Het was een moeilijke keuze dit weekend. En het contrast tussen de twee kanshebbers kon niet groter zijn. Een Argentijn versus een Hollander. Een jubelende, klinkende naam jegens een gortdroge polderklank. We kiezen dan toch voor de eerste, Gonzalo Higuaín, maar niet zonder de tweede, Gertjan Verbeek, een eervolle vermelding te geven. Met Heracles Almelo heeft hij 20 punten uit 12 wedstrijden weten te vergaren. Dat zijn er twee meer dan AZ en, belangrijker, slechts drie minder dan zijn ex, Feyenoord.
Een andere reden om Higuaín te verkiezen boven Verbeek is dat er over Madrid meer te vertellen valt dan over Almelo. Alhoewel. In het verleden gingen de spelers van Heracles opvallend vaak over onze tong. En dan vooral in profetische zin. Willy Overtoom spotten wij al bij Hollandia, terwijl we ook altijd al fan waren van Mark Jan Fledderus- welke subtopper haalt hem op in de winterstop?
Maar goed, Madrid dus. Sommige lieden pleitten al voor een cordon sanitaire om de club, vanwege de ridicule transfers deze zomer. De club maakte zich belachelijk tegen derdeklasser Alcorcón en verloor terecht van Clarence Seedorf. De man die hen dit weekend redde, was niet Benzema (ernstig onder vuur), Kaká (wel wekelijks goed, maar niet briljant), CR9 (zo noemen ze hem dus), Xabi Alonso (verletzt), Royston (bank), Vaart (bank) of Ruud (bank), maar Gonzalo Higuaín. Stiekem maakt hij al twee jaar cruciale goals, zowel voor Argentinië als voor Real. Wat we over Diego Forlán schreven, geldt ook voor hem: bijna wereldtop.
Enigszins ingegeven door persoonlijke fysieke malheur passen we eenmaal onze ‘man van het weekend’ verkiezing wat aan. We ruilen de man in voor de knie. Immers, de knie is een kwetsbaar kleinood voor een voetballer. Kapselirritatie, patéllaschade, een gescheurde binnen- danwel buitenband, meniscusletsel of een kruisbandruptuur.
Nu Voetblah zelf ergens op bovenstaand continuüm van steeds erger wordende knieperikelen bivakkeert, heeft zij een neusje gekregen voor het opmerken van het letsel. De laatste weken/maanden is het vaak raak of houdt het de gemoederen bezig. Vorige week bleek Lasse Schöne zelfs slachtoffer van de ergste variant. Zowel de binnenband, als de meniscus, als de voorste kruisband bleek beschadigd. Zes tot negen maanden herstel staan op het program.
Gisteren moest VVV doelman Dennis Gentenaar met een dikke knie het veld af. Het is nog niet helemaal duidelijk wat hij heeft, maar het resultaat laat zich raden. Dani Fernandez leeft momenteel tussen hoop en vrees. Gelukkig bewezen twee mannen deze week dat er leven is na de knie. Ron Vlaar overleefde vorige week horrordag 16 september (twee jaar achtereen ging het knie-technisch mis op die datum) en onze Ruud toont aan dat je tot tweemaal toe kunt herstellen van het leed. Hij scoorde in Bernabeu.
ps. VVV heeft trouwens een serieus probleem als Gentenaar een half jaar eruit is. Lees hier onze keeperstheorie.
Ricky van den Bergh is om meerdere redenen de man van het afgelopen weekend. Allereerst omdat Ricky een prominente rol speelde tijdens de remise van zijn ADO tegen de Voetbal Vereniging uit Venlo. Van den Bergh was verantwoordelijk voor de 2-0 in de 30e minuut, maar luidde ook het gelijke spel in door zijn tweede gele kaart te incasseren. De uitslag was terecht, net zoals de kaart van Rick. En dat vlakbij de de Venlose zestien.
Van den Bergh baarde daarnaast om een andere reden opzien. Hij krulde namelijk weer eens een vrije trap op de lat. Wij hebben niet precies de aantallen, maar het schijnt dat Rick als Heraclied vorig seizoen een vrije trap of tien op het houtwerk heeft gemikt. Alsof hij het erom doet. Waarom weten wij dat? Het is de Polakiaanse reactie die erop volgt: tegen zichzelf schreeuwend ongeloof, begeleid met armgezwaai en handgebaar. Alsof de lat 10 centimeter te laag ligt. Vol Van Verongelijktheid.
Tot slot verdiende Van den Bergh onze eer mede dankzij zijn technisch directeur André Wetzel. De voormalig trainer was voorafgaand aan het duel druk bezig om het imago van ADO op te poetsen. Het moest allemaal netter en voorkomender. Belangrijke troef: kind van de stad Ricky. Los van ‘een incidentje tijdens de voorbereiding’ (hij pakte een rode kaart tegen Valencia) was Van de Bergh volgens Wetzel een voorbeeldige leerling aan het worden. Niet dus: Ricky pakte andermaal rood en werd alsnog de, het stereotype bevestigende, schlemiel van de groengele Hagenezen.
