ARME JOHAN, ARME JOSH, ARME SHAQUEEL

The morning after de bittere pil van de ArenA-revolutie laten wij de treurige tragiek voor wat het is. Als het zwartepietenspel eenmaal op de wagen is, getuige de persconferentie van Coronel, vallen de maskers af en worden de betrokkenen net mensen. Als weliswaar Cruijff-adept vrees ik toch dat (het kamp) Jopie zijn hand heeft overspeeld. Toch deed Nico Dijkshoorn in DWDD een aandoenlijk mooie, doch vergeefse poging om de affaire tot de essentie en Cruijff tot het speelse jochie terug te brengen. Onbedoeld sloeg Nico daarmee het brugje naar deze post. Want waarin valt alles wat voetbal zo mooi, ontroerend en aantrekkelijk maakt, beter samen dan in het jochie dat gebiologeerd is door de bal?

Op de video zien we Van Persie junior, modermistisch en o zo des profvoetballers Shaqueel geheten. Hij verschalkt doelwachter pa Robin met een wis en waarachtige dropkick op 5-jarige leeftijd. Geweldig toch! Zie hoe trots  en quasi-verbaasd palief zijn vlees en bloed aankijkt.  Welke voetbalvader herkent dit niet als de conceptie van een evenzo halsstarrige als ijdele droom, waarin zoonlief de hoogste voetbaltoppen bereikt. Maar wij, beter onze kids, hadden nog het geluk dat a) we vielen onder de rubriek miskend talent en b) mede daardoor de  primaire, veelbelovende acties van ons wonderkind doorgaans niet door de wereldpers werden vastgelegd. De moderne voetbalprofvader doet er evenwel alles aan om het nageslacht alvast aan de camera en paparazzi te laten wennen.

Die arme Shaqueel van Persie – sorry Robin, maar het bekt van geen kanten – kan dus alvast het borstje natmaken. Nu al maken clubs in het geniep voorcontracten. Binnenkort staat de eerste louche ritsemakelaar aan de deur van de peuterspeelzaal. Hem wacht de eeuwige vergelijking met zijn vader, iets wat Jordi Cruijff (toch is ie daar weer!) de ontoereikende benen heeft doen nemen naar Cyprus. Joshua van Bronckhorst wacht hetzelfde droeve lot, maar dan als dancing star. Waarmee hij de eeuwige vergelijking tracht te omzeilen. Mooi dat Josh nu nog blij verrast is in beeld te zijn. De moraal: heren voetbalprofvaders, zet met jullie uitstraling je eigen kroost in de schaduw, zolang het nog kan. Met excuses, omdat wij met deze post in feite ons eigen standpunt  ondergraven.

METEN MET TWEE STRAFMATEN

Eergisteren zat Michael van Praag bij Pauw en Witteman aan tafel. Als voorzitter van Ajax lid van de grote drie. Van vroeger, toen clubbestuurders nog fatsoenlijke mensen waren die supporters direct aanspraken en altijd netjes met elkaar bleven converseren. Als voorzitter van de KNVB pleit hij ervoor dat de straffen in het amateurvoetbal omhoog moeten. Want dan zal het afgelopen zijn met de excessen. Terwijl tegelijkertijd de discussie steeds weer oplaait of zwaarder straffen wel werkt. Daarom vraag ik me af of dit wel de oplossing is.

Profvoetballers zijn een voorbeeld voor anderen. Daarom mogen ze niet roepen dat ze op Jodenjacht gaan of dat het maar kut-Kakkerlakken zijn. Tegelijkertijd mogen ze ook niet iemand in zijn nek bijten of een scheidsrechter omver lopen. Toch worden aan deze jongens relatief mildere straffen uitgedeeld dan aan amateurspelers. Want laten we eerlijk zijn, Douglas komt met zes wedstrijden goed weg. Loop als amateurvoetballer een scheidsrechter omver en je zit langer aan de kant. Dit terwijl je seizoen minder wedstrijden bevat. De straf is dan relatief zwaarder. Daarom zou het beter zijn als de voetbalbonden eerst de strafmaat op het hoogste niveau gaan aanpassen. Want zo worden de kleintjes weer de dupe.

Daarnaast wil de bond spelers sneller levenslang schorsen. De vraag is of dit gaat werken. In de maatschappij schors je immers ook bijna nooit levenslang. Bovendien is een voetballeven nu eenmaal korter dan een mensenleven. Daarom is het instellen van een levenslange schorsing te veel van het goede. Als iemand zich op een voetbalveld misdraagt, zou gewoon het Nederlands recht moeten gelden. Dus gewoon aangifte doen en de zaak voor de rechter laten komen. Kern van het probleem zit namelijk in het feit dat deze mensen in de maatschappij gemakkelijk wegkomen met dit gedrag. Daarom geldt ook hier, slecht voorbeeld doet volgen!

