GASTCOLUMN: TRENTINO JULI 2011

Waarmee kunnen we onze Zomerpost-periode beter afsluiten dan met een gastcolumn van Trapatoni, onze topcommentator, befaamd om zijn snoeiharde, digitale returns. En, niet onbelangrijk, eertijds de hoofdredacteur van De Roodwitter, waarin Mazuro zijn allereerste voetbalstukjes etaleerde. Trapatoni luistert, speciaal voor Voetblah, zijn zilveren vakantiejubileum in Italië op met een karakteristieke, hartstochtelijke lofzang op Trentino.

Kom ik zojuist uit Italie en doe een boodschap in het Veldhovense City Centrum. Wie loop ik tegen het fietsende lijf….? Juist, Mazuro, die niet vraagt hoe het gaat, maar waarom ik niet meer reageer op Voetblah. Welnu, tijdens mijn verblijf aan het Gardameer/Trentino heb ik iedere dag Voetblah gelezen. Dat is de reden waarom ik van Mazuro ZOMERGAST mag zijn. En natuurlijk heb ik nieuws dat Voetblah, Voetbal International en De Roodwitter niet hebben.

BAYERN EN INTER
Al 25 jaar resideren wij in hotel Campagnola of Ambassador in Riva del Garda. Dus wij komen met onze Dodge Riva binnengereden en zien van grote afstand de billboards, waarop vermeld staat dat Bayern München resideert in hotel Du Lac in Riva. Een joekel van een foto met Arjen Robben en Bastian Schweinsteiger. Is dat niet een beetje overdreven, die Duitse aandacht? Eerder in de geschiedenis was er tussen beide landen al een innige samenwerking.  Goed, mijn vrouw parkeert de auto voor Suite Hotel Ambassasor en weer zie ik in de etalage een lederen bal, vanen, een lachende Robben en de grijns van Bastian Schweinsteiger. En zo had Trentino Touristmus de zaak groots aangepakt. In alle hotels en winkelpanden hingen affiches en foto’s. Ik moet zeggen, daar pakken ze het beter aan dan bij ons. Als PSV op bezoek komt, hoor ik dat via via of moet ik het zoeken op Google. De hotelmanager Graziano Zambanini vroeg me of we naar een trainingspartij wilden gaan kijken. Hij had vrijkaarten voor de toeristen. Onze Luka is 16 jaar en die voelde zich beschaamd…ikke niet. Zie voor de avonturen van Bayern  via Google op Bayern München in Riva en Arco.

LA GAZETTA DELLA SPORT
Iedere dag komt in Italie de op wc-papier gedrukte, roze sportkrant uit. Alle Serie A- en B-teams komen aan bod. Tijdens mijn verblijf sierde Wesley Sneijder iedere dag de cover. Ging hij nu naar Manchester of niet? Ferguson wilde hem wel/niet hebben, 35/39 miljoen…de clubs kwamen er wel uit. Maar de salariseisen van de kabouter waren te hoog en zijn vrouw wilde het mondaine Milaan niet ruilen voor het druilerige Manchester. Ik kan me voorstellen dat, eenmaal gewend aan Emporio Armani, er niets beter meer is.

KEUZE
Neen, ik liet me wel informeren over de ploeg van Jupp Heynckes. Blijkbaar komt Bayern hier ieder jaar vanwege een samenwerkingsverband tussen Beieren en Trentino. Maar we hadden nog een ijzer in het vuur. In Pinzolo was het trainingskamp van Inter. En Pinzolo was vanuit Riva de weg richting Madonna di Campiglio. Daar speelde die avond Inter tegen A.C. Mezzocorona. Mezzocorona had een stadionnetje van 2000 toeschouwers en er werden er 5000 verwacht! Nou, alleen voor Sneijdertje ga ik het risico niet nemen.

TATOEAGES
Maar via inside information  vernam ik wel hoe relaxed de sfeer was in zo’n trainingskamp. Lekker weertje – en dat kunnen we hier niet zeggen.. – de spelers werden goed gefoerageerd en gesoigneerd. De wedstrijdjes zijn om des keizers baard en stellen dus eigenlijk geen ruk voor. En… het tattoo-gehalte wordt met het jaar hoger. Geen speler die geen versieringen heeft op diverse ledematen. Hoe groter hoe beter ipv hoe fraaier. De jeugd loopt in Pinzolo rond in louter Inter-shirtjes. Het shirtje van Sneijder is verreweg het  populairst. Na de wedstrijd  is er een run op handtekeningen. Dit is in Nederland natuurlijk niet anders. In Oisterwijk resideren ook diverse Nederlandse en buitenlandse ploegen, maar toch is de sfeer daar anders. Het is daar allemaal zo tam en zo mat. Italianen zijn anders, die maken er echt een trainingskamp van met allemaal toeters en bellen. En natuurlijk moet de burgemeester van Mezzocorona op de elftalfoto met Inter.

