EVEN TERUG NAAR HET WK VAN 1994…

De voetbalzomer is een tijd van bezinning. Van reflectie en herinnering. En zo gingen onze gedachten terug naar het WK1994. Toen Gaston Taument en Stan Valckx oranjehemden droegen en Ruud Gullit niet meeging, omdat hij weigerde rechtsbuiten te spelen. Ook zongen we massaal mee met Johan & De Groothandel die de verhoudingen in het trainersgilde treffend duidden middels hun ‘As Dick me hullep nodig hep dan belt ie me maar thuis’. Ongetwijfeld was ook Harry Vermeegens Regenjas nooit ver weg destijds.

Maar hét beslissende moment van het WK 1994 voor Nederland was echter de vrije trap van Branco (door Evert ten Napel destijds plots als Brancoe aangeduid). Schuin voor doel, zo’n dikke 30 meter van Ed de Goey, mocht de man zijn specialiteit tonen: de Braziliaanse wreeftrap. De stand was 2-2, nadat Nederland was teruggekomen van een 2-0 achterstand. Goals van Bergkamp en Winter. Maar goed, Branco ging aanleggen en wat deed Ed? Hij zette een muurtje neer. Zo eentje dus…

Kijk, en hier kunnen we dus nog steeds boos over worden. Die bal ligt op 40 meter afstand, verdorie!!! Van welke planeet kom je als je die bal in de netten jaagt? Wat voor een flapdrol heb je op doel staan als je die bal niet tegenhoudt? Zegt u het maar. Het treurige is dat bovenstaand fragment uit de poulewedstrijd tegen Marokko komt (2-1 winst, met de hakken over de sloot) en dat deze vrije trap ook nog eens bijna in het doel belandt. Omdát er dus een zichtbelemmerend muurtje tussen staat! We hadden het dus kunnen weten, maar Dick evalueert blijkbaar zijn poulewedstrijden niet, de pannenkoek.

Met terugwerkende kracht zetten wij vraagtekens bij de kwaliteiten van Dick Advocaat als trainert. Ja, dat deden we natuurlijk al na het Robben-incident, maar dit is erger; dit is flagranter. Dit is falen, falen en nog eens falen. Louis van Gaal overkomt dit niet; zelfs Frans Adelaar is scherp op muurtjes. Dick godverdomme, dit kostte ons gewoon de wereldtitel!!

Mmm, toch jammer dat bezinning en herinnering altijd weer oude wrok en boosheid naar boven brengen.

OVER REGI EN EERBIED VOOR DE SPORT

Gisteren werd op golfbaan Spaarnwoude het NK Footgolf gespeeld. Een prachtig evenement dat voor een jonge, groeiende sport als mooi uithangbord dient. Iemand die daar aan bijdraagt is Regi Blinker. De oprichter van het blad Life after Football is ambassadeur van de Footgolfbond en geeft op deze manier iets terug aan de sport die hem zo veel heeft gegeven. Het valt hem zeer te prijzen.

Veel clubs in het betaalde voetbal staan op omvallen. Eindhovens en Rotterdams trots kloppen aan bij de gemeente dan wel vage vrienden/kennissen om hun voortbestaan te garanderen. Treuriger wordt deze ontwikkeling als je weet dat de spelerssalarissen het afgelopen jaar zijn gestegen en je het beeld van de playstationde voetballer op het netvlies hebt die het begrip ‘favoriete club’ anders interpreteert dan z’n supporters zich wensen. Clubbinding is ver weg en het lijkt spelers niets te kunnen schelen dat de clubs in problemen zijn, zolang ze hun tonnen maar overgemaakt krijgen.

En dat kan anders. Voetballers moeten donders blij zijn dat ze hun dagen mogen slijten met hun favoriete bezigheid. Wekelijks in een vol stadion, aandacht van de vrouwtjes, de ingang op de hoogste maatschappelijke niveau’s, een niet al te lange werkweek: in combinatie met een modaal jaarsalaris moet het al genoeg zijn voor een gemiddelde eredivisiespeler om de handen mee dicht te knijpen. Er is bovendien tijd om na te denken over hoe je je geliefde sport – waaraan je zo veel te danken hebt – zou kunnen dienen in de toekomst. Op het hoogste niveau zijn er zeker hoopvolle voorbeelden. Laten we hopen dat de inzet van Regi voor z’n favoriete sport de komende jaren ook navolging krijgt op lagere niveau’s.