LIO BIJ REAL EN CRIS BIJ BARCA

Cristiano Ronaldo en Lionel Messi zijn de twee beste voetballers ter wereld. Dat baseren we niet alleen op hun capaciteiten, maar ook op hun statistieken. Afgelopen zondag had ik hierover een mooi onderhoud met mede-scribent Maarten217. Over hoe knap het is dat deze twee spelers week in week uit presteren bij hun club. Telkens weer de belofte inlossend. Het onderscheid tussen beide spelers hoorde ik zelden zo mooi omschreven worden als door Maarten. Cris is namelijk de ultieme getrainde speler, Lio het ultieme natuurtalent. Natuurlijk heeft Cris ook talent en moet Lio een beetje trainen, maar u zult het met ons eens zijn dat dit twee treffende stempels zijn.

In beide gevallen leidt dit overigens tot een sublieme en – zeker niet onbelangrijk – dodelijk effectieve speler. En dat is juist waar het om gaat. Een interessante discussie die daarop volgde tussen Maarten en mij,  ging over de rol van de club in het succes van beide spelers. Die club moet voorwaardenscheppend zijn op het gebied van faciliteiten, maar zeker ook qua cultuur. Met name dat laatste leek ons belangrijk.

Dat geconstateerd hebbende, rees de vraag hoe het beide spelers zou vergaan wanneer zij van club zouden wisselen. Een interessante vraag,  waarvan wij naar het antwoord natuurlijk alleen maar kunnen gissen. Duidelijk is dat Barça een beter team heeft dan Real. Of Cris daar echter zo goed in zou tikki takken, is maar de vraag (zie Zlatan). Hij is toch meer een individualist (en dus een betere voetballer?) die het verschil kan maken. De faam van Lio daarentegen is meer verkregen bij de gratie van zijn medespelers. Die stellen hem in staat een ongekend hoog niveau te halen. Je krijgt het gevoel dat zonder Xavi, Iniesta, Busquets en Dani Alves, Lio wat minder goed was geweest. Beide spelers zitten dus bij uitstek bij een club die bij hen past.  Want wisselen zij van club, dan worden ze maar de helft zo goed.

DE AANNAME VAN AFELLAY

Geeft toch een beetje een leeg gevoel, zo’n betaaldvoetballoze zaterdag en zondag. Ondanks het feit dat de spanning in de Zaterdag Topklasse weer een tandje werd opgevoerd (Rijnsburg, IJsselmeervogels en Spakenburg maken zich op voor een 2008-2009′achtige seizoensapotheose), en dat FC Oss op Zondag gestaag voort vaart richting richting kampioenschap, bleef het heilige zondaguur tussen 19.00 en 20.00 toch schrijnend prikkelloos.

Gelukkig kon de liefhebber van het verfijnde voetbal wat daagjes teren op een  heus piece of football art, tentoongespreid in de kwalificatiewedstrijd Hongarije – Nederland. We hebben het hier natuurlijk over de sublieme aanname van Ibrahim Afellay die in 3 seconden middels een fabelachtige voetbeweging en volgend doelpunt alle zeurpieten de mond snoerde. “Kijk, dít is wat ik dagelijks leer op de training met de groten der aarde; dít is hoe ik tegenwoordig voetbal”.

Helaas besteedden noch commentator Leo Oldenburger, noch de heren Marco ‘duimpie omhoog voor Sporting’ van Basten en Patrick ‘personal trainer Björn Vleminckx’ Kluivert enige aandacht aan het moment; maar dat zal wel te maken hebben met het feit dat hun bijdrage sowieso in de schaduw stond van belangrijkere zaken (zoals de rust vullen met 14,5 minuut reclame en 1 minuut analyse, zodat je de eerste dertig seconden van de tweede helft mist, godverdomme!). Toen Afellay er vervolgens na een uur spelen noodgedwongen uitging, wisten wij genoeg. De rest van het voetbalweekend (inclusief de nabeschouwing met Pat en Marco) kan ons gestolen worden. De groeten, wij gaan van de zon genieten.

