Tagarchief: Berry van Aerle

BERRY, DE MUSICAL

renevanrijswijkHet was maar een klein regeltje in de VI van afgelopen week, maar ik raakte er toch even danig van in de war. In de rubriek ‘Anno’ stond de selectie van Helmond Sport uit het seizoen 1994/1995 centraal. Ze eindigden dat seizoen op een grijze dertiende plek. Tot zover niets bijzonders. De vedette van de ploeg was wel bijzonder, want de Helmonders hadden een heuse Europees kampioen in de gelederen: Berry van Aerle. Als ‘oude’ dertiger overbodig geworden bij PSV, sloot hij zijn carrière af bij de club uit zijn geboortestad. Leuk, maar nog steeds niet iets om van je stoel te vallen.

berry van aerleHet kwam in de laatste regel. Die ene zin die het besef gaf dat de wereld nooit meer hetzelfde zou worden. Daar komt ie: “Aan het eind van dit jaar komt er zelfs een musical over cultheld Berry van Aerle.” Ik was daadwerkelijk van mijn stoel gelazerd als ik niet nog in mijn bed had gelegen en las het nog eens en nog eens. Berry, die prachtig plat Helmonds lispelende rechtsback met die lullige snor en een kapsel dat sterke gelijkenis vertoonde met een dooie marmot. De man die na zijn carrière nog een jaartje postbode was. Die zelfs nog gescout werd als scout. Die man treedt nu dus even doodleuk in de voetsporen van Moeder Teresa, Mahatma Ghandi, Evita Perón, Ramses Shaffy, André Hazes en alle andere grootheden waarover ooit een musical is geschreven. ‘Berry, de Musical’…. Ik moest het nieuws even laten indalen, sprong mijn bed uit, kleedde mij aan en besloot om maar even een ochtendwandeling te maken.

Eenmaal weer thuis besloot ik naar gerelateerde artikelen te zoeken. En verdomd! Het was echt waar. Aan het einde van dit jaar gaat de musical in première. In Helmond uiteraard. Berry vindt het ‘wel leuk’, zo zei hij in een interview. Hij hoopte dat hij zou worden uitgenodigd, maar anders zou hij gerust in de rij gaan staan voor een kaartje. Zo is Berry dan ook wel weer. ‘Straks sta ik nog in Carré,’ zei Berry, een tikje schamperend ook nog, in het interview. Ik vind persoonlijk dat we groter moeten denken. Nederland is te klein voor Berry. ‘Berry goes Broadway‘, die orde van grootte. Dan zie ik het voor me dat de makers aan Berry vragen om ‘input’ en dat Berry dan zijn schouders ophaalt en dan met dat heerlijke accent antwoordt: ‘Joa, dè wit ik nie!’

DE HELMONDSE HEILAND: WILLY & RENÉ

cardoso

Clubcoryfeeën, het lijkt alsof clubs er een beetje een haat-liefdeverhouding mee koesteren. Een goed paard mag dan niet altijd een goede ruiter zijn – om met Co Adriaanse te spreken – een goed paard is wel opvallend vaak een heel goede criticaster. Sjaak Swart parkeert vrolijk zijn auto voor De Toekomst om in de kantine luid kankerend te debiteren wat er allemaal aan schort bij Ajax. In Rotterdam-Zuid wordt iedere donderdag uitgekeken naar wat Willem van Hanegem in zijn AD-column nu weer met Feyenoord van plan is. Der Kaiser’ Franz Beckenbauer durft zelfs Pep Guardiola te tarten. En Johan Cruijff krijgt het zelfs voor elkaar om twee clubs in Europa naar z’n onnavolgbare pijpen te laten dansen.

Willy en René Image.aspxDan heeft PSV het toch maar getroffen. In Willy en René van de Kerkhof heeft het twee clubiconen gevonden die ook iets van het clubbeleid vinden. Of eigenlijk moeten we in enkelvoud spreken. PSV heeft in Willy en René een clubicoon gevonden die ook wat van PSV vindt. Elke maandagmorgen neemt Omroep Brabant steevast met Willy en René het afgelopen voetbalweekend door. Ik stel me zo voor dat het clubicoon net uit hun stapelbed met PSV dekbedovertrek is komen rollen om aan het ontbijt met de iPhone in het midden van de tafel gezamenlijk de wereld van verlichting te voorzien. Zelfs het vrolijke ‘goeiemorgen’ wordt in koor uitgesproken, om toch maar vooral te benadrukken dat Willy en René ALTIJD twee handen op één buik zijn.

