HET SAAISTE PSV OOIT?!

Er zijn voetbalteams die je altijd bijblijven. Meestal komt dit door behaald succes, zoals het Ajax van ’95 of door het revolutionaire voetbal, zoals het Oranje van ’74. Teams waarvan een echte voetbalfanaat nu nog de spelers kan opnoemen. Succes onthoud je immers. Maar ook hele slechte ploegen blijven je bij, zoals bijvoorbeeld het Feyenoord van Ruud Gullit. Maar zullen we ons over tien jaar nog spelers herinneren van het huidige PSV?

PSV speelt al jaren saai en inspiratieloos voetbal. De Philips Sport Vereniging is het Boring Arsenal van Nederland. Er heerst daar een verbod op kleurrijke spelers en trainers. De laatste die een beetje kleur bracht was Reis. Maar eigenlijk is wit geen kleur. Zijn vertrek maakte wel de weg vrij voor het Saaiste PSV Ooit. Er lopen stuk voor stuk spelers waar je als supporter en voetballiefhebber niets mee hebt. Ze zijn wel goed, sommigen zelfs erg goed, maar het zijn geen persoonlijkheden of karakters. Op Strootman en wellicht Mertens na, zul je van het huidige team over 10 jaar niets meer horen. Logisch met zo’n trainer. Wat dat betreft is het goed dat Harry van Raaij zich er soms mee bemoeit, anders zou je niet weten dat de club nog bestond.

Het dieptepunt werd afgelopen weekend bereikt. Terwijl PSV van Feyenoord won en de koppositie innam ging het rond de wedstrijd alleen maar over de spitsen van de Rotterdammers. Vooraf over John Guidetti, na afloop over Guyon Fernandez. Terwijl aan de andere kant de saaiste spits van de Eredivisie zijn best deed. Want met een onsportieve en onreglementaire duw in de rug van Bruno Martins Indi besliste Tim Matavz de wedstrijd. Maar na afloop had niemand het hierover. Vorig jaar oogstte Feyenoord met de 10-0 medelijden uit Amsterdam, een ultiem dieptepunt. Maar het is nog ernstiger wanneer je een wedstrijd onterecht en onreglementair wint en helemaal niemand het daarover heeft. Hiermee is PSV nu officieel de Saaiste club van Nederland!

- Sir Alex Ferguson vergaapt zich op http://img.dailymail.co.uk

ERGENS IN BARCELONA

“Hola?”
“Buenas Leo! Xavi aqui. Zeg ik vraag me af, telt de assist van mij van gister?”
“Assist? Welke assist?”
“Ga nou niet zo doen Leo. Want zonder mij had je die bal echt niet gemaakt. Ik coach jou dat die Belg nog met zijn muur bezig was en dat dus de verre kruising vrij is. Dat jij vervolgens die bal in de kruising legt, is een tweede.”
“Haha, in dat geval: jouw assist Xavi.”

“Dank! Ik vraag me trouwens af hoe Mourinho die goal bekeken heeft. Zou hij ook gaan staan en klappen? Of zat hij vloekend en tierend op de bank omdat jij die bal neemt zonder dat de scheids gefloten heeft? Dat vraag ik me echt af. Of die drang om te winnen zo diep zit dat hij de schoonheid van deze goal niet ziet.”
“Tja, daar heb je een punt. Ik denk beide. Want het is wel een liefhebber. Maar ja, de beste man wil ook winnen. Het laatste zal overheersen, vrees ik. Wat ik trouwens niet begrijp is dat die mannen van Het Scheermes de eerste helft massaal inzakten. Nota bene in eigen huis!”

“Tja, daar heb jij weer een punt. Wat ik wel weet, is dat ik nog een paar scheermessen op mijn scheenbeen heb staan. Caramba zeg! Je kon wel merken dat Simeone daar trainer is. Maar de tweede helft was lastig ja. Als ze dat de hele wedstrijd hadden gedaan, hadden we niet gewonnen vrees ik. Alhoewel, ook dan had ik die assist gegeven! Over Simeone gesproken, ik ga me scheren Messi..”
“Haha, wat een slechte grap zeg. Is goed hombre. Tegen wie spelen jullie eigenlijk woensdag? Wij tikken tegen de Zwitsers. Ga ik ff knallen denk ik. Ben toch geschorst zaterdag.”
“Wij spelen tegen een stel scheermessen uit Venezuela. Kan weleens leuk worden. Want onze scheermessen uit Madrid doen natuurlijk ook mee. Zie je donderdag pik.”
“Hasta Jueves!”