SLOT
Dus als je toevallig vertoeft aan het Gardameer-Riva/Torbole, Tignale/Garda e.o., neem dan de kans te baat en kijk wat er aan internationale en nationale trams rondrijden in de regionen van Trentino. Of je van voetbal houdt of niet, het is gewoon leuk. Zelfs huisvrouwen van 45 jaar zoeken uit of ze naar een wedstrijdje van Inter kunnen gaan. Welnu…DAT zegt alles.

Trapatoni

MARKANTE PROFESSIONALS IN HET AMATEURVOETBAL

Afgelopen zaterdag maakte Ricky van den Bergh zijn entree op de amateurvelden. Sportvereniging Spakenburg is de ‘gelukkige’. De Hagenees leek enkele weken geleden helemaal rond te zijn met de plaatselijke Fc uit Lienden. Dit huwelijk heeft 8 dagen mogen duren, waarna Ricky vanwege persoonlijke omstandigheden zijn contract liet ontbinden. En zo begint het Enfant Terrible in de Topklasse waar hij eindigde in het profvoetbal.

De vrije-trappenspecialist, met als habitat van de mat op de lat, had aangegeven de buik vol te hebben van het betaalde voetbal. De criticasters, mentale druk, publieke opinie: alles werd hem te veel. Van den Bergh was eraan toe om in de herfst van zijn carrière zijn hobby in de luwte uit te oefenen. Deze valse start heeft echter direct weer alle negatieve aandacht op hem gevestigd. Jammer, want voor deze ras-Hagenees kom ik graag een keer naar Sportpark de Westmaat.

Zijn irritante trekjes vormen veelal reden tot gespreksstof. Maar ik houd van dit type voetballers. Spelers die een  toegevoegde waarde, want een enorme dosis zelfoverschatting hebben. Dit type voetballers verdraagt zelden kritiek, kan niet tegen zijn verlies en incasseert en accepteert met enige regelmaat een rode prent. Mateja Kezman, Barry van Galen, Zlatan Ibrahimovic, Pierre van Hooijdonk, allen spelers die uitblinken op beide fronten. De meesten hangen hun schoenen – na het beëindigen van hun profcarrière – aan de wilgen. Juist degenen die de amateurvelden betreden, moeten we in ere houden!

OVER OVERTREDINGEN

Een voorstopper die een stap achteruit zet omdat de spits met z’n armen achteruit tast op zoek naar een lichaam om tegenaan te leunen en/of zichzelf tegen af te zetten en vervolgens de spits in zijn oor fluistert: “Gisteravond was je vriendin ook zo gretig”, dat kan ik waarderen. Een beetje zuigen op z’n tijd moet kunnen. Af en toe functioneel shirtje trekken? Niks mis mee. Intimideren, het hoort erbij. “Volgende keer maar op de fiets naar McDonald’s?”, richting de ietwat gezette keeper, tsja… ik kan er wel om lachen.

Maar kies wel nauwkeurig en nauwgezet degene uit die je uit de tent wil, kan en zou moeten lokken. Doe je het bij de doldrieste dwaas die al vanaf minuut vier geel op zak heeft en te dom is om te begrijpen dat je ‘m uit de tent lokt? Si! Claro! Immers, een beetje uitlokker weet en voelt wanneer ie een schop gaat krijgen. Zo niet, dan maar onder het motto ‘Take one for the team’. Nietwaar Marco?

Vaak genoeg echter lopen deze zaken niet zo gesmeerd. Dan heeft de wat domdruistige rechtsback niet in de gaten dat zijn manier van verdedigen niet helemaal in goede aarde valt bij de, inmiddels licht ontvlambare, linksbuiten. Voor ie het weet staan voor hem de komende paar dagen/weken/maanden/jaren in het teken van respectievelijk een blauw oog, gekneusde rib, gebroken oogkas of verbrijzeld onderbeen. Over dat laatste kan Niels - u zoekt de link zelf maar, als u het zien wilt – Kokmeijer u waarschijnlijk alles vertellen.

In mijn ogen gaat ook dit nog steeds over (bewuste of onbewuste) uitlokking, resulterend in een uit de hand gelopen impulsieve reactie. Maar als elke grove overtreding het gevolg is van een zich blijkbaar plotseling aandienende window of opportunity, hoe moet ik daarin dan de keeper uit bovenstaand filmpje plaatsen? De man die een, pak ‘m beet, 50 meter sprint graag bekroond ziet met een flying kick op eender wiens achterhoofd. Dat is toch allesbehalve (uitgelokt) impulsief gedrag?