STANDARD LUIK EN DE FAMILIE D’ONOFRIO

Vorige week viel mijn oog op een curieus bericht: het bedrijf Value8 van Peter Paul de Vries, de alfabetische voorganger van onze (inter)nationale speurhond, had een bod gedaan op de aandelen van Standard Luik. Nu had ik Peter P. tot veel toe in staat geacht, maar enige affiniteit met, laat staan overname van welke voetbalclub dan ook, viel daar niet onder. Wellicht kent u deze voormalige directeur van de VEB van zijn regelmatige verschijning in Pauw & Witteman ten crisistijde. Daarin profileerde hij zich allesbehalve als een op effectbejag beluste oliesjeik in een beursgenoteerd kostuum. Kennelijk toch een gevalletje van wolf en schaapskleren. Niettemin waren mijn belangstelling, vermengd met argwaan en speurzin gewekt; de naam De Vries indachtig. Joran kon nooit ver weg zijn.

De Belgen (of Walen?) waren echter not amused. Die geldbewuste kaaskop bracht de Standard-supporters ertoe hun abonnementen te ‘bevriezen’; een onbedoeld ironische, maar daarom namelijk niet minder  relevante actie. Nochtans was hun ‘redding’ nabij. De puissant rijke zakenman en voor even nog preses van Sint Truiden, Roland Duchâtelet (van het kasteeltje?), troefde Peter P. af. Zelfs toegejuicht door premier Leterme, want “de zaak bleef in Belgische handen”. Laat ons niet lachen. En ook bij onze zuiderburen zelf heerst de nodige scepsis. De persoon Duchâtelet is namelijk een dodelijke combinatie van een vermogend ondernemer, voorzitter en politicus. Tel uit je winst en na je vingers.

Sowieso leert nader onderzoek dat Standard er een wel erg vreemde huishouding en met name personele bezetting op nahoudt. De nog maar net ex-vice-voorzitter is ene Luciano D’Onofrio, een gewezen spelersmakelaar. In bezit van 25% van de clubaandelen, zo’n slordige 30 miljoen euri. Need I say more? Maar we zijn er nog niet. De zojuist opgestapte trainer is ene Dominique D’Onofrio, de broer van! En op de spelerslijst prijkt de naam van Francesco D’Onofrio, de zoon van… u raadt het al, de trainer! Zelfs Moeder Teresa zou hier nog achterdochtig van worden! Het wachten is alleen nog op Vinnie D’Onofrio, want zeg nou zelf: het lijkt wel een slechte aflevering van Law & Order: Criminal Intent. Dan hebben we het nog niet gehad over de weduwe Louis-Dreyfus, die de overige 75% der aandelen bezit. Maar wat had in hemelsnaam ene Peter Paul de Vries ook te zoeken tussen al deze illustere, klinkende namen?!

Ps 1. Kan die Duchâtelet het zieltogende Sparta niet opkopen?

Ps 2. Voor een zo volledig beeld van deze troebele situatie verdient het aanbeveling om vooral de linkjes onder Standard en Luciano D’Onofrio te lezen.

TRANSFERTSUNAMI IN DE AMATEURWERELD

De titel van deze post jeukt een beetje. Hoezo transfernieuws? Daar doet Voetblah toch niet aan? Ook het feit dat hier om amateurs gaat doet de wenkbrauwen fronsen. Toch maak ik hier een uitzondering. Want met het opengooien van de promotiegrenzen – elke club kan in de nieuwe situatie in principe kampioen van Nederland worden – ruikt iedere ambitieuze amateurclub zijn kansen. De suikeroom van Habbekutteveen schuift wel om zijn kluppie effe kampioen te maken. En dat vind ik toch een interessante casus. Het had de afgelopen maanden namelijk een ware transfertsunami tot gevolg.

Het TSG Hoffenheim-effect. Lijkt me een mooie benaming. Die club stootte in drie jaar tijd van een nietszeggende klasse door naar de Bundesliga. Omdat Dietmar Hopp dat wel leuk leek. Omdat toevallig in Hoffenheim zijn wieg stond. De oprichter van SAP kocht zich zodoende de Bundesliga in. Nederland heeft nog niet zijn eigen Dietmar Hopp. Wel Dietmar Hoppjes. Want wanneer we ons eens verdiepen in de overschrijvingen, zien we toch wel een paar opmerkelijke moves. De broodvoetballer gaat een gouden tijd tegemoet.

