WEEKENDPOST: ‘t Muurtje

Sporting Gijón-trainer Javier Clemente overweegt zaterdag geen spelersmuur op te stellen om het gevaar van de vrije trappen van Cristiano Ronaldo onschadelijk te maken. Een niet veel voorkomende keuze. Ach, je bent de trainert van de plaatselijke FC en dan komt De Koninklijke op bezoek. Normaal gesproken zit er anderhalve man en een paardenkop op de persconferentie, maar nu blijkt elke Spaanse journalist die een medium vertegenwoordigt, geïnteresseerd te zijn. Dus roep je dat je het wapen hebt om Ronaldo te bestrijden.

Heeft de beste man een punt? Pierre van Hooijdonk heeft ooit in een interview aangegeven dat een muurtje enkel het zicht van de keeper belemmert. Daar zit een kern van waarheid in. In mijn perceptie vormt een drietal spelers een goede barrière om de korte hoek af te schermen. En een keeper moet in staat zijn om langs drie spelers te kijken naar de bal. Een overtal aan metselaars ondersteunt de stelling van Pi-Air. Een tegenstander zou het zicht van de keeper kunnen wegnemen door nog drie spelers aan de muur toe te voegen. In dat geval zal het reactievermogen van de keeper doorslaggevend worden.

Anderzijds heeft een vrije trappenspecialist ook een oriëntatiepunt nodig voor zijn fijn afgemeten trap op goal. David Beckham zal ongetwijfeld veel hebben geoefend op het spelattribuut in de afbeelding. Ongetwijfeld heeft hij een punt in gedachten ergens boven een van de kopjes. Zonder spelersmuur zal het voor een specialist minder eenvoudig zijn om dit oriëntatiepunt te plaatsen. Zouden we zonder ‘t muurtje ooit hebben gehoord van ene Juninho? En toch probeert elke keeper zijn doel dicht te metselen. Het zou mij verbazen wanneer Juan Pablo Collinas Ferreras zijn teamgenoten wegstuurt als Cristiano Ronaldo mag aanleggen vanaf 20 meter. Al moet hij er clement(i)e voor vragen, er staat een muur!

Ps 1. De archieffoto is afkomstig van AFC’34
Ps 2. Het muurtje is afkomstig van kwd.nl

STATISPIEKEN

“Messi has 150 goals in 151 official games for Barca. Cristiano has 126 goals in 127 official games for Real“

Inderdaad. We blijven even hangen in het onderwerp van gister. Al is het alleen maar om de Henkie’s van de wereld de mond te snoeren. Voordat ik mijn pleidooi begin, vraag ik u nogmaals de bovenstaande cursieve zin te lezen. Laat ‘t even binnenkomen. Het slaat namelijk nergens op. Kan eigenlijk helemaal niet.

Wayne Rooney, Mario Gómez, Robin van Persie, Zlatan Ibrahimovic zijn van wereldklasse. Maken goals. Zijn belangrijk voor hun team. Maar deze twee. Daar staat geen maat op. Zo lang. Zo goed. Zo constant. Alsof ‘t een computerspelletje is. Want het is eigenlijk onmenselijk, 1 0p 1 lopen in één van de zwaarste competitie. Gedurende meer dan 125 wedstrijden. Telkens er weer staan. Weer leveren.

De bovenstaande cursieve zin is eigenlijk een tweet. Afkomstig van Infostrada Sports. Zij hebben de twitteraccounts @MessiStats en @CristianoStats aangemaakt om de duizelingwekkende productie van beide kemphanen te archiveren. Meer dan terecht. Het bedrijf Infostrada Sports houdt wereldwijd statistieken bij. Van alle sporten. Van alle niveaus.  En dus zeker de moeite om te volgen. Wist u bijvoorbeeld dat Juve nog 3 gelijke spelen verwijderd is van het clubrecord van 17 gelijke spelen in één seizoen (’55/’56)? Bij deze.

