DE VOORMAN VAN HET VOLK: Joop Munsterman

We hebben Rik van den Boog nog nooit in vak 410 gespot en waarschijnlijk zal dat ook nooit gaan gebeuren. Maar niet alleen daarom was de aanwezigheid van Joop Munsterman (en Jan van Halst) in het uitvak van FC Twente een interessant beeld. De voorzitter in het uitvak, is de voetbalversie van de lijststrekker op de markt. En dat is een beeld dat we dezer dagen in verschillende varianten veelvuldig voorbij zien komen.

Ten eerste is daar de aristocratische, onwennige présence van Job Cohen. Die, temidden van al die maatschappelijk teleurgestelden, telkens maar terugvalt op de immer weer uit te delen roos. Dan heb je tenmiste iets om over te praten. Ten tweede natuurlijk Geert Wilders, die volledig zijn populistische zelf kan zijn en als one of them kan afgeven op de hoge heren in Den Haag. Tot slot Mark Rutte, die op het oog relaxed en joviaal is, maar toch ook gereserveerd blijft en  de afstand bewaart die bij zijn status als nieuwbakken premier hoort.

FC Twente verloor gisteren weliswaar de wedstrijd van AZ, maar de winst die het treffen de Enschedeërs uiteindelijk opleverde, is  oneindig veel meer waard. Hier werd de voorman van het volk echt één met zijn mensen. Dit was besturen 2.0: een voorbeeld voor de politici in Den Haag. Het verloop van de voorstelling leek  dan ook perfect georkestreerd: eerst kon Munsterman de bestaande hiërarchie bekrachtigen door uit hoofde van zijn functie een beetje te sussen, daarna kon hij uitbundig samen met hen juichen, om tenslotte en masse in treurnis het AZ stadion te verlaten, scheldend op de gezamenlijke vijand. Dat laatste is natuurlijk het echte fundament van saamhorigheid in het voetbal. Het zou zo maar kunnen dat dit ook voor de politiek opgaat.

DOORDEBENEN-BLOGBROEDERS-WEDERDIENST

Onze blogbroeders van Doordebenen ruimen steevast een plaatsje voor Voetblah in on Lazy saturdays. Dat vervult ons met trots en erkentelijkheid. Op deze druilerige zaterdag verrichten wij een wederdienst middels plaatsing van dit geniale, hilarische filmpje dat afkomstig is van hun blog. En zo helpt ons soort voetbaljongens mekander through the lazy, drowsy saturdays.

WEEKENDPOST: PSV-AJAX>Alles of Niets

De beslissing om het kampioensschap valt aankomende zondag in de topper PSV – Ajax. De winnaar gaat de titel pakken! Ajax tankte een dubbele dosis zelfvertrouwen tegen Anderlecht. PSV speelde weken belabberd na het wegvallen van patron Ibi , maar zette thuis tegen Lille de beste wedstrijd sinds heugenis neer. Bij een gelijkspel en eigen winst kopen de Tukkers spek, maar ik zie de ploeg van Michel Preud’homme niet tweemaal op rij kampioen worden. Kwalitatief heeft FC Twente de b(r)e(ed)ste selectie, doch de puntendeling van vorige week zal, naargelang het Europees voetbal avontuur voortduurt, niet de enige averij in de titelrace blijven.

Waar de Spaanse sportkrant AS ‘El Classico’ classificeert als Ronaldo vs. Messi, is onze tweestrijd die tussen Dzsudzsák en Sulejmani. Beide buitenspelers excelleren wekelijks en draaiden hun directe tegenstander compleet dol op het (inter)nationale podium. Balázs kende na mislukte transferperikelen een moeizame seizoenstart, maar ontpopt zich steeds meer als leider van dit zwalkende PSV. Omdat de Hongaar het Nederlands niet machtig is, ontbreekt nog de aanvoerdersband. Sowieso: waarom verkiest Rutten telkens weer de huidige captain Engelaar  boven Bakkal?! Waar de dynamische Otman met zijn drive voor snelheid en diepgang kan zorgen, vormt de trage Orlando een sta-in-de-weg voor zijn eigen ploeg. Maar als trainer van zijn vriendje – weet men in Gelsenkirchen - slist Fred continu zijn zwakke punten weg.