MOET/MAG ROBIN VAN PERSIE DE KONINKLIJKE TROTS EREN?

Robin van Persie heeft, naar verluidt, Real ‘De Koninklijke’ Madrid een blauwtje laten lopen. Hij heeft de uitgestoken hand van de grootste en succesvolste club uit de voetbalhistorie stoïcijns, zo niet hautain, geweigerd. De droomclub van elk voetballertje, de schatkamer van alle voorhanden zijnde prijzen, titels en trofeeën. Robin laat deze tot de rand toe gevulde beker aan zich voorbijgaan. Hij bedankt voor de eer om in het prachtige, koninklijke, smetteloze wit dé catwalk van het voetbal, waarop aller ogen zijn gericht, te betreden. En dat verbaast. Al is het maar omdat niemand anders dit in zijn hoofd zou halen. Als Zijne Koninklijke Hoogheid het behaagt om je in Zijn Hofhouding toe te laten, dan aarzel je geen seconde om hier gehoor aan te geven. Zo is het althans altijd geweest. En nog steeds wil men op hangende pootjes terug. Of niet Ruud?

Maar niet Robin van Persie dus. En eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik hiermee aan moet. Is het dapper, is het verstandig? Of is het toch dom en misschien zelfs ongepast om Zijne Hoogheid te trotseren? Zegt het iets over de persoon én de voetballer Van Percy of zegt het iets over (de huidige status van) Real? Of over beide? Waarschijnlijk dat laatste. Robin zegt eerst prijzen met Arsenal te willen pakken, schatplichtig als hij is aan de club, lees Wenger, die hem het vertrouwen heeft geschonken. En waar hij bovendien een grote meneer is. Zij het wel een meneer zonder titel, een pauw zonder veren, een parel zonder kroon. Al jaren. Maar ook de bekers in Bernabéu glimmen slechts bij de gratie van het feit dat ze moeten worden afgestoft. Bovendien heeft De Koninklijke een wel heel speciaal iemand als Opperkamerheer, eentje die zijn lakeien ook nog eens allesbehalve koninklijke patronen op de grasmat laat leggen. En…er draaft ene Cristinaldo rond. En toevallig weten we hoe allergisch RVP is voor de narcisten onder de solisten. Want zou hij ook nee hebben gezegd tegen Barça, alwaar ze je de bal sneller toespelen dan je misschien wel lief is?

Kortom: zó vanzelfsprekend is het heden ten dage niet meer dat je je laat verleiden door de hemelse klanken van Los Merengues. Maar toch, ergens begrijp ik Robin niet. Hoe dubieus de momentane status van Real ook moge wezen, het is en blijft toch een club die niet zo maar op je cv staat, maar prijkt. En waarmee je, eenmaal oud en versleten, voor de dag kunt komen bij je kleinzoon Giel (het zoontje van Shaqueel). Toch begrijp ik ook waarom Robin de koninklijke boot afhoudt. Althans, ik heb zo’n vermoeden waarom hij het (nog?) niet aandurft. Hij wil niet één van de velen zijn, is te trots om naar de protserige pijpen van Cristinaldo te dansen. Tegelijkertijd voelt ie zich nog niet goed genoeg; vindt dat ie nog te weinig heeft gepresteerd om naar deze weliswaar tobbende, maar toch topclub te verkassen.

En dat strijd ik hem niet af. De grote belofte die de voetballer Van Persie inhoudt, zijn onmetelijke intrinsieke kwaliteiten ten spijt – tot een onomstreden topspeler, een absolute wereldvedette is de geboren Rotterdammer (nog) niet uitgegroeid. En niemand die dit beter weet en meer stoort dan Robin zelf. De crux zou echter wel eens kunnen zijn dat ie juist zijn tenten elders - Madrid..? – op moet slaan om dat doel alsnog te bereiken. Met een teveel aan loyaliteit en bescheidenheid win je nooit de titanenstrijd. Dus wat is in deze wijsheid?

Ps. Mazuro profiteert hier nog even van de ruimte die het Zomerpost-schema biedt. Vanaf volgende week zal ook hij zich weer braaf schikken naar de beknopte tekstvorm die Voetblah doorgaans hanteert. Maar dan mag u ook weer elke dag, plus elk weekend een post verwachten.

ODE AAN: Antonio di Natale

Het fenomeen odes is op Voetblah meestal voorbehouden aan onze nestor Mazuro, maar voor het subject van vandaag maakt Mr. Voetblah een uitzondering. Antonio di Natale  is namelijk een held. En eentje die in Nederland relatief onbekend is. Natuurlijk, we kennen hem als de nummer 10 van provincieclubje Udinese en misschien ook wel als een van de vele potentiële net-niet spitsen van de Azzuri: Iaquinta, Toni, Amauri, Gilardino, Quagliarella, Lucarelli enz.

