DE TIJD LEERT: Ton du Chatinier

Het verstrijken van de tijd beïnvloedt voortdurend de perceptie van de recente geschiedenis. Dit betekent dat we de komende weken dagelijks de doelpunten van Van Persie zullen herwaarderen, ze in perspectief plaatsen en ze uiteindelijk een plekje geven in ons persoonlijke grote voetbalgeschiedenisboek. Zal de zesdoelpuntenreeks van Van der Vaart een kolommetje halen? Hoe gaat de blunder van FC Utrecht-doelman Roberto Fernández geduid worden? Als kinderziekte van een groot doelman of als veeg voorteken van een vergeten voetballer? Vooralsnog is zowel de recente geschiedenis als de toekomst ongewis. De tijd zal het leren.

De tijd leert ons bijvoorbeeld dat Ton du Chatinier niet zo’n beste trainer is. Beter gezegd: de ontwikkelingen in de voetballerij zijn Tons loopbaan niet zo goed gezind. Ga maar na: op het eerste oog deed hij het aardig. Ton won wat (de KNVB beker), Ton verloor wat (zijn geduld) en Ton nam geruisloos afscheid. Kortom, een kort, ietwat saai hoofdstukje in de geschiedenis van FC Utrecht en de voetballerij. Echter, de eerste periode van het seizoen 2011/2012 zet de prestatie van Ton toch in een totaal ander daglicht.

De feiten: Michel Vorm is een regelrechte revelatie in de Premier League. Kevin Strootman is basisspeler van de vice-wereldkampioen. Dries Mertens is topscorer van de Eredivisie en Rick van Wolfswinkel is topscorer van de Primeira Liga. Verder had Ton de beschikking over de kwaliteitsspelers Asare en Duplan en sterkhouders als Cornelisse en Silberbauer. Met dit spelersmateriaal werd Ton du Chatinier 9e in de eredivisie en wij durven te stellen dat wijlen Fritz Korbach het daarmee niet slechter gedaan had.

Met de kennis van nu is het dus niet heel raar dat Ton du Chatinier nog zonder club zit, al denkt hij daar zelf natuurlijk heel anders over. In zíjn geschiedenisboek is hij juist de trainer die talenten heeft laten doorbreken en onder wiens leiding vele spelers beter zijn geworden. Tja, de tijd heelt alles, maar heeft blijkbaar geen invloed op de roze bril van een voetbaltrainer.

Foto 1: afkomstig van Utregfanatic.nl
Foto 2: afkomstig van Onuitstaanbaar.nl 

NUMERUS FIXUS

Vandaag is de post van de publieksspeler die namens de plaatselijke fc de honneurs waarneemt.

Vandaag was ik getuige van de eerste helft van een wedstrijd in de 1e klasse. Sinds de invoering van de Topklasse de niet-meer-op-één-na-hoogste klasse van het amateurvoetbal. Wel speelveld van ambitieuze clubs die de sprong naar de Hoofdklasse willen maken. Dus lopen de spelers allemaal in dezelfde kleding, lekker weinig ruimte voor het individu, en komt men met mooie bussen. Het meest lachwekkend zijn de speciale trainers voor de warming-up. Maar ja, je hebt wel het idee dat je echt BVO’tje aan het spelen bent. Zeker als het lokale tuincentrum er nog een paar knaken tegen aangooit.

Maar het meest opvallende was dat de spelers vaste rugnummers hadden. Dus niet gewoon 1 tot en met 11, maar Marco Holster stond met nummer 20 in de basis. Alweer meer dan 10 jaar geleden introduceerde de KNVB vaste nummers in de Eredivisie, net zoals in Engeland al langer het geval was. Overigens hebben ze dat aan de andere kant van de Noordzee beter begrepen. Daar hebben de nummers en namen namelijk allemaal hetzelfde lettertype waardoor er nog een klein beetje eenheid inzit. Maar met de opkomst van het vaste nummer koos menig spelert ervoor om zichzelf op zijn nummer te zetten.

