HET SHIRT GEEFT KLEUR AAN DE CARRIÈRE

Vandaag gaat het raam dicht. De tocht in het salarishuis zal even ophouden. Transfers zijn na middernacht niet meer mogelijk. Daarom is vandaag een spannende dag. Het aantal bezoekers op voetbalgerelateerde websites zal vandaag hoger zijn dan normaal. Je wilt immers weten of die ene transfer nog doorgaat. Spelers en makelaars moeten anders weer een paar maanden wachten met het vullen van hun zakken. Benieuwd welke sjeik vandaag nog de beurs trekt. Gaat de langst slepende transFer nog door?

Eigenlijk is het raar dat je als werknemer maar in een bepaalde periode van het jaar van baan mag veranderen. Het is ook raar dat je na vier competitieronden als speler en club niet weet waar je aan toe bent. Dit laatste is een goede reden om je seizoenkaart pas na vandaag te kopen. Benieuwd hoe de carrousel er uitziet als hij stopt. In Eindhoven gaven ze hem de hardste zwieper en gooiden er meteen de markt mee in het slot. Want bij andere clubs raakten de verhoudingen een beetje zoek door de absurde bedragen die de Brabanders neertelden.

Maar het ergste is dat na vandaag weer een tweede gewenningsproces begint. We zijn inmiddels al 360 minuten onderweg, maar het blijft vreemd om Wijnaldum in een ander rood-wit te zien. Het PSV-shirt zal hem nooit goed gaan staan. Bij sommige spelers heb je dat heel erg, bij andere juist helemaal niet. Henk Vos stond alles, Christian Vieri idem dito. Maar bij sommige spelers hoort een bepaald tenue, ondanks dat je weet dat ze er wellicht nooit meer in zullen spelen. Theo ziet er niet uit in het shirt met de drie sterren. Hij hoort in een lelijker shirt te spelen, zonder historie. Daarin is hij veel imposanter. Paolo Maldini staat alles behalve Nerazzuri. Een shirt hoort bij je stijl als speler. Dus denk goed na voordat je vandaag nog van shirtje ruilt, ook als de ander zich blauw betaalt!

EEN VOETBALVERENIGING, WAT IS DAT EIGENLIJK?

Het wordt weer eens tijd iets te schrijven over onze vrienden in het Zeisterbos. Waar wij ons eerder vooral ergerden aan het bondsbureau – logge organisatie, vreemd of geen beleid, slechte website, slechte informatievoorziening, vreemde straffen, enz., enz. – steek ik nu de loftrompet. Bovenstaand filmpje is weliswaar een saaie, grijze powerpoint-presentatie, maar vanwege vormgeving gekoppeld aan inhoud in eerste instantie leuk om naar te kijken. Daarnaast snijdt de inhoud-hout.

Het filmpje behandelt de voetbalvereniging anno 2011. Waar staat zij voor? Wat betekent die voor haar leden? Wat mag de club van haar leden verwachten en hoe zit het met verwachtingspatroon van de leden ten opzichte van de club? In onze consumptiemaatschappij die steeds multicultureler wordt en personaliseert. Waarin bovendien informatievoorziening en faciliteiten steeds belangrijker zijn geworden en de leden (logischerwijs?) meer en meer eisen stellen aan hun vereniging. En vice versa. Een vereniging is echter geen bedrijf, dus kan er door de leden niet worden geconsumeerd. Behalve een biertje in de kantine dan. Dus hoe zit het nou?

Berend Rubingh (de stem die u hoort) benadrukt met bovenstaande constatering een van de basisbeginselen van een vereniging. En juist dit basisbeginsel staat onder druk door de maatschappelijke ontwikkeling. Zij leidt onder het verwachtingspatroon. Daardoor wordt de vereniging gedwongen haar cultuur onder de loep te nemen en te herzien wanneer nodig. Passen de normen en waarden, waarop de vereniging ooit is gebouwd, nog wel bij de huidige leden van de club? Is het antwoord nee, moeten we dan die normen en waarden aanpassen of juist andere leden zoeken? Of moet een vereniging veel duidelijker communiceren waar zij voor staat? De faciliteiten en voorzieningen voor die communicatie zijn immers ruimschoots aanwezig. Interessante discussie. Het woord is aan u.

ONLINE AMATEURESKE NIEUWSGARING

De professionalisering van het amateurvoetbal hebben wij hier al vaker de revue laten passeren. Qua betalingen, randvoorwaarden, problemen en transfers begint de toplaag van het amateurvoetbal (Top-, Hoofd- en 1e klasse-niveau) steeds meer te lijken op het profwereldje. Soms zijn het symptomen van een logische trend, soms is er sprake van ronduit lachwekkende Manchester City-achtige taferelen in de polder. Het is in ieder geval een vermakelijk onderwerp.