STUART WORLD PEA(R)CE

“World Peace. World Peace. Wat gaat hij doen? Passt hij uit of gaat hij voor de drive? De schotklok tikt verder. 6, 5, 4.. Daar komt de drive! Wat een dunk van Metta World Peace!“

De commentator van Sport1 spreekt het bovenstaande uit alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik zit echter met stomheid geslagen naar de tv te staren. “Hoor ik het nou goed? Heet die gozer World Peace??!!” Blijkbaar heb ik het één en ander gemist want Ron Artest (kennelijk was de e in een i veranderen niet genoeg..) veranderde in september 2011 zijn naam officieel in Metta World Peace.

Dat is dus best grappig. Want bij elke bal die de goede man krijgt, hoor je “World Peace”. Tel daarbij het podium waarop Metta wekelijks acteert en een grotere ambassadeur kun je niet hebben. Dat is nog eens een stukje reclame maken voor maatschappelijk verantwoord ondernemen! Daarmee is ook de eerste serieuze kandidaat voor de Nobelprijs voor de vrede bekend. Alhoewel.. Metta, toen ie nog Ron heette, werd eens 86 (!!) wedstrijden geschorst omdat hij iemand in het publiek aanviel. Wellicht dat ie daarna tot inkeer is gekomen.

Hoe dan ook, Ron (of Metta) maakt natuurlijk wel een statement. Het doet even niet ter zake of dat statement terecht is, aankomt, of hout snijdt. Het gaat mij er nu even om dat elke voetballer die op een beetje niveau speelt de kans heeft om een statement te maken. Het podium is namelijk gigantisch. Hoe briljant zou het zijn wanneer Stuart Pearce, World tussen zijn naam zou laten zetten. Dan kan ie Psycho aan z’n broertje toebedelen. Of als Cristiano alleen Christ zou gaan heten. Jesus! Hij is er goed en gek genoeg voor. Allemaal in het kader van een betere wereld. Is natuurlijk gelul, maar dan hebben wij weer wat om over te schrijven.  It’s all about World Pea(r)ce baby!!!

TOBBEN MET ROBBEN 1/2

In 2 afleveringen ontleedt uw scribent het glazige fenomeen Arjen Robben. Morgen deel 2, ook al omdat een te grote dosis Robben in één keer voor velen iets teveel van het goede is en hij zelf evenmin en zelden een hele wedstrijd kan verstouwen.

Misschien is Cristinaldo wel hét prototype, maar buiten Arjen Robben om – en dan gaat ie meestal ook nog eens binnendoor! – zijn er weinig voetballers die minstens evenveel irritaties  als gevoelens van verrukking en bewondering opwekken. Ik denk zelfs dat alleen wij hier in Holland nog twijfelen tussen de protserige Portugees en de larmoyante Laaglander. In het buitenland wint de man van gluiperig glas met een straatlengte voorsprong op de man van de parmantige pas het duel om de meest irritante voetballer ooit.

De voetballer Arjen Robben ken ik al vanaf zijn tijd als jeugdinternational en eigenlijk is ie  qua type voetballer sindsdien niets veranderd in spel en gedrag. Eigengereid, solistisch, brutaal, zelfverzekerd, onvoorspelbaar, creatief, superegoïstisch, snel verongelijkt, kleinzielig. Voeg daarbij dat nuffige loopje, die zeurhuilerige blik, de misser(s) tegen Spanje en, niet te veronachtzamen, dat lullige witte onderhempje dat ie een tijdlang droeg. En dan laten we die potsierlijke pyjamabroek uit zijn proeftijd bij Bayern nog buiten mededinging. Tel uit je minst.