Ps 1. Het juryrapport van Voetblah over de aanname van Afellay: “Zowel qua moeilijkheidsgraad als uitvoering een sublieme oefening. Met name  de wijze waarop de bal net voor de stuit met de rechterbinnenkant een beetje effect werd meegegeven, zodat het leer met de juiste snelheid én hoogte zo opstuiterde dat de vervolgvolley met links slechts een kwestie van concentratie in plaats van een onmogelijke opgave  bleek.”

Ps 2. Op de valreep van het weekend betoonde Jan Mulder in Studio Voetbal Ibrahims technisch hoogstandje dan toch nog de eer die het toekwam.

WEEKENDPOST: Plezier & Volwassenheid

Genoten! Dat heeft iedereen die zijn vrijdagavond thuis op de bank heeft doorgebracht om naar Hongarije – Nederland te kijken. Zonder de vaste krachten Stekelenburg, kapitein Van Bommel, Huntelaar en Robben had Oranje geen kind aan de Hongaren. Het opvallende aan deze wedstrijd was dat het Nederlands elftal alleen maar beter ging voetballen. Waar in het verleden een vroege 0-1 voorsprong ternauwernood werd vastgehouden, wordt er hedendaags gedisciplineerd gespeeld om de score uit te bouwen. Twee belangrijke factoren spelen daarin een rol: plezier en volwassenheid.

Plezier: Er straalt ontzettend veel spelvreugde uit de manschappen van Bert van Marwijk. Iedereen gunt elkaar de bal. De vierde goal was hier hét voorbeeld van: Gregory van der Wiel, die een dramatische week kende met Ajax, kon bij een 0-3 voorsprong zijn eerste officiële interland treffer aantekenen, maar hij gunde de nog droog staande Van Persie een doelpunt.

Volwassenheid: Een aantal bepalende spelers bereikt nu het quotum van 50 tot 70 interlands. Daarbij spelen Sneijder, Van der Vaart, De Jong en Kuijt wekelijks in topcompetities. Die ervaring dragen ze bij zich tijdens de kwalificatiewedstrijden en daarmee stralen ze een bepaalde rust en zekerheid uit, waardoor jongens als Pieters en Vorm soepeler meedraaien op dit hoge niveau. Bij het derde doelpunt waren Van der Vaart en Sneijder betrokken bij de voorbereiding. Youri Mulder merkte terecht op, dat Rafi twee jaar geleden zelf die eindpass had willen geven. Nu speelde hij simpel af op zijn kleine maatje, die met een simpele steekpass Van Persie en Kuijt alleen voor de machteloze Hongaarse keeper zette.

Het was inderdaad Hongarije, maar met zoveel volwassenheid en plezier geloven wij in de Europese titel.

VLIEGENDE KEEPERS EN VOETBALPOËZIE

VV Sterrenwijk is een voetbalvereniging van spraakmakende snit. Ten eerste kreeg het eerste elftal dit seizoen reeds liefst 122 doelpunten tegen en staat het daardoor stijf onderaan in de Tweede klasse B, West 1 van het zaterdagvoetbal. Ten tweede herbergt het reserve-elftal van de club een schrijftalent dat zijn weerga niet kent. Hieronder nemen we integraal zijn wedstrijdverslag over in poëzievorm,  incluis stichtelijk einde. Gaat u er even goed voor zitten, het is ijzingwekkend goed:

STERRENWIJK2 – KAMPONG
We begonnen in onze nieuwe kleding geschonken door van Schaik.
Het ging vrij gelijk op en na een minuut of 10 kregen wij de overhand, met weer de nodige kansen.
We kwamen op 1-0 door Joey en dit was ook de ruststand.
Noodgedwongen waren er in de rust wat omzettingen door blessures.
In de tweede helft kwamen we nog op 2-0 en miste daarna nog een strafschop.
Ook was er weer een hoop gelul tegen de scheids, klasse jongens
Leer nou eens je mond dicht te houden dan zal het veel beter gaan.

Tot slot bouwt Sterrenwijk, getuige bovenstaande artist impression, niet alleen aan een nieuw clubhuis, maar worden er nu al lessen getrokken uit het huidige seizoen. Om volgend jaar het aantal tegendoelpunten drastisch te verminderen, is men bezig een soort superkeeper te vervaardigen; een nieuw soort Vliegende Keep met de spanwijdte van een Condor! Dat in Utrecht inmiddels de weg naar boven is ingeslagen, bewijst het resultaat van jongstleden zaterdag. Sterrenwijk pakte haar tweede competitieoverwinning  in en tegen SV Loosdrecht. Zaterdag de Utrechtste derby tegen Hercules, thuis!