Maar Di Natale is anders. Hij is kleiner, beweeglijker, slimmer, sympathieker en veelzijdiger dan de rijzige, monomane specialisten van hierboven. Het belangrijkste argument is echter simpelweg dat de dribbelaar veel meer doelpunten maakt dan zijn concullega’s; in de afgelopen twee seizoen prikte hij er liefst 59 in. En daarbij maakte het niet zoveel uit of hij nou als 10, als linksbuiten, rechtsbuiten of spits stond opgesteld. Bezie dit lijstje en concludeer dat Di Natale na de halfgoden Messi en Ronaldo simpelweg de meest effectieve speler in Europa is van de afgelopen jaren.

Frappant is bovendien dat Di Natale zijn recentelijke topseizoenen beleefde op 32 en 33-jarige leeftijd. Terwijl zijn teamgenoten Cristian Zapata (Villarreal), Gokhan Inler (Napoli) en Alexis Sanchez (Barcelona) momenteel zijn of worden weggekocht hoort  Di Natale bij Udinese zoals generatiegenoten Totti en Del Piero bij Roma en Juve horen. Toch mooi dat het voetballand in verval Italië nog ruimte biedt voor het uitgestorven ras der clubtrouwe voetbalvedettes. Het moge nu duidelijk zijn dat Antonio di Natale hier zeker toe behoort.

OPLUCHTING OVER VAN DER STRUIK

De titel van deze post was een van de vele tweets die eergisteren aan mijn netvlies voorbij trokken. De meeste laat ik met eenzelfde desinteresse aan mij voorbijgaan als, om maar eens een dwarsstraat te noemen: het vrouwenvoetbal, Tour de Jour en de Vierdaagse van Nijmegen. Nieuws over Frank van der Struik, Voetblah‘s wanhoop in bange dagen, is daarentegen niet te versmaden. En wanneer er ergens kennelijk opluchting heerst over deze noeste, woeste, vroeg verroeste afweerspecialist, dan willen wij daar natuurlijk het fijne van weten. In de hoop dat de opluchting op ons overslaat en het nieuws dus  inhoudt dat men Frank uit zijn lamentabele lijden heeft verlost. Of beter nog dat hij de eer aan zichzelf heeft gehouden en ons en zichzelf heeft verlost van zijn aandoenlijke, maar o zo desperate, mankerende motoriek.  U begrijpt, wij hebben geen hoge pet op van de voetballer Frank van der Struik. Wij weten, net als deze Verkade, niet wat we ermee aan moeten. Dat zegt op zich niets over de persoon in kwestie zelve. Sterker nog, het lijkt ons best een toffe gast. En je mag van een jongen natuurlijk niet verlangen dat ie de kans om zijn droom profvoetballer te worden, laat glippen.

Wij begrijpen echter niet hoe iemand van dit kwalijke kaliber aan dik betalende toeschouwers wordt voorgeschoteld. En Frank is nu toevallig de pineut, maar hij staat eigenlijk model voor een legertje van kreupele, krukkige, krakende, krakkemikkige Kromkamp-klonen, dat op onverklaarbare wijze door de voetballotagecommissie is gekomen. De Vitessenaar kent dus wel degelijk zijns gelijken, want verkeert in ‘goed’ gezelschap. Van Reiziger tot Materazzi, van Penders tot Kruiswijk, van Breuer tot Luzhny. Gebrekkige voetballers, waarvan er ogenschijnlijk duizenden op de amateurvelden rondlopen. Die – dat weer wel – de hoop van elke, van een mooie voetbalcarrière dromende jongeling levendig houden.

De opluchting over Van der Struik bleek echter van geheel andere aard. De verdediger hoeft dus niet geopereerd te worden, ondanks een, naar het zich liet aanzien ernstige, opgelopen knieblessure. En daarover zijn ook wij natuurlijk opgelucht. Merkwaardig genoeg lijken John, Ted en zelfs Merab dat ook. (En Marcel zeker, want de Van der Struikjes zijn koren op de molen van een tot verslagenheid veroordeelde Vitesse-volger). Ik bedoel, dat ze blij zijn voor Frank zelf dat ie niet onder het mes moet, nogal wiedes. Maar opgelucht?! Met die ambities?! Ach, eigenlijk is het maar goed ook. Want altijd nog beter één vaderlandse, stramme struik in de hand, dan tien vreemde Vitesse-vogels in de lucht.