VOETBAL(DE)GENERATIES

Voetbal is een bewegingssport. Dat zal niemand ontkennen. Zelfs grote voetbalfilosofen als Cruijff en Van Hanegem niet. Hoe(veel), waar en wanneer, dat zal dan weer een veelbewogen discussie opleveren. Maar sommige bewegingen keren altijd weer weder. Zoals daar is de golfbeweging. Die heeft de garantie op terugkeer al in zich. Trends, mode, hypes: je kan er gif op innemen, de return is van Agassi-gehalte. At your service! Zo ook de cultuurhistorische duiding van de verschillende voetbalgeneraties. Onlangs weer repte AZ-directeur Toon Gerbrands over de huidige game-generatie. Hij ‘ziet met eigen, lede ogen aan hoe de vele game-uren de huidige Eredivisie-generatie verpest’. Waar hebben we dat eerder gehoord? Daarvoor moet je, zoals ik, van een generatie zijn die ervaringsdeskundig weet dat golf ooit een elitaire beweging was. Leo Beenhakkers enige voetbalverrijkende verdienste bestaat uit voetbaltaal trouvailles. Hij verzuchtte eind jaren tachtig dat ‘met deze patatgeneratie geen oorlog te winnen viel’. Of de Witschges en de Roys evenveel uren in de patatkraam doorbrachten als de Mahers en de Johns nu achter de game-computer, is nooit in de statistieken opgenomen.

Maar de onderliggende boodschap is dezelfde: de jongens zijn niet goed en genoeg met hun vak bezig, dus het zijn/worden geen winnaars. Hadden de tot orakels verworden Cruijff en Van Hanegem minder hun tijd gedooid met ellenlange kaartsessies, maar zich verdiept in de sportpsychologie ‘Hoe ga ik om met een favorietenrol’, dan waren we nu wereldkampioen geweest. De Bassie- en Adriaan-generatie profiteerde van het niemandsland tussen het  kaart- en gametijdperk, had even niks anders om handen, dus werd Europees kampioen. De Boertjes, Kluivertjes en Davids waren daarentegen verstokte aanhangers van de Backgammon-beweging of uitdragers van het zonnebrilbeleid, waardoor we een titel bij voorbaat weer op onze buik konden schrijven. En dit sluit dan weer naadloos aan bij de hierna volgende new tatoe-age-generatie, die het beschrijven van lichaamsdelen tot in de puntjes heeft ‘verfijnd’ en uitgedragen. Ten koste van alweer een WK-titel.

Volgens Toon kunnen we het straks in Polen en Oekraïne dus ook weer schudden. It’s all in the game, maar dan al te letterlijk opgenomen, is de waarschuwing van de voorheen volleybalvoorvechter. Ik denk dat we Toon serieus moeten nemen. Wat kunnen we hieruit leren? Trend-, mode- en hypegevoelig als onze jongens zijn, moeten we hier gebruik van maken.  Ze moeten zich dood vervelen! Voor het komende EK is het te laat. Het game-gif  heeft zich al te wijd verspreid. En de Eredivisie kweekt haar eigen patatgeneratie. Daarbij, het is maar een EK, die titel hebben we al. Een WK, dat is het echte werk! We moeten niet alleen hopen op een soort van vacuüm op trendniveau, een overgangsperiode tussen twee hypes, maar hierin proactief zijn. Dus tegen die tijd effe geen nieuwe gadgets of wat voor hebbedingetjes dan ook in de markt zetten. Voeg daaraan toe een algeheel Wifi-boycot en een koptelefoonverbod als variant op het boerkaverbod. Laat ze tenslotte het nieuwe ‘Oranje’ uittenue promoveren tot het uitgaanstenue en die WK-titel kan ons niet meer ontgaan.

- De patatfiguur komt van www.krabshuis.eu
- De gadgets komen van omroep.vara.nl

POSTVERTRAGING

Onze maandagpost heeft helaas de nodige vertraging opgelopen en zal pas rond het middaguur bij u worden afgeleverd. Onze excuses daarvoor.

WEEKENDPOST: Three Lions, too many choices

Een half jaartje geleden was ik ervan overtuigd dat Wayne Rooney, ondanks zijn schorsing, mee moet naar het EK 2012. Inmiddels weten we dat Engeland zich moet meten met Oekraïne, Zweden en Frankrijk. Geen onoverkomelijke groep voor de eilandbewoners! En dus zou Wild Wayne na de groepsfase zijn opwachting kunnen maken voor de Three Lions. De vraag is of hij nog kan worden ingepast in een ingespeeld elftal. Daarbij hebben zijn concurrenten enorme progressie geboekt.