Het verhaal van Micky is bekend. Gelukkig voor Ajax en de liefhebber, haalt hij de laatste weken steeds meer zijn niveau van it Hearrenfean. Met zijn vrije rol op de rechterflank brengt Sulejmani steeds meer elan in het spel van de Amsterdammers. Mede dankzij de snelle ontwikkeling van Christian Eriksen. Met deze ouderwetse ‘nr. 10′ heeft Frank de Boer het karakteristieke spel van Ajax teruggebracht. Bakkal zou eenzelfde rol van betekenis kunnen spelen voor PSV. Maar ook bij de hoofdstedelingen worden goede wedstrijden afgewisseld met dramatisch, slaapverwekkend voetbal. Dan nog  kan er altijd  worden geleund op Maarten Stekelenburg en een gedegen achterhoede, waardoor ik toch geneigd ben om een 2’tje in te vullen op het Totoformulier.

Ps. Ook de steekpasses van Toby mogen als een extra wapenfeit worden genoteerd  – briljant hoe hij afgelopen donderdag drie keer opende op Ebicilio!

HET VERDRAAGZAME VERDRIET VAN BELGIË

Zo peilloos als het verdriet van België was, zo feilloos voelden Voetblah-redacteuren onafhankelijk van elkaar  aan dat hier troost moest worden geboden. Nochtans wordt nergens tragische treurnis zo troostrijk beleefd als bij onze zuiderburen. En daarmee Basta! Maar toch, het kan geen toeval zijn dat de afgelopen dagen reeds twee gebelgde bijdragen het levenslicht zagen. En ‘t is nog nie gedaan hè! Want onlangs werd mijn aandacht getrokken door een terugblik op het WK 2002 van De Rode Duivels in Zuid-Korea en Japan. Een gebeurtenis welke zich vrijwel volledig aan mijn geheugen had onttrokken. Alleszins te rechtvaardigen door het feit dat een zekere Oliver Kahn tot speler van het toernooi werd uitgeroepen.

Maar het zielige hiervan is natuurlijk dat je het waarschijnlijk hebt verdrongen omdat je vaderland niet mee mocht doen. Chauvinisme haalt  het betreurenswaardige in de mens naar boven. De Belgen waren er dus wel. En hoe! Met een selectie waar de klasse van afdroop. Want wie herinnert zich niet Eric van Meir, Peter van der Heyden, Franky Vandendriessche of Gaetan Englebert?! En dat waren nog niet eens allemaal titularissen! Ach, dit was de nix-generatie, the lost generation of Belgian soccer (al is dat dan een soort van pleonasme). Ondanks of juist als gevolg van de duivelse dominantie en importantie van Marc Wilmots. Van net-niet-voetballers als Johan Walem en Gert Verheyen en van de Waalse bondscoach Robert Waseige, de stroman van Wilmots.

De documentaire schept een onthutsend beeld van de werkelijke machtsverhoudingen achter de schermen. Bovendien is het een fascinerend verslag van een heuse oorlog tussen bondscoach/spelers (lees Wilmots) en de Belgische pers. Met hangen en wurgen bereiken De Rode Duivels de achtste finale, waarin ze Brazilië, de latere wereldkampioen, aan de rand van de afgrond brengen. Het is de Jamaicaanse arbiter Peter Prendergast, die een glaszuiver doelpunt van wie anders dan Wilmots afkeurt. Ook in de fase daarna zijn de Belgen vlakbij een stunt vanjewelste. Het zou nochtans teveel van het goede zijn geweest. De pers had zoals gewoonlijk het nakijken en zo kregen Geert de Vlieger, Bernd Thijs, Jacky Peeters cum suis toch nog een heuse huldiging bij thuiskomst. Met – dat wel – de Fair Play Cup in de hoogte.

KOMMER EN KWEL IN CATALUNYA

Deze Nederlandse Catalaan had het geluk het afgelopen weekend te mogen doorbrengen in Barcelona. De stad van een hele hoop culturele, architectonische en kunstzinnige hoogtepunten, maar dat weekend vooral de stad van de Blaugranas. Althans, in ieder geval voor mij en mijn reisgenoot. Die reisgenoot betrof mijn vader en ons gezamenlijk reisdoel was het bezoeken van de wedstrijd Barcelona – Athletic de Bilbao. Op vrijdag 11 februari, ongeveer een week voor vertrek, boekten we bij Ryanair onze vliegtickets. Donderdag 17 februari arriveerden we vol goede moed op Plaça de Catalunya, het centrum van Barcelona.