Zo moest David Beckham zijn getatoeëerde 7 inruilen toen hij naar Real Madrid kwam. En Reus koos in navolging van Michael Jordan nummer 23, een nummer dat door de basketballer bij veel sporters populair is. Daarnaast kiest Feyenoord ervoor om nummer 12 nooit uit te delen, want dat is van het legioen. Op zich allemaal niets mis mee en commercieel zeer interessant. Maar het levert ook lachwekkende en treurige situaties op. Jongens die kiezen voor 88 vanwege hun sympathie voor extreem rechts. Maar minder treurig, edoch des te lachwekkender was Maikel Renfurm. Als spits van NEC koos hij namelijk nummer 2. Niets mis mee, maar dat is nou niet bepaald een nummer dat je verwacht bij een centrumspits. Die zijn meestal verliefd op de 9. Vraag is wanneer we de eerste veldspeler op nummer 1 zien.

TWO SIDES OF THE STORY #3 Zondag Oost 4e klasse C

Voor de nieuwe editie van Two Sides of the Story verhuizen we van de Randstad naar de provincie. Gelderland welteverstaan, want in het land van de Superboeren wordt met veel beleving en liefde voor het spelletje verslag gedaan van wedstrijden, ook in de onderste regionen.

Deze keer dalen we nóg dieper af in de krochten van het amateurvoetbal en wel naar de Zondag Oost 4^e klasse C, waar op zondag 16 oktober het treffen tussen het Aaltense AD ’69 en FC Eibergen op het programma stond. Het meest recente weekend stond in het teken van het ook bij menig amateurvoetbalverslaggever van minder importantie geachte bekervoetbal. En dus zijn we toch nog eens gaan wat dieper gaan zoeken in het weekend van 15 en 16 oktober om uiteindelijk in de kelder van het Gelderse voetbal terecht te komen.

Eibergen – AD ’69 dus, een wedstrijd in de middenmoot van de 4^e klasse die wordt bevolkt door echte dorpsclubs als Lochem, Dinxperlo, maar verrassend genoeg ook door Ajax B(eedenbroek). Waar Ajax B zich in naam probeert te spiegelen aan de grote broer uit Amsterdam, daar mag  worden verwacht dat het spel in de Zondag 4^e klasse toch vooral de kenmerken heeft van het welbekend ‘D’r An’ dat tegenwoordig de borst van De Graafschappelijke Superboeren siert.

Alleen blijkt in het treffen tussen Eibergen en AD ’69 met name de laatstgenoemde club dit Gelderse adagium niet te hebben meegenomen uit de kleedkamer. “Eibergen heeft makkie aan AD ‘69″ en “Eibergen is veel feller in de duels“, valt er op de Aaltense website te lezen, hetgeen een pijnlijke walk-over voor Eibergen doet vermoeden. Opmerkingen die dan ook niet geheel corresponderen met de uitslag van de wedstrijd.

Een krappe 1-0 overwinning voor Eibergen doet een ander wedstrijdverloop vermoeden en dus is het interessant om te kijken hoe er in Eibergen wordt teruggekeken op de confrontatie. “De eerste helft was vrij rommelig met veel verbeten duels en weinig goed voetbal”, daarmee start het wedstrijdverslag van de Eibergers. Precies zoals ze het op De Vijverberg graag zouden zien dus. Ook na de 1-0 blijft men in Eibergen nog beducht voor de gelijkmaker die de ‘broodnodige’ punten nog zouden kunnen wegkapen. “AD probeerde het intussen wel, maar de verdediging van Eibergen speelde een goede pot.”

Veel minder positief is men over dit proberen in Aalten zelf. “Wat men vanaf de zijlijn zag was een inspiratieloze pot waarbij ballen zo werden gespeeld dat de ploeggenoot in deze of een overtreding moest maken of moest kiezen voor een risicovolle ingreep.”

Waarmee we op de vraag komen: Doet de verslaggever van AD ’69 zijn eigen ploeg te kort, of hebben ze bij Eibergen juist een journalist met een te vriendelijke pen in dienst genomen?