Zo kocht De Dijk uit Amsterdam een geheel nieuw elftal. En dan hebben we het niet over Huub van der Lubbes ploegje. De jongens die vorig jaar het kampioenschap binnenhaalden, zijn vriendelijk bedankt. In de Eerste Klasse op zondag heb je toch een ander niveau nodig. Meest opmerkelijke naam is Ruben Wilson (topscorer van Spakenburg). Plus nóg een zwikkie  Top- en Hoofdklasse-spelers. Gelukkig voor De Dijk speelt FC Breukelen op de zaterdag. Want met het aanstellen van Willem Leushuis is duidelijk waar de club voor staat en gaat. Twee jaar geleden speelde daar Ivar van Dinteren. Niet voor noppes, gok ik. Ook nu staat er weer een selectie waar menige Hoofdklasser jaloers op is. Of het genoeg is? Geen idee. En wat te denken van HSV Hoek? Als gevolg van de degradatie verlaten 21 spelers de club! Als dat geen liefde is…

En dat is toch een zowel interessant als zorgelijk gevolg van het invoeren van de Topklasse. De liefde voor de club zal het steeds vaker gaan verliezen van de zucht naar successen. Vraag en aanbod zijn wat dat betreft onverbiddelijk. Mijns inziens zal het Hoffenheim-effect de komende jaren de amateurwereld blijven teisteren. Met name in de Eerste Klasse en lager. Daar waar geld snel resultaat oplevert.  En wanneer de echte Nederlandse Dietmar Hopp de tijd rijp acht om het over te gaan nemen van zijn Hoppjes, dan is er ook in Nederland geen houden meer aan. En misschien is dat wel sneller dan wij denken.

VOETBLAH IN ZOMERTEMPO

Misschien heeft u het al opgemerkt, maar Voetblah is overgeschakeld op het zomertempo, het druilerige weer ten spijt. Deze en volgende  maand posten wij op ma-wo-vrij. Vanaf 1 augustus mag u van ons weer een dagelijkse post verwachten. Hopelijk gaat u mee in ons tempo en is het te langzaam, schroom dan niet om ons rijkelijk gevulde archief te bezoeken. Wij wensen alle trouwe en incidentele Voetblah-volgers een mooie zomer en een fijne vakantie toe.

BIENVENIDO “SETIEN SJAARES”

Deze Portugese minstreel annex Sporting Lissabon-supporter brengt een muzikale ode aan nieuwkomer Stijn Schaars. Dan vraag je je als nuchtere Hollander toch een aantal dingen af. Zou de jongeman Stijntje ooit hebben ontmoet, hem ooit hebben zien voetballen? Zou de troubadour misschien vallen op Stijns uitstraling, die qua lading door zijn naam wordt gedekt. Of zou deze Zuid-Europese Toots Tielemans zijn gegrepen door de vroegwijze presentatie van de kleine flinkspoot? Je weet het niet. Afkerig als wij zijn van persoonsverheerlijking en idolatrie, is een muzikale verwelkoming van een nieuwe aanwinst voor ons sowieso al not done, om het maar eens in rond Hollands uit te drukken. Maar dat dan ook nog ene Stijn Schaars de persoon is die wordt verheerlijkt, wekt een en al bevreemding. Behalve wellicht bij een schaarse fan(s) en een enkel familielid.

Ik bedoel maar. Wie had er ooit een foto van Stijn Schaars boven zijn bed hangen? Wie tuitte ooit zijn lippen van bewondering bij de dubbele schaar(ste aan)bewegingen van deze Gendtenaar? Welke onnavolgbare actie van Stijn staat nog onuitwisbaar op eenieders netvlies? Nou dan. Stijn Schaars is de ultieme kleurloosheid. De oogappel van de resultaattrainer. Het vleesgeworden verlengstuk. Het saaigrijze cement. Het gezicht van het evenwicht. Het keurigmerk van de degelijkheid. Zo eentje die belangrijk is in de kleedkamer en bij de onderhandelingen over de premies. Zo iemand wordt gerespecteerd, maar nimmer bewonderd. Gewaardeerd, niet vereerd of gefêteerd. Het type Stijn Schaars heeft het nodige bedongen, maar wordt daarvoor niet toegezongen. Althans niet in Noord-Europese contreien.

Daarom ook heeft Stijn Sporting Lissabon verkozen boven PSV. Want als men ergens uiterst schaars is met het zingen van een loflied op het eigen team of spelersmateriaal, dan is het wel bij dé club van de slimste regio ter wereld. Behalve dan 4 avonden per jaar door de stadionbariton. Had PSV een type Schaars goed kunnen gebruiken? Waarschijnlijk wel. Zoals ze bij Feyenoord zich nog wel eens achter de oren zullen krabben over het achteloos wegdoen van Marcel, de instrumentele broer van Guus. Nee, Stijn komt in een warm bad en zal er verder ook warmpjes bij zitten als gevolg van deze transfer. Ik hoop alleen voor hem dat dit een echte aubade is en dat hij hier niet bij voorbaat wordt uitgefloten. Maar daarmee doe ik waarschijnlijk zowel deze sympathiek ogende jongeman als Stijntje zelf veel te weinig eer aan.