurders, trainers en spelers zien een causaal verband tussen de veeleisende programma’s en het ontstaan van blessures, (mentale) oververmoeidheid en slechte prestaties. Dat klinkt allemaal best plausibel, maar om na de bizarre manifestatie van de innerlijke drift van Suárez enkel te verwijzen naar omgevingsfactoren (een lang seizoen, een WK en verre reizen in verband met oefeninterlands) lijkt wat mager.

Niet geheel verrassend komen de claims van overbelasting voornamelijk uit de hoek waar de klappen vallen. Inter, Bayern en Ajax draaien voor geen meter en sommigen menen dat te moeten toeschrijven aan de overvloed van wedstrijden. Rummenigge vond dat vriendschappelijke interlands na een groot toernooi maar moesten worden afgeschaft. Wesley Sneijder raadde Suárez afgelopen week een korte vakantie aan, nadat hij zelf eerder in het seizoen een time-out nam wegens oververmoeidheid. En ook Demy de Zeeuw ziet wat rust, hetgeen hem al enige tijd niet (hoewel..) is toegekomen, wel zitten.

Deze kl(n)agende spelers en bestuurders bewandelen de omgekeerde route. De clubs zouden eerst bij zichzelf te rade moeten gaan, alvorens met hun ‘geniale’ analyses naar buiten te treden. Hoe staat het bijvoorbeeld met de arbeid/rust-verhouding? Draagt de trainingsintensiteit wel bij aan het herstel van spelers of doet het er juist afbreuk aan? En, niet in de laatste plaats, is de spelopvatting complementair aan de krachten van het spelersmateriaal? Maandagavond staat tijdens El Clásico het veld vol met wereldkampioenen. Daarnaast kennen de Galactico’s van Mourinho en Guardiola’s Catalaanse stylisten tot dusver een uitstekend seizoen. Het kan dus wel.

UNA: Unieke Nobele Actie

We leven  in een uitgesproken onsportivitijd. Gelukkig zijn de luis in de pels van Bakkal én Ajax zelf met haar ridicule maatregel langdurig afgestraft. Hoewel.. De huidige subtobber zou zichzelf niet zijn als het niet in beroep zou gaan. Maar meer dan genoeg hierover. Ostentatief een schorsing provoceren, opzichtig gesouffleerd door The Special One  - we negeren het met bloedend hart. De triesttreurige trend van de colletjes, shawls en dassen om de halsjes van de hedendaagse mietjesvoetballer – we laten het handenwurgend liggen. Evenals de tsunami van boekenpillen over De Buiten(spel)spelers zoals Van Gaal, Van Hanegem, Mulder en Hiddink cum suis. O, sorry Louis, jij hebt een andere, monumentale uitgever.

Want wát  is het goed te vernemen dat onvervalst sportsmanship nog bestaat! En laat dit nou uitgerekend zijn bewezen door een club die resideert onder de rook van Mazuro! De Veldhovense (Zeelst voor de autochtonen) Zondaghoofdklasser B en fiere koploper UNA speelde afgelopen zondag tegen EHC/Heuts in Hoensbroek. UNA-speler Erwin Isbouts trof met een * Suárezje doel, maar anders dan bij de desperate Uruguayaan bleek dit niet de opzet te zijn. (Voor de gehele ware toedracht lees even hier en bekijk de video tussen 5.40-7.00 min.)

Dát de spelers van UNA hiertoe besloten, is al een unicum op zich. Maar het zijn vooral de ogenschijnlijk snelle, unanieme beslissing en schijnbare vanzelfsprekendheid die verbewondering wekken. Let vooral ook op de arme Isbouts (7), die aanvankelijk vruchteloos probeert duidelijk te maken dat het allesbehalve een bewussie was. Het is ook wel erg verleidelijk als de keeper zó ver voor zijn goal staat… Maar chapeau UNA-mannen! Dat driekwart van de Voetblah-redactie zijn geboorteplaats met jullie mag delen, vervult ons met gepaste trots. Jullie actie verdient landelijke bekendheid en waardering. Moge deze post daartoe een bescheiden bijdrage leveren. Dit was een sportieve topprestatie.  Met de klasse van de aanstaande kampioen.

* Ps. Toegegeven, deze nobele actie kent wel haar precedent. Eigenlijk was het een Vertonghentje, want 4 jaar geleden deden toen nog Jantje én uitgerekend Ajax II, exact hetzelfde tegen Cambuur voor de beker.

AJAX: UIT DE HOOGTE EN AFSTANDELIJK

Deze week werd het failliet van Ajax pijnlijk duidelijk. Gedeeltelijk in de ArenA, gedeeltelijk op De Toekomst. Zaterdag was het rustig op de plek waar de club talenten hoopt op te leiden. Enkele jeugdteams en de amateurs speelden er hun wedstrijd. Zo ook het derde amateurteam, een elftal met spelers die vooral zichzelf geweldig vinden en waarvan de overgrootvader ooit belangrijk is geweest voor Ajax. Bekijk een wedstrijd van dit team en je weet waar het fout zit in 020.

Dat het derde elftal een trainer in pak heeft, is lachwekkend, maar verwacht je bij deze club. Het gedrag van de spelers was echter triest en stuitend. A.F.C. Ajax staat voor arrogantie en flair. Dat mag je uitstralen ook, maar alleen als het terecht is. Denigrerende opmerkingen maken en tegenstanders voor lul zetten, horen daar niet bij. Het maakt wel duidelijk waar het fout zit. Men verkeert nog steeds in de veronderstelling de beste te zijn van de hele wereld. Met die arrogantie blijf je Blind voor de werkelijkheid waarin Ajax, ooit een sportief voorbeeld, is verworden tot de club van een trainer die niet communiceert met een echte clubman, een bijtende spits en een liedjeszingende Vertonghen.

Die avond speelde Ajax gelijk tegen PSV. Meest opvallende actie vond plaats aan het einde van de wedstrijd. Fenomenale actie van Suárez, volgens de verslaggever en co. Het definitieve failliet van Ajax, zegt de kenner. De spits die op linksbackpositie een bal moet veroveren en vervolgens vanaf 60 meter op doel schiet. Pure wanhoop. De club die tot vervelends toe combineerde, is een verzameling individualisten geworden die alleen nog maar van afstand schiet. Gisteravond bevestigd door Jan Vertonghen. Een schot op doel over de zijlijn. Het wordt tijd dat Martin(?) en Danny de combinatie nieuw leven inblazen!