Zo zagen De Kerkhofjes gebroederlijk aan het begin van het seizoen dat PSV wel eens de Champions League kon winnen, om via de gedeelde afkeer van spits Matavz uiteindelijk terecht te komen bij een harmonieus treuren om het gebrek aan ‘passie, bezieling, gedrevenheid en de wil om te winnen’. Het is natuurlijk ook geen makkelijk seizoen in Eindhoven waar het consequente meningen betreft. Ach, René en Willy… Ik vraag me af of er op de Herdgang iemand is die op maandagochtend met angst en beven de radio aanzet om de Rene_van_de_Kerkhof_1978cWilly_van_de_Kerkhof_1978ctweestemmige toorn van de Helmondse Heiland vervolgens uitgespeld op het bureau van Phillip Cocu neer te leggen. Zolang René en Willy eendrachtig de stem van het roemruchte PSV-verleden vertolken, hoeft Cocu zich geen zorgen te maken. Een Technisch Hart met Berry van Aerle en Willy van der Kuijlen lijkt nog ver weg.

KAMPIOENENMAKERS

WEEKEND-mazuroAlle Turken heten Ali, alle mental coaches heten Troost. Lijkt het wel. Wie herinnert zich niet Ted Troost? Toch niet de kleinste jongens deden een bakkie bij Ted, die het fenomeen haptonomie een geheel nieuwe dimensie gaf. Naar verluidt tilde hij San Marco, Breukie en De Zwarte Tulp aan hun nekvel op, waarna dezen weer onbevreesd het strijdperk betraden. ted troostEr zijn zelfs mensen, waaronder Ted zelf, die beweren dat we zonder Troost nooit Europees Kampioen waren geworden. Nou, zonder Berry van Aerle ook niet, denk ik dan. En geloof maar niet dat Berry zich door Tedje liet betasten. “Flikker ‘s op man, gij blèft mi oew pote van mèn af.” Iets in die trant moet Berry destijds hebben gezegd; of in elk geval hebben gedacht. En wie is er met beide benen op de grond blijven staan? Nou dan!

- Vergis u niet, dit is geen Johan Derksiaanse tirade tegen mental coaching in de (voetbal)sport. Integendeel. Er is een schromelijk gebrek aan deskundige mentale begeleiding in het topvoetbal. Laten we echter de spelers in onze Wammes Waggel-competitie eerst maar eens de elementaire beginselen van het voetbal bijbrengen. Dat zou al heel wat troost bieden. Maar zoals ieder dorp zijn idioot heeft, zo heeft elke beroepsgroep zijn charlatan -

Het lichaam liegt nooit, zo luidt de titel van Teds magnum opus. Een open deur, een joekel van een gemeenplaats. Net als ‘luister naar je lichaam’. Als ik mijn lichaam had willen afluisteren, zou zelfs de apparatuur van de NSA nog ontoereikend zijn geweest. Ted Troost geeft nu nog cursussen aan topmanagers. Hoe succesvol dat is, lezen we dagelijks in de krant. Want als iets de dooddoener ‘het lichaam liegt nooit’ logenstraft, dan is het wel de ‘waarheidsgetrouwheid’ van de doorsnee-topmanager. Of is het spraakcentrum soms geen onderdeel van het menselijk lichaam, Ted?

John Troost 0025Dezer dagen rammelt ene John Troost nadrukkelijk aan de poorten van menige betaald voetbalclub in den lande. Hem wordt zelfs stalken verweten. Het valt moeilijk te geloven, maar het schijnt geen familie te zijn. Ook John noemt zich mental, erger nog energetische coach en blijkt zich eveneens te bedienen van onorthodoxe methodes. Hij gaat zingend en dansend door de kleedkamer om de spanning weg te nemen. Op zich niks mis mee. In Afrika en Brazilië doen ze niets anders. Maar als een Hollandse kaaskop Michael Jackson gaat nadoen..