Een paar uur later was er van die goede moed weinig over. Blijkbaar zijn mijn pa en ik net zo min doorgewinterde reizigers als Izaan M (de ontvoerder van Claudia Melchers) zich een bekwaam ontvoerder kan noemen. Welnu, wat is er in die paar uur gebeurd? Op de dag van aankomst was het bemachtigen van een kaartje natuurlijk prioriteit nummer één. Voor vertrek was opgezocht wáár en binnen no time waren we dan ook trots eigenaar van twee kaarten à € 80. Eenmaal op de hotelkamer volgden er high fives, innige omhelzingen, vreugdekreten, Messileuzen en nog meer van dat alles, want wij zouden ’s werelds beste ploeg live in actie gaan zien.

So far so good, zou je denken. Dat dachten wij ook. Totdat vaderlief zich afvroeg hoe laat de wedstrijd gespeeld zou worden. De kaartjes zelf boden geen uitkomst, het internet iets later wel… Ik staarde naar het beeldscherm en mijn gedachten gingen van (zelfverzekerd) “Dit klopt niet!”, naar (twijfel) “Dat kan toch niet?!”, tot (ongeloof) “Dat meen je niet!” Al die tijd waren we ervan uitgegaan dat de wedstrijd zaterdagavond, 19 februari, gespeeld zou worden. Niets bleek echter minder waar! Het hele gebeuren zou pas plaatsvinden op zondagavond de 20^ste om 21.00 uur! En laten wij nou net onze terugvlucht geboekt hebben op die zondag om 17.00 uur… Daar zaten we dan met onze kaarten.

Ps. Nu hangen de kaarten thuis prominent op het toilet. Mochten toekomstige bezoekers ernaar vragen, dan heb ik ze in ieder geval een mooi verhaal te bieden… Vragen ze er niet naar, dan denken ze maar fijn dat ik echt geweest ben!

 

GAAT VOETBLAH NAAR DE (FILI)STIJNEN?

Afgelopen maandag zette Club Brugge haar doelman buitenspel. De man luisterend naar de alliteratie Stijn Stijnen, had zich op verschillende internetfora denigrerend uitgelaten over collega’s. Niet collegiaal en dat je in dit geval ingrijpt als werkgever, is begrijpelijk. Als concurrent van deze doelman zou je hier eigenlijk om moeten lachen. Maar het verhaal is triester. De  Belg haalde niet alleen concullega’s neer, hij hemelde zichzelf ook nog eens op. Voor de club van Adri Koster redenen genoeg om de Narcist naar huis te sturen.

Hoewel de meeste voetballers tussen de 18 en 35 jaar zijn en dus hun hele leven lang al met internet omgaan, kennen velen de kracht ervan nog steeds niet. Dit is triest. Gregory en Eljero verkeken zich er van de zomer nog op. Inmiddels neem je toch aan dat voetbalclubs, net als serieuze bedrijven, regels opstellen over het gebruik van internet en sociale media. De vraag is echter of het gedrag van Stijn(en) hiermee voorkomen had kunnen worden. Want anoniem op een internetforum jezelf verheerlijken en anderen afzeiken, is eigenlijk heel zielig.

Daarom is het jammer dat Blauw-Zwart de weg van de minste weerstand kiest. Het was veel chiquer geweest als Club deze jongen had geholpen. Waarom plaats je die berichten? Weet je wat de impact is? Niets van dit alles. Als echte voetbalclub is men er niet in geïnteresseerd waarom een speler zich misdraagt. En door zo te straffen, blijven het onwetende, kleine kinderen. Ze zien namelijk niet in wat ze fout doen. Terwijl internet juist het medium is voor club en keeper om het blazoen op te poetsen. Laat de doelman bijvoorbeeld schrijven voor een weblog. Geef de man een podium waarop hij, desnoods met een alias, wekelijks zijn mening mag geven over de voetballerij. De pensionado’s Johan en Willem doen het, nog actieve sporters doen het. Sorry Geert, maar wij moeten deze man asiel verlenen. Tijd voor de eerste Vlaamse Voetblah Verslaggever.