Maar vandaag willen we het even niet hebben over de clubs zelf – we verleggen onze aandacht naar degenen die aandacht besteden aan de toplaag van het amateurvoetbal; in dit geval de online nieuwsplatforms. We zijn benieuwd waar onze lezers hun informatie vandaan halen. Op welke website check je de stand? Welk platform is het beste ingevoerd? Wat is het beste opgezet? Vanzelfsprekend hebben we zelf onze favorieten die hieronder de revue passeren. Gaarne uw aanvullingen en commentaar in de comments.

1. Voetbal Nederland.NL – Wellicht de oudste, meest complete, maar ook slechtst vormgegeven amateurvoetbalwebsite van Nederland.
2. Topklasser.NL – Verzamelt nieuws, standen van alle Top- en Hoofdklassen Zondag en Zaterdag.
3. Zondaghoofdklasse.NL/Topklasse.NET – Puur gericht op de zondag in het noorden; doet dus alleen de Hoofdklasse C en de Topklasse Zondag.
4. Voetbal op Zaterdag.COM – Zeer complete en goed ingevoerde verzameling van voetbal op zaterdag (hoe kan het ook anders) tot en met de derde (!) klassen. Overduidelijke focus op Top en Hoofd, qua nieuws, transfers en verslagen.
5. Hollandse Velden.NL – Standenwebsite voor alle standaardelftallen van Nederland. Vrij rap up to date; rapper dan de KNVB in ieder geval.
6. AFC-Amsterdam.NL – En dan vooral de sectie ‘Topklasse Nieuws’; zeer slim gebruik van feeds, waardoor je toegang krijgt tot een walhalla van belangrijk en veel minder belangrijk amateurvoetbalnieuws.

Voel u vrij om bovenstaande lijst van commentaar te voorzien en ons te verlichten met nieuwe pareltjes van online amateureske nieuwsgaring!

PS. Enne, wat vinden we van dat ge#amatweet?

EINDHOVEN HET MOET NIET GEKKER WORDEN!

Hoewel er vele redenen zijn om niet in Eindhoven geboren of begraven te worden, hebben de stad en haar regio toch ook heel wat om trots op te zijn. Ga d’r maar aan staan om zowel de gekste als de slimste te zijn. Rotterdam en vooruit, ook Amsterdam, mogen er als haven wezen, maar Brainport, dat klinkt toch effe iets anders. En misschien is Eindhoven zelfs wel de leukste, als we Theo Maassen, Wim Daniels, Ronald Goedemondt en Leon van der Zanden er even bij halen. Dat de wiegjes van de laatste twee in resp. Tegelen en Helmond stonden, nemen we gemakshalve op de koop toe. En natuurlijk, Eindhoven heeft, beter gezegd had, Philips en heeft dus PSV. Dat gek genoeg uitgerekend de PSV-supporters zelf het minst trots zijn op hun kluppie, is weer een ander verhaal en wellicht ooit voer voor Voetblah-psychologen.

Want de belangrijkste reden om trots te zijn op Eindhoven is toch vooral de FC Eindhoven! De Blauw-witten aan de Aalsterweg, het voormalige lelijke eendje, het lachertje van het Nederlandse betaalde voetbal, datzelfde FC Eindhoven is al 4 weken lang de fiere koploper van de bierliek. Met de maximale winst. Gisteravond geconsolideerd door de eerste overwinning op en in Hellimond sedert 2000. Waarvan een piepjonge Allard op de toen nog EVV-bank van zeer dichtbij getuige was. De manschappen van Ernest – ook al regionaal uitgebroed en slim genoeg bevonden om tot de trainersstaf van Oranje toe te treden -  Faber incasseerden pas één tegendoelpuntje. Solide en robuust verdedigen was altijd al Fabers habitat.

Maar Mazuro‘s gedachten gaan nu vooral uit naar de verstokte Eindhoven-supporter. Die ene vraag die  op mijn lippen brandt: Wat gaat er nu door je heen? Ik ervaar als het ware aan den lijve de mengeling van ongeloof, gedempte trots en ongemak. Je moet een plek die je al nooit – of zó lang geleden – gewend bent geweest een plekje geven. Om maar eens een treurige trendy uitdrukking erbij te halen. Desoriëntatie, wie weet zelfs paranoia. ‘Dit kan niet waar zijn, we worden voor (Eindhoven) de gek(ste) gehouden’. Misschien verlang je stiekem wel naar die ouwe vertrouwde underdog-positie; naar die veilige en zo zorgvuldig gecultiveerde en gekoesterde luwte van de  spelonken in de bierkelder. Zullen we het ooit te weten komen? Is de Voetblah-belangstelling voor deze marginale markante manifestaties wederkerig? Lezen we ooit de memoires van een ongeneeslijke FC Eindhoven-supporter? De tijd zal het leren. Zoals diezelfde tijd ons zal leren hoe lang het strijdlied van de Blue White Army aan het front zal resoneren: Eindhoven zal wezen, Eindhoven zal zijn, en vur Eindhoven zullen ze vrezen, op het voetbalterrei-ei-ein!