Toegegeven. Ook wij speelden even met het idee om nationaal knuffelvoetballer Melvin Platje tot ‘man van het weekend’ uit te roepen, vanwege zijn twee assists tegen De Graafschap. Echter, niet veel later beseften we dat Platje, ondanks zijn amusant invalgedrag, toch echt gewoon reservespeler is van de directe degradant uit de eredivisie. Dan is het toch raar om deze man te prefereren boven tal van meer getalenteerde voetballers in binnen- en buitenland.
Neem Hedwiges Maduro. Vierentwintig jaar oud en werkzaam in de Primera Division. Maduro staat in de basis bij de nummer drie aldaar, Valencia. Afgelopen zaterdag speelde hij centraal achterin met als directe tegenstanders Higuain (19 competitiegoals) en Raul (18). Maduro stond fier. Maduro hield alles tegen. Maduro bouwde secuur op. Maduro won met 3-0. Klaas Jan bleef 90 minuten op de Madrileense bank.
Echt, vergeleken met Valencia – Real Madrid is De Graafschap – Volendam een beledigend niemendalletje. David Villa, Arjen Robben, Ruben Baraja, Joaquin, Fabio Cannavaro en…. Hedwiges Maduro! Wie de fuck is Melvin Platje? Een slap aftreksel van Dirk Kuijt dat volgend jaar in de Jupiler League stilletjes mag hopen op een basisplaats. En als dat niet lukt, speelt ie het jaar daarop gewoon in de tweede klasse a, zaterdag, west 1. Zo.
Soms moet je in het leven je verlies nemen. En Voetblah is niet te beroerd dit te doen in casu Steve McCLaren. Vanwege diens formidabele prestatie met FC Twente bij deze een welgemeende: Sorry Steve, we zaten fout. Gefeliciteerd met dit geweldige succes. Zo, en nu maar hopen dat de man met voormalig imagoprobleem onze excuses accepteert.
Wat McClaren dit jaar met Twente deed is zeer knap te noemen. Immers, hoe vaak zie je een subtopelftal dat top presteert het jaar daarna niet uit elkaar vallen en terugzakken? Het enigszins verzadigde overgebleven team dat zonder de krenten uit de pap (Engelaar, El Ahmadi, Wielaert) niet bij machte is om nog een jaar boven zichzelf uit te stijgen. Het lijkt het noodlot van iedere succesvolle provincieclub, maar Twente spot werkelijk met deze wet.
Uiteraard is een deel op het conto te schrijven van de mensen achter de schermen. Jan van Halst is een prettige kerel met kennis van zaken. Munsterman is een soort Dirk zonder ijdelheid of dubieuze spaarvormen. Bovendien waren de aankopen een schot in de roos (Perez, Wisgerhof) en groeiden de talenten lekker door (Elia, Arnautovic, Braafheid, Brama). Maar laten we vooral McCLaren in het zonnetje zetten vandaag. Als je gedurende een heel seizoen bankzitter Denneboom koest weet te houden, dan doe je in ieder geval iets psychologisch gezien heel goed. En juist dát kun je van een hoop voetbaltrainers nou niet echt zeggen…
ps. voor de goede orde: eigenlijk waren we begin dit jaar al tot inkeer gekomen….
ADO – Feyenoord voelde gister aan alsof het 1993 was. De archaïsche geelgroene en roodwitte shirts van beide Traditionsvereine; het ouderwets gezellig ogende stadion én niet te vergeten het 4-3-3 van Feyenoord. Op de vleugel dartelde Giorgio Wijnaldum als een jonge Regi Blinker; in de spits leek Roy Makaay net zo vals-stijf als Jozef Kiprich in zijn goeie tijd.
Maar de uitBlinker bezette ontegenzeggelijk de overgebleven voorhoedeplek. Diego Biseswar was niet alleen dribbelend ongrijpbaar als Gaston Taument, maar koppelde dit zondag aan het inzicht van Robbie Witschge. Eerst gaf hij het beheerste tikkie breed op Tomasson na een fantastische aanval voor de 1-1. Vervolgens schaarde hij als een volleerd linksbuiten voorbij zijn man, om begaafd voor te zetten voor de 1-2.
Biseswar werd eerder dit seizoen reeds bewierookt, maar wij vroegen ons aanvankelijk af hoeveel waarde moest worden gehecht aan een af en toe opvallend spelende linksbuiten van de nummer 14 van de eredivisie. Nu Biseswar echter Feyenoord aan de hand neemt richting playoffs, kunnen we spreken van een echte doorbraak en serieuze belofte. Rest de vraag of hij dit seizoen meer gaat winnen dan de titel van Man van het Weekend. Anders blijft het bij Feyenoord bij het juichenvoor de amateurs.