Oordeelt u zelf: FC Eibergen – AD ’69  1-0 (0-0)

Tot slot nog een verzoek aan de lezers. Het valt met tijden niet mee om alle wedstrijden te doorzoeken op spannende verslagen, dus mocht je in je omgeving nog een wedstrijd tegenkomen met ‘een verhaal’, schroom dan niet ons hierop te attenderen!

IS ER LEVEN NA DE TELEVIZIER-RING?

Zo heel vaak komt het niet voor dat ik in de gelegenheid ben om op maandagavond televisie te kijken. Nog minder vaak is mijn stem vervolgens bepalend in wat er die avond op ons scherm te zien is. En die ene keer dat ik dan toch dit genoegen heb, neigt mijn voorkeur normaal gesproken in zijn geheel niet naar het programma Voetbal International. Of het nu bewust was of niet (zo’n Gouden Televizier-Ring heeft blijkbaar toch zo zijn impact), zowaar bleef ik na een onbevredigende zap zoektocht hangen bij de nieuwe beste vrienden van Bert van der Veer.

En waren het in eerste instantie nog voornamelijk de prominent in beeld vertoevende slagroomtaarten die mijn aandacht trokken, naarmate de uitzending vorderde was het vooral de instart van een nieuw reclameblok dat mijn afstemming op de enige echte mannenzender van Nederland deed continueren. En helaas niet omdat Gilette me verleidde met een Venus-variant voor mannen. Want zeg nou zelf, welke een beetje zichzelf respecterende (amateur)voetballer erkent onder de douche nu ruiterlijk dat de balzak vakkundig wordt bijgehouden met behulp van een lieflijk zachtroze scheermesje (met ‘kussentjes’) van vrouwlief?

Nee, spijtig genoeg brachten de boodschappen niet het nieuws dat Gilette het assortiment gaat uitbreiden met de Gilette Bal(d), maar wisten ze me wel te vertellen dat er nog een veel interessanter, boeiender en innovatiever voetbalprogramma op het punt stond zijn eerste vuurdoop te hebben direct na Voetbal International. En wel LAF. Life After Football. Reggi Blinker – op wiens lijf deze rol geschreven lijkt – neemt ons aan de hand naar de donkere zompige spelonken van het vechten tegen de vergetelheid. Mannen die ineens toch tot de laatste druppel alles uit hun voetbalcarrière willen wringen, maar dan wel pas nadat hun actieve loopbaan voorbij is. En tsja… dan is het interessant, hip en nieuwswaardig dat een bekende ex-prof een ritje heeft gemaakt in een hele grote auto. Hou toch op gasten! “Niveautje eng Televizier-Ring publiek”, zou Derksen zeggen. En daar heeft ie dan toch wel een puntje.

SCHONE SCHIJNPASSEERBEWEGINGEN: KAPPEN!! – deel 2/slot

Met enige vertraging deel 2 van Keeping Up Appearances op de groene (kunst!)grasmat. In de eerste aflevering namen we de helaas teloorgegane, effectieve kapbeweging onder de Voetblah-loep. En stelde althans deze jongen vast dat de schijnbewegingsoverdraaitolligheid drastisch is toegenomen. Dus daarmee ook het schone schijn-gehalte. Mijn eigen woordspelovertolligheid even daargelaten. Dit keer behandelen we de schijntrap, de verkapte kapbeweging.  Min of meer toevalligerwijs het handelsmerk van Gregory van der Wiel. Onlangs hier door Allard gediagnosticeerd als burn-out-back. Dat is zeker zo in het geval van de overtreffende schijntrap, waarmee Greg als het ware steeds opnieuw weer het wiel uitvindt. Ooit is dit een effectief wapen geweest, thans is het een veelal  volstrekt overbodige beweging die in 9 van de 10 gevallen wordt gevolgd door een balletje breed of back. Het syndroom van het persisteren van een oorspronkelijk, eens succesvol plan. Wie kent er niet de middenvelder of verdediger die ooit doeltreffend uithaalde van grote afstand en zijn publiek daarna bijna ontroerend trouwhartig trakteerde op het ene mislukte afstandsschot na het andere?