De pest is dat onze Arjen ook een behoorlijk robbertje kan ballen. Sterker nog, hij kent waarschijnlijk qua individuele actieradius gekoppeld aan productiviteit alleen in bloedonderdenagelsbroeder Ronaldo en bovenal Messi zijns gelijken. Maar daarmee houdt dan ook elke vergelijking met de maat aller voetbalvaardigheden op. Waar Lio als persoon alom sympathie oogst, heeft het karakter Robben het bedenkelijke vermogen om veelal hoon, agressie en weerzin te genereren vanwege een miniem incasseringsvermogen en een onmetelijk egogehalte.

Terwijl hij eigenlijk alles mee heeft om ontroering, mededogen en waardering op te wekken. Hij is vroeg kaal, wordt voortdurend heen en weer geslingerd tussen Dick van Toorn en doktor Wohlfahrt, tussen de KNVB en Uli Hoeness, tussen Franck Ribéry en Bassie Schweinsteiger. Tussen wanhoop en vrees dus. Ieder ander zou worden overstelpt met respect en bewondering. Misschien wel omdat ieder ander, blij eindelijk te zijn hersteld en te kunnen spelen, zich zeker in den beginne terughoudend zou opstellen. Zich uit dankbaarheid voor het herstel down to earth zou gedragen en zeker nog niet de behoefte zou hebben om meteen weer de hoofdrol op te eisen.

Maar niet rolmops Robben. Hij was tenslotte al zó lang uit de picture geweest. Bovendien liep het ook nog eens ‘n keer prima zonder hem. Zo zouden toch niet moeten denken dat ze zonder hem zouden kunnen! De enige manier die Arjen kent om zich te presenteren, is om zich meteen weer te manifesteren. Hij heeft daarbij de ‘pech’ dat dit hem, als ie speelt, nog lukt ook, daarmee de vele keren dat hij anderen negeert incalculerend. De enige reden waarom hij telkens toch weer wordt ingezet en gedoogd, is vanwege zijn typisch Nederlandse kabinetstukjes die telkens weer de doorslag lijken te geven.

- Robben 11 op de rug gezien is van deviantart.net
- Arjen die z’n eigen hoofd op handen draagt, komt van www.depers.nl
- De ‘verbaasde’ Robben staat op alexanderjmasson.wordpress.com

ANALYSE: DE EURO EN DE BAL

De komende week is het erop of eronder voor de euro. Er zijn twee opties. A) We nemen ons concrete korte termijnverlies (euro’s in een noodfonds) in ruil voor vage lange lange termijnwinsten (vrede en welvaart). B) We gaan voor korte termijnwinst (behoud van bankrekening en populistisch stemvolk) en hopen dat desintegratie van euro tot florijn een beetje soepel verloopt. Boeiend is de parallel met het Europese topvoetbal.

Optie 1 is een verregaande integratie en overdracht van nationale soevereiniteit. Weg met de (spanningsloze) nationale competities. De verschillen tussen arm en rijk zijn te groot geworden. Over tien jaar vormen zestien sportief en financieel gelijkwaardige clubs uit heel Europa een competitie die qua namen veel zal doen denken aan de huidige Champions League. Daaronder vormen zich drie regionaal getinte competities in Noord, Zuid- en Oost-Europa. De Europa League van nu geeft al een blauwdruk.  Hieronder zullen de nationale competities hun bestaande rol vervullen. Wederzijdse promotie- en degradatieregelingen zorgen voor gezonde doorstroming in deze Europese voetbalpiramide. Europa is één en het voetbal is de grote winnaar

Optie 2 is de verregaande desintegratie van het Europese speelveld. Een narrige tijd breekt aan. Onder druk van de crisis en de roep om eerlijker verhoudingen (Financial Fair Play) gaat de markt z’n werk doen. Clubs die hun huishouding niet op orde dan wel te veel schulden hebben  (Engeland, Spanje en Italië) worden de duimschroeven aangedraaid. Banken eisen hun geld terug (bank Caja Madrid vs Real), clubs moeten hun spelers gedwongen verkopen (Ronaldo) en de verhoudingen in het Europese voetbal gaan drastisch op de schop. Landen die de basis qua financiën en opleiding op orde hebben gaan op de lange termijn weer de dienst uitmaken. Op korte termijn is het echter saneren, saneren en saneren. Europa is niet meer en het voetbal is de grote verliezer.