SPELERSPASPERIKELEN

Gisterenavond op de televee probeerde het KRO-programma De Rekenkamer inzicht te verkrijgen in de wondere wereld van de jaarlijkse energierekening. Vergeefs natuurlijk, want de combinatie van semi-overheid en semi-marktwerking leidt ontegenzeggelijk tot halfbakken en ondoorzichtige compromissen. Slagroom op de bureaucratische taart was een of ander collectief kortingsbedrag dat elk jaar opnieuw in januari wordt vastgesteld, waardoor je jaarrekening (die nooit op 1 januari komt) altijd met twee verschillende kortingsbedragen moet gaan goochelen.

Gevolg: de consument is het spoor bijster en het vertrouwen in de (semi-) overheid daalt weer een treetje. Iets vergelijkbaars gebeurt momenteel bij de duizenden amateurvoetbalclubs van Nederland die thans langzaam uit hun zomerslaap ontwaken: oefenpotjes worden bekerontmoetingen die weldra zoetjesaan in de competitie zullen overgaan. Druk wordt er heen en weer gemaild met een steeds terugkerend onderwerp: waar is de spelerspas van Piet, Kees, Faruk of Jimmy?

Zo’n spelerspas is een jaartje geldig, daarna moet je hem opnieuw aanvragen. Klinkt logisch, maar dat is het niet. Want dat jaar begint niet per definitie in augustus/september bij aanvang van het seizoen; dat begint wanneer het begint. Heb jij 2 jaar terug je spelerspas in maart aangevraagd, dan verloopt ie nu ook in maart. Lekker handig, want dat is natuurlijk waar je je mee bezig wil houden als de nacompetitie gehaald of ontlopen moet worden. Gevolg: gehannes, gedoe en gezeur. Scheidsrechters gaan op hun strepen staan (geen pas is niet spelen); trainers raken gefrustreerd en spelers mogen hun hobby niet uitoefenen. Kortom: spelerspasperikelen waar niemand blij mee is. Mogen wij de KNVB vragen deze beleidsmisser nu eindelijk eens te herstellen? Gaarne een reactie.

OVER DIEPTE-INTERVIEWS EN AANDEGRONDVERHALEN

Wie net als ik maar niet genoeg kan krijgen van de mens(en) achter de voetballer. Wie net als ik smult van smeuïge details. Wie net als ik vindt dat het interview moet doorgaan tot aan het dieptepunt, die heeft net als ik zeker en vast meerdere aandegrondverhalen gelezen over mateloos zuipende, snuivende en slikkende tobvoetballers. En zich dan, net als ik, afgevraagd hoe het in hemelsnaam mogelijk is om het met een dergelijke inname nog zo lang op niveau vol te houden. Wij al dan niet gevorderde liefhebbers kennen allemaal het tijdelijke effect van een ‘positieve’ voorbereiding. De geniale wedstrijd na net die ene keer dat we geen rekening hielden met het adagium van geen seks, skol en rock ‘n roll vóór de wedstrijd. En wie heeft geen teammaat (gekend) die dit zelfs met een zekere dosis continuïteit voor mekaar bokst(e).

Maar willen we de verhalen geloven over de met name Engelse cracks – van George Best tot Tony Adams, van de Paulies Merson tot Gascoigne -  dan stonden die seizoenen lang bezopen dan wel gedrogeerd op het (trainings)veld. En was de ene coach/club hen eindelijk beu, dan konden ze bij een andere coach/club weer even vrolijk aan de bar plaatsnemen. Ook als we, zeg maar, de helft van de consumptie in de breedste zin des woords er vanaf trekken – overdrijving, overlevering en sensatiezucht in aanmerking nemende – dan nog blijft er een gebruik over waarvan zelfs de oude Totilas nog zou gaan steigeren. Oké, de fysieke fitheid was eertijds minder gevraagd dan thans het geval is. En voor een dosis teren op superieur inzicht en pure klasse, ook daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar op een gegeven moment is de maat toch vol, wordt de tol geëist, val je van je voetkruk. Toch?

Hebben we hier nu te maken met een onderhoudende dosis overdrijving zonder weerga? Met misplaatste of juist onlosmakelijk met de sport verbonden mythevorming? Óf zegt het veel, zo niet alles over de relatieve kwaliteitsarmoede, de fysieke betrekkelijkheid van het vergane glorie-voetbal? Dus ook alles over de verhoogde kwaliteit(seisen) van het huidige spel? Waarin er geen plaats meer is voor de Osgoods en de Piet Likeurs? Is Theo Janssen van een uitstervend ras, de laatste der Mohikanen, de uitzondering op de regel? De onzin van vergelijken daargelaten, zullen we voortaan moeten leven met dieptreurige interviews en saaie achtergrondverhalen. Of met mallotige Mourinho’s. Nee, lang niet alles, maar dát was vroeger beter.