Maar waar is toch de misschien wel meeslependste, intrigerendste passeerbeweging ooit gebleven?! Die uiterst geslepen, als op sluipvoeten ingesleten sleepbeweging. Door Michael Laudrup in elk geval dit tijdvak geïntroduceerd, geperfectioneerd en daarna door velen geïmiteerd. Ook, en zeker niet onverdienstelijk, door ons aller Allard en mr. Voetblah. Maar ook broertje Brian kon er wat van! Maar bovenstaande, van harte aanbevolen video is een aaneenschakeling van onnavolgbare schijnbewegingen; pure  schoonheid in de vorm van gracieus uitgevoerde doelmatigheid. Niks te schone schijn. Van misschien wel de veelzijdigste vergeten voetballer ooit. Founding father van de steekbal en de no look-pass. Het is vaak geen gezicht wanneer tegenwoordig een speler een soortgelijke pass onteert.

Hoe dan ook is Michael Laudrup de nog springlevende getuige à decharge inzake de sterke ‘verdenking’ dat het voetbal zoveel beter is geworden. Want zijn fenomenale optredens dateren toch alweer vanaf zo’n 30 jaar geleden. In  bijna één adem mag de door mij al eerder geëerde Ronald de Boer worden genoemd, de misschien wel veelzijdigste vergeten voetballer ooit uit Nederland. Iets minder veelzijdig, snel en dynamisch dan Michael, maar wel uniek qua schijnpasseerbeweging. Een ogenschijnlijk achteloze lichaamsswitch die de ‘normaal’ timende tegenstander steevast op het verkeerde been zette. Misschien dat Ronald zijn broer bij Ajax te hulp kan schieten door Gregory, Miralem, Christian en consorten ervan te doordringen het voetbal simpel in plaats van het balletje hoog en de schone schijn op te houden.

Ps 1. Bij Ajax hebben ze op de valreep nu ‘even’ te maken met het schier onuitputtelijke schijnpasseerbewegingsarsenaal van de man die wellicht weldra het Verlossende Woord zal spreken. Over schone schijn gesproken…

Ps 2. Afbeelding Schijnbeweging is van www.boek.net

Ps 3. Foto Gregory van der Wiel is van www.ajax.nl

FA, LAAT DROGBA JE TANDEN ZIEN!

Vandaag is de post van de plaatselijke fc die dus als het ware de publieksspeler levert. Onze fatsoensrakker waagt het om de reus Drogba – op veilige afstand, dat wel – te kapittelen.

Naast de vele hoogtepunten in de Premier League benadeelde Didier Drogba zijn club voor de zoveelste keer. Eindelijk mocht de Ivoriaan weer eens in de basis starten bij zijn club Chelsea, omdat Fernando Torres ook al geschorst was. De stadsderby tegen Queens Park Rangers was nog geen helft onderweg of Drogba mocht alweer gaan douchen!

Schandalig! Immers, The Blues waren al na 10 minuten op een 1-0 achterstand gezet. Daarbij was ook Bosingwa al met rood van het veld gestuurd, na het neerhalen van een doorgebroken speler. Een ploeg van het kaliber Chelsea mag in staat worden geacht om met z’n tienen alsnog QPR te verslaan. Met de andere stadsderby in het achterhoofd, hadden de Londenaren een inhaalslag kunnen maken. Maar nee, de Ivoriaan verloor knullig de bal en reageerde dit met al zijn frustratie af op zijn tegenstander.

Wanneer gaat de Footbal Association nu eens gepaste maatregelen treffen tegen het wangedrag van Drogba?! Voor de ogen van miljoenen voetballiefhebbers liet hij zich ook al volledig gaan in de Champions League. Er lopen ongetwijfeld duizenden kinderen rond in de voetbalshirtjes van Ivoorkust of Chelsea met zijn naam. Zijn wangedrag kan zomaar gekopieerd worden op de amateurvelden. Laat de FA een toon zetten door Drogba voor minimaal 6 wedstrijden aan de kant te houden! Want van zijn trainer Villas-Boas hoef je geen greintje zelfreflectie te verwachten.