John Troosts claim of fame is het kampioenschap van Anderlecht en je hoeft tegenwoordig maar een oogje te werpen op John van den Brom om Johnny’s succesformule te herkennen. Een rentree bij les Mauves bleek kansloos en sindsdien probeert Troost 2.0 zich bij onder meer Vitesse en vooral PSV binnen te hengelen. Tiny Sanders en consorten zouden best wat mentale begeleiding kunnen gebruiken, dus er mankeert niet zoveel aan Johnny’s diagnostische vermogen. Maar met zijn ziekte/zelfinzicht is het bar slecht gesteld. Want ook hij zou bij PSV Berry weer tegen het lijf lopen. Flikker toch op man!

- het boek van Ted Troost komt van http://www.joopmolendijk.nl
- John Troost haalden we van media.vrtnieuws.net

EINDELIJK!! BERRY VAN AERLE OP TWITTER

kalusha

Het was vermoedelijk een geagiteerd gesprek, gisteren in een Helmondse twee-onder-een-kapwoning. Hij: “Godverdomme, die kutjournalisten. Iedereen besteedt deze week aandacht aan ons gouden elftal van het EK’88, omdat ’t precies 25 jaar geleden is.” Zij: “Wat is daar dan zo kut aan, Berry?” Hij: “Dat godverdomme iedere speler geïnterviewd wordt. Ruud, Marco, Gerald… Zelfs Sjakie Troost, terwijl die bosneuker geen minuut op het veld stond. Ik speelde godverdomme alles, iedere seconde. Maar denk je dat iemand ook maar een ietsepietsie interesse heeft in Berry van Aerle? Welnee! Stelletje randmongolen.” Zij: “Misschien ben je een beetje van de radar verdwenen, Ber. Laat eens wat vaker van je horen, dan komt die erkenning vanzelf.” En zo geschiedde…

Berry25 juni 2013 is een historische dag. Exact 25 jaar na de EK-winst van ’88 meldt Berry van Aerle zich op Twitter. Met een weifelend ‘Twitter aan het testen met @roycovic #psv’ presenteert hij zich aan zijn schare volgers. Zijn fanbase ondergaat direct een groeispurt waar Dries Mertens een moord voor zou doen, want rond 17 uur heeft Berry al duizend volgers. Zelf is hij uiterst voorzichtig met de Follow-knop. Slechts twaalf personen vindt de oud-postbode interessant genoeg, onder wie zijn zoon Len en oud-ploeggenoot Ronald Koeman. Ook niet onbelangrijk: Berry mengt zich meteen in de crème de la crème van Bekend Nederland. Bas Muijs: “@BVanaerle Berry, van harte met je jubileum!” Berry van Aerle: “@Basmuijs dank je bas”. Echte helden voeren nu eenmaal geen lange conversaties.

Ruud Gullits (@GullitR) laatste tweet was een filmpje van een bejaarde die een balletje hooghoudt, John van ’t Schip (@johnvantschip7) zit vooral in het Spaans te lullen en Wim Kieft (@WimKieftNL) neemt Twitter net zo serieus als zijn voetbalcarrière. Met dergelijk povere concurrentie zit Berry van Aerle gebakken. De titel ‘Meest populaire EK’88-twitteraar’ is voor een grijpstuiver op te halen. Grijp je kans Berry, opdat je eindelijk de erkenning krijgt die je verdient!

- Deze 25 jaar oude prent van Berry vonden we op PSV.nl. 

MAASSEN EN VAN AERLE MAKEN PSV KAMPIOEN

kalusha

Mijn roodwitte PSV-hart werd dit seizoen weer danig op de proef gesteld. Na vervelende incidenten (het relletje van Lens, het knappende peesje van Pieters en Van Bommel die Joey van den Berg aanzag voor Robbie Rogers) had ik het op maandagochtend bij de koffieautomaat meermaals zwaar te verduren. Als ook de resultaten achterblijven, sta je machteloos in iedere voetbaldiscussie. Tot overmaat van ramp zijn mijn collega’s en ik niet vies van een weddenschapje of voorspellinkje. Dit seizoen heeft PSV me drie broodjes carpaccio gekost, een portie kibbeling en om en nabij de veertig euro.