Het was een zeldzaam shot; thuis voor de buis bij Dominique van Dijk in de PC Hooftstraat. Voetblahs man van het weekend had een hand op de dij van zijn vriendin die stuurs in de ruimte staarde. ‘Zitten jullie er altijd zo knus bij op zondagavond voor Studio Sport?’, vroeg de altijd vrolijk ironische Joep Schreuder aan het gelukkige bankstel.
Zoals verwacht, verwees Van Dijk bij het beantwoorden van deze vraag naar zijn buitenechtelijke voetballeven. ‘We hebben zo onze eigen dingetjes, maar als we tijd hebben dan kijken we’, was zijn respons met enig voorbehoud. Van Dijk is modeontwerper en bedacht het merk Leger des Stijls. Sindsdien benoemt hij in elk interview dat de zo bekrompen voetballerij niet zijn wereld is. Hij voelt zich meer op zijn plek tussen skinny jeans en hooded sweaters.
An sich is Van Dijks nevenactiviteit en brede interesse slechts te loven. Immers, je kunt je vrije tijd beter besteden dan in trainingspak achter de playstation of in je foutpak in de Jimmy Woo. Toch krijgt ook Voetblah af en toe jeuk bij de weeïge lijzigheid van Der Dominique. Zelfs wij, als relativisten pur sang, voelen een soort oerbehoefte opwellen om de man banale lalalalaleuzen toe te roeptoeteren. Maar goed, laten we dit bedwingen en volstaan met daar waar het eigenlijk om zou moeten gaan dit weekend:Prima goal, die tweede Dominique… en gefeliciteerd met de overwinning!
Marcelo Vieira da Silva Junior is een soort Royston Drenthe. Althans, dat was hij. Een linksback die noodgedwongen vaak als linkshalf werd ingezet. Bovendien was Marcelo net als Royston niet geliefd bij de fans van zijn club Real Madrid. Fluitconcerten waren geregeld zijn deel, als ook de collectieve zuchten bij veelvuldig balverlies.
Overigens is het niet toevallig dat het telkens de linkshalf van Real Madrid is die het moeilijk heeft. Daar speelt namelijk altijd een noodoplossing. (Vraag dat maar aan Rafael van der Vaart of lees dezepost.) Marcelo maakt op het moment van de nood een deugd. Terwijl Royston niet tegen de druk bestand bleek, vermande Marcelo zich. Gisteren scoorde hij met een schitterende chocoladebeenflenter de 1-0 tegen Almeria.
Het is Marcelo gegund. Immers, zijn favela achtergrond en Madrileense voorganger (ene Roberto Carlos) maakten het er voor hem niet makkelijker op om te slagen bij de hagelwitten. Een remonte van jewelste dus, die vandaag helemaal beloond wordt met zijn kroning tot Man van het Weekend. O ja, Klaas schoot er ook weer twee rebounds in, zondag. Lekker bezig! Hugo Sanchez, trainer van tegenstander Almeria en ex-rebound-spits van Real, zag dat het goed was.
Bij een echte kampioen hoort een onverwachte sterkhouder. Neem een Berry van Aerle (EK’88) of een Winston Bogarde (CL’95); de grootst mogelijke tegenpolen, maar beiden een prima illustratie van het fenomeen. Huidige eredivisiekoploper en aspirantkampioen AZ heeft er velen (Moisander, Romero (2x), Ari, Swerts), maar eentje springt er de laatste weken uit.
Ragnar Klavan werd gehaald als onopvallende winterversterking, maar wandelde geruisloos de basis in. Wellicht dat zijn fysieke gelijkenis met Tim de Cler bijdroeg aan zijn integratietempo, maar zo soepel had niemand het verwacht. De overstap van degradatiekandidaat naar titelpretendent leek hem nimmer in de weg te zitten. Klavan is inmiddels zelfs getransformeerd van fijn backske naar centrale verdediger. In die functie redde hij met een rappe sliding op de eigen doellijn zijn team van het dreigend onheil.
Volgend jaar speelt Ragnar Klavan Champions League bij AZ. Althans, we nemen aan dat zijn huurperiode wordt omgezet in een koopovereenkomst. Laten we hopen dat hij daarna het goede voorbeeld volgt van zijn collega’s onverwachte sterkhouders. Eerst business class dagelijks op en neer van Amsterdam naar Londen en in je vrije tijd pokeren in ‘spelletjescafé’s‘. Vervolgens post bezorgen in Helmond en scouten voor jeugdliefde FC Elva.
Geplaatst door voetblah 
Geplaatst door voetblah 
Geplaatst door allardganzenhoef 
Bij een echte kampioen hoort een onverwachte sterkhouder. Neem een Berry van Aerle (EK’88) of een Winston Bogarde (CL’95); de grootst mogelijke tegenpolen, maar beiden een prima illustratie van het fenomeen. Huidige eredivisiekoploper en aspirantkampioen AZ heeft er velen (Moisander, Romero (2x), Ari, Swerts), maar eentje springt er de laatste weken uit.
voetblah
maarten217
mazuro
allardganzenhoef
publieksspeler