Toch?

SCHONE SCHIJNPASSEERBEWEGINGEN: KAPPEN!! – deel 1

Op het gevaar af een Vandergijpie aan te heffen, wordt hier of all foeballers Dirk Marcellis opgevoerd als passeerbewegingspecialist. Nee, eigenlijk voert Dirk zichzelf op. Hij heeft daarbij de pech dat het voor eeuwig is vastgelegd en dat de pijnlijke realiteit hem al lang heeft ingehaald. Want als Dirk Marcellis een passeerspecialist is, dan ben ik Nick Hornby, zijns gelijke kaalslag daargelaten. Marcellis is een vleesgeworden gepasseerd station. Hoewel.. Speelt wel bij de koploper. Maar dat geheel terzijde, zou Genee zeggen. Want de voorzet voor deze post werd gegeven door ons aller Allard. Met dat fantastische filmpje van ‘Skiete Willy‘. Die onnavolgbare kapbewegingen, gevolgd door meestal onbedaarlijk harde schoten met evenzo groot gemak links én rechts: waar zie je dat nog vandaag de dag? De enige die dit enigszins benadert, Wesley Sneijder, is thans tevens een der besten.

Maar het lijkt wel alsof men is gekapt met de kale kapbeweging. Sowieso lijken schijn/passeerbewegingen sterk aan modetrends onderhevig. En dat is op zich vreemd. Want je zou toch zeggen dat het ultieme, intrinsieke doel van een schijn/passeer beweging – je dusdanig voorbij of los van je directe tegenspeler manoeuvreren teneinde een doelpoging dan wel een efficiënte voortzetting te wagen – onveranderlijk en dus van alle tijden is. Laatst zaten de coryfeeën Van Hanegem en Rep, overigens volkomen misplaatst, bij Pauw en Witteman. Om weer eens te beweren dat het voetbal, vergeleken met hun en dus ook mijn tijd, er niet per se sneller en beter op is geworden. Hoongelach viel hen ten deel en ook nu weer hoor ik het geschamper.

Mijn mening hieromtrent mocht ik hier reeds poneren. Maar afgezien daarvan is mijns inziens zeker het aantal overbodige bewegingen drastisch toegenomen. Vaak in hoog tempo uitgevoerd, dat wel, maar dat maakt ze niet minder overbodig. En leveren dus tijdverlies op. Schone schijnbewegingen. Zouden de Ronaldo‘s, de Robbens, de Elia‘s, de Assaidi‘s, de Neymars dit achterwege laten… Al stellen we het natuurlijk enorm op prijs dat tenminste zij nog wel die lantaarnpaal durven uit te dagen.

Zelfs het tiki-taka van Barça in een duizelingwekkend tempo lijkt somtijds (m)eer een doel op zich dan een middel om tijd en ruimte te creëren. Snelheid, overbeweeglijkheid die vertraagt. Ook op de kunst van de eenvoud wordt beknibbeld. Piet Keizers bewegingen waren evenzo schaars als doeltreffend. Willy van der Kuijlen kapte met bewegen zodra de schietkans zich voordeed. Johan Cruijff versnelde of ging  achter het standbeen om teneinde z’n opties te vergroten. Maradona en diens natuurlijke opvolger Messi passe(e)r(d)en nagenoeg altijd doelgericht, zelden in de breedte.

De volgende keer onder meer over de teloorgang van de ‘sleep’, de wegkwijnende lichaamsschijnbeweging en de ogenschijnlijk effectieve schijntrap. Suggesties en aanmerkingen zijn uiteraard van harte welkom.

Ps 1. Afbeelding Assaidi/Immers van Goal.com
Ps 2. Afbeelding Maradona van www.fhm.nl