Stinga,Ovidiu

PSV is PSV niet meer, aldus de insiders. De oorzaak schijnt te liggen op de Herdgang. De sfeer is weg. En daarmee die ‘typische PSV-identiteit’. Een half uur na de training is het ijzingwekkend stil op het Eindhovense sportcomplex. Het enige geluid komt van een snikkende Liesbeth van Kemenade, die weer eens een onaangeroerde schaal broodjes in de kliko gooit. Met weemoed denkt ze terug aan de jaren waarin er nog gelachen werd op de Herdgang. Gilles de Bilde scoorde ooit zeven strafschoppen op rij met een emmer kartoffelsalade op zijn hoofd. Ovidiu Stinga stouwde eens zijn mond vol met regenwormen en riep: “Wie bien iek? Johann Vogel!” Lachen. Voetbalhumor. Sfeer. De huidige spelersgroep zit een halfuur na de training al lang en breed thuis achter de Xbox of in de kappersstoel bij Hanni Hanna.

Zaterdag zag ik gelukkig weer eens een stukje onvervalste PSV-sfeer. Weliswaar niet op de Herdgang, maar daardoor niet minder weldadig. Met minimale middelen (een dweilorkestje, een megafoon, aan elkaar getapete vuilniszakken en wat flessen bier) en twee PSV-coryfeeën (Berry van Aerle en Theo Maassen) was PSV gewoon weer eventjes PSV. Hopelijk heeft Marcel Brands goed opgelet. Mike van der Hoorn en Jeffrey Bruma, PSV heeft ze helemaal niet nodig. Haal dat dweilorkestje naar de Herdgang, zet Berry en Theo achter de bar en de sfeer is binnen no time terug. En ik zet volgend seizoen mijn geld gewoon weer op PSV.

- De foto van Ovidiu Stinga, die kleine doerak, vonden we op Yaoheng.info

WIE HEEFT SCOUT BERRY VAN AERLE GESCOUT?

“Als trainer had ik al een neusje voor talent. Altijd informeren waar goede spelers zaten en die naar de club halen.” Was getekend Piet de Visser, misschien wel Nederlands beste scout, in antwoord op de vraag: “Hoe word je voetbalscout?” Toegegeven, die opleiding Coach Betaald Voetbal heeft vast wat meegeholpen, maar het was toch dat neusje voor talent dat De Visser uiteindelijk bracht tot het miljoenenjacht van Roman Abramovitsj. De voetbalscout, het blijft een ongrijpbaar fenomeen in de voetballerij.

Voornamelijk bevolkt door oud-voetballers en voormalige clubiconen lijken scoutingsapparaten in het voetbal soms op een vorm van werkverschaffing voor vroegtijdig vergane voetballers. Neem bijvoorbeeld Max Huiberts. Eens een beetje bovenmodale aanvaller, maar inmiddels ontdekt als hoofdscout in Alkmaar. En ook Oranje-Brabo Berry van Aerle, na zijn voetballoopbaan verdergegaan als postbode, is nu voor PSV op zoek naar 15- en 16-jarige talenten. Beiden voetballers met een prima staat van dienst, maar heb je daarmee gelijk net zo’n neus voor talent als Piet de Visser?

Max Huiberts had misschien een, zij het bescheiden, neusje voor de goal. En ook Berry van Aerle liep nog wel eens hinderlijk met zijn neus voor(op) eigen goal. Maar is die neus daarmee opeens geschikt voor het speuren naar talent? Wat maakt deze mensen tot specialisten in wier handen AZ en PSV toch min of meer hun toekomst leggen? Waarom zou Berry van Aerle de sleutel zijn naar de nieuwe Arjen Robben en Piet Wildschut niet, als PSV gewoon gemeentegrond bewerkt om transfers te beklinken? Waarom reist Max Huiberts naar Zweden om AZ van nieuwe aanwinsten te voorzien, terwijl Dries Boussatta de middenstand van Amsterdam-West versterkt? Kortom: wie heeft Turbo Berry en Mad Max gescout als scout?