Een voorhoede, bestaande uit zijn teamgenoten Ashley Young en Danny Welbeck, aangevuld met Theo Walcott of Daniel Sturridge, biedt voldoende perspectief voor een succesvol EK. Stuart Pearce heeft genoeg ervaring in zijn ploeg om het aan te durven een jonge voorhoede op te stellen. Daarbij werkt nieuw elan verfrissend en acteert dit viertal bijna wekelijks op het allerhoogste niveau. Vooral de ontwikkeling van Sturridge baart opzien, temeer omdat de 28-jarige clubtopscoorder van Chelsea al enkele jaren meedraait. Bij de Londenaren speelt hij veelal vanuit een vrije positie aan de rechterkant. Met zijn lengte (1.88m) en explosiviteit verschalkt hij menig tegenstander buitenom. Illustratief in dit opzicht: Torres en Drogba tezamen hebben minder goals gemaakt dan Daniel in z’n uppie.

Is de conclusie van dit artikel dan dat Wayne Rooney maar beter thuis kan blijven? Nee, zeker niet! Maar de Engelsen zijn niet (meer) volledig afhankelijk van hem. De alternatieven hebben zich dusdanig ontwikkeld, dat Psycho Pearce niet op voorhand al hoeft te kiezen. Defoe en Bent kunnen ook nog aanspraak maken op een uitnodiging. Tenslotte zijn er nog twee factoren van buitenaf. Gaat de FA nog een opvolger aanstellen voor Fabio Capello? En hoe is het gesteld met de vorm van Steven Gerrard, zo kort voor het EK 2012? In een 4-4-1-1 formatie vormen een fitte Steven en Wayne een zeer te duchten koppel. En natuurlijk hoopt elke voetballiefhebber op hun aanwezigheid. Als is het alleen maar vanwege hun flamboyante speelstijl en gedrag. En de verkoopcijfers van de tabloids..

- Sturridge komt van fanpop.com
- De twee trotse bekerhouders komen van thisislondon.co.uk

DE MAKKELIJKSTE BAAN TER WERELD

Vorige week eindigde ik met de stelling wel genoeg te hebben van de zestien miljoen bondscoaches. Nou.. Niets is zo veranderlijk als het weer, maar ik doe met dit stukkie toch een aardige poging om de Peter Timofeeff in mij tot last te zijn. Mijn stelling luidt: niets is minder uitdagend dan het zijn van voetbaltrainer van een Betaald Voetbal Organisatie. Alle opwinding, ergernis en neurotische trekjes van de trainers die u ziet op televisie zijn geveinsd, dan wel aangeleerd. Ze zijn er wellicht zelf in gaan geloven, in hun invloed op succes. Dat kan. Maar dat maakt het eigenlijk allemaal alleen maar erger.

Het zijn lege hulzen die dansen naar de pijpen van het sentiment. Huh wat?! Sentimentele hulzen dansen met lege pijpen? Tsja.. Of toch misschien… Dansende sentimentelen die lege hulzen pijpen? Het is allemaal goed. Het raakt kant noch wal, waterlawine noch sneeuwtsunami en winterprins noch vorstenzoon. Trainers betichten van opportunisme is verleidelijk, maar die constatering is slechts een oppervlakkige. Het geloof in hun eigen bijdrage, de eigen toegevoegde waarde en daarmee de invloed van hun beslissingen: het wordt chronisch overschat, is nergens op gestoeld en raakt – inderdaad – kant nog wal.

Niet alleen de trainer overschat zijn persoonlijke added value. Besturen doen daar nog een schepje bovenop. Zij zien immers in elke nieuwe trainer dé man die het lek weer boven gaat krijgen. De man die ervoor gaat zorgen dat de torenhoge verwachtingen en onrealistische ambities verwezenlijkt gaan worden. Je kunt misschien op zoek gaan naar een ander type voetbaltrainer, dan nog. Feyenoord had ook zonder Koeman wel weer eens een goed seizoen gedraaid, Ajax had ook zonder De Boer een behoorlijke inzinking gekregen, Real zou dit jaar ook zonder Mourinho kampioen zijn geworden.

Elke baan waarin je afhankelijk bent van de zak geld die je geboden wordt om een kunstje mee te doen en waarbij je eigen invloed op de prestatie vervolgens beperkt blijft tot het beïnvloeden van voorwaarden van rudimentair denkniveau (Casillas niet in de spits zetten, maar op doel), lijkt mij in ieder geval uitermate niet-uitdagend en onbevredigend.

- Opgewonden Mourinho werd gevonden op sportviews.com
- Keeper Ricky stond op ajaxf-side.nl