EEN KLEIN BEETJE GELUK…

Vandaag wederom een gastkolom. Van de vaardige en wetenswaardige hand van Mikki, ook een van onze vaste commentatoren, beter gezegd, verbeteraars. De nieuwe John Frederikstadt, zeker van het amateurvoetbal. Van alle voetbalmarkten thuis, vooral die van Hendrik Ido Ambacht en omstreken. En die dus komend seizoen voor de zoveelste keer hoopt dat zijn ASWH de klasse tentoon spreidt om de de top te halen. Veel genoegen!

Het zijn vaak mooie interviews in kranten en voetbaltijdschriften. Spelers die in hun loopbaan nooit echt verder kwamen dan de marge van het betaald voetbal of zelfs daar al niet eens in belandden. Hoe dikwijls passeert dan het woord ‘geluk’ niet de revue? “Ik heb net niet dat beetje geluk gehad wat je in het voetbal soms nodig hebt.” Tijdens het lezen haalde ik er vaak de schouders over op. Het zal wel, lag het niet gewoon aan talent? Maar sinds deze week ben ik om!

Johan Voskamp, van 15 oktober 1984, tekende namelijk een dik contract in Polen. Bij Slask Wroclaw wordt Voskamp in korte tijd financieel onafhankelijk. Waar voorheen de Polen naar ons land kwamen, daar draait Johan de rollen om. Een heerlijke klapper en daar draait hij zelf niet om heen. Die eerlijkheid is te waarderen, want hij had ook op zijn Gullits kunnen fantaseren over de sportieve uitdaging in de Poolse competitie. Dat hij als klein Johannetje in De Lier al droomde over topduels tegen Jagiellonia Bialystok en Górnik Zabrze. Zijn voetbalmaatjes waren Rijkaard, Bergkamp en De Boer tijdens hun eindeloze partijtjes in de Westlandse straten, maar Johan was Kowalczyk of Ziober. Je zat te wachten op de bekentenis dat hij lange tijd zijn naam spelde als Vószkamp. Maar gelukkig, niets van dat alles. Deze kans kon hij niet laten liggen.

Niet zo vreemd, als je terugdenkt aan de zomer van 2009. Johan was na enkele jaren Excelsior, waarin hij nooit echt de stap van verdienstelijk supersub naar scorende basisspeler kon zetten, op een dood spoor beland. Hij had een half jaar achter de rug bij RKC Waalwijk. Geruild tegen Kevin Vink. Excelsior was er cijfermatig beter mee af, want Vink scoorde vaker. Johan prikte er maar drie in, overigens allemaal tegen uitgerekend Excelsior. Zijn contract in Kralingen werd evenwel niet verlengd.

En nu? Johan Voskamp was serieus in gesprek met een club in de Hoofdklasse. Hij kreeg er een rondleiding over het complex. Toen kwam zijn zaakwaarnemer met Helmond Sport. Laten we het maar doen, moet Johan gedacht hebben. Toch nog profvoetbal. De rest is geschiedenis. Na 22 voltreffers plukte Sparta Rotterdam hem weg. Direct joeg Voskamp er acht tegen de touwen tegen het Almere City FC van de nog nooit gedegradeerde trainer Henk Wisman, die nu ironisch genoeg het werklozenelftal van de VVCS traint. Het Kasteel bleek echter niet zo’n onneembare vesting en promotie zat er niet in voor Sparta. Voskamp zelf was wel in prima vorm. Hij kroonde zich met 29 goals tot topscorer van de Jupiler League.

In afwachting van een nieuw seizoen in Rotterdam kwam ineens het schip met de zloty’s langs. In twee jaar tijd ging hij van een voor het profvoetbal zo goed als verloren gewaande spits naar een zeker pensioen. Over twaalf jaar lezen we zijn naam terug in de rubrieken over vergeten voetballers. Dan herinneren we ons Johan Voskamp als die jongen die dat beetje geluk net wel had.

Mikki

ZIT ER NOG MUZIEK IN VOETBAL?

Eye Of The Tiger van Survivor. Het ultieme opkomstnummer. Zelfs zo vaak gebruikt dat het De Ontvoering van Freddy Heineken onder de opkomstnummers is. Maar hij werkt nog steeds, als u het mij vraagt. Die spanning voordat de spelers het veld opkomen. En dan de gitaar. Tikketikketikke. Die dreiging. De opbouw naar tah, takketakke tah tah tah.  Elke keer weer kippenvel. Ook als speler. Ondanks het cliché. Er gaat iets gebeuren. We vreten ze op…

Eigenlijk valt elk ander nummer daarbij in het niet. Roept niet hetzelfde gevoel op. Tenzij het om een clublied gaat. ‘Cant del Barca’ (klik hier voor de vertaling)  kan daardoor concurreren met nummer het van Survivor. Ook de Sparta-mars en het clublied van Ajax hebben een soortgelijk effect. Maar die nummers krijgen betekenis door de geschiedenis van de club. Niet door het nummer zelf. PSV werd jarenlang binnengezongen door Tina Turner – Simply the Best. Is toch minder.

Ik zie daarom een nieuw tv-format (John, let je op??). In plaats van al die nutteloze talentenshows gaan we op zoek naar het ultieme opkomstnummer. In de jury knallen we de zanger van Survivor, René van der Gijp (hebben we tenminste kijkcijfers) en Hugo Borst. Kom maar door met inzendingen! De Grote Finale Show is in een stadion (niet in De Kuip, want dan komt Hugo niet). Het winnende nummer wordt uiteindelijk gespeeld tijdens de opkomst van de bekerfinale. En natuurlijk later, op een honderdtal amateurvelden. Ik zie alleen maar winnaars…

SPARTA: Een vleugje hoop na de teloorgang

We pakken de stand van de eredivisie precies een jaar geleden er even bij. Na speelronde 29 is RKC Waalwijk al lang gezien met een armzalige 12 punten, Willem II is hoopvol, maar kan haar toch al niet florissante seizoen in de resterende 5 (verloren) wedstrijden alleen via de nacompetitie redden. ADO Den Haag is de derde voornaamste degradatiekandidaat met 24 punten. Sparta denkt de dans te kunnen ontspringen, net boven de streep met 25 punten en met het makkelijkste programma voor de boeg.

De rest van het verhaal is geschiedenis. Aad hielp Sparta met heel veel herrie naar de afgrond door de nacompetitie op bizarre wijze aan Excelsior te laten. De mannen van ADO lagen toen al op het strand bij Scheveningen aan een Pina Colada te lurken, niet wetend hoe krap drie maanden later een puzzel op ongelooflijke wijze in elkaar zou gaan vallen. Nog erger wordt het als je naar het Sparta van nu kijkt. Je zal maar supporter zijn. Van het elftal met het meeste perspectief in de eredivisie (Strootman, Duplan, Falkenburg, Viergever, John, Rutjes) binnen een jaar naar plaats 12 in de poel des puinbaks van de Jupiler League. Oef.

Maar gelukkig er is licht in de duisternis. Wiljan Vloet heeft zich als ‘sterke man’ gecommitteerd aan SP-AR-TA. De laatste die zich overtuigd als sterke man presenteerde was weliswaar geen succes, in Wiljan ziet Voetblah het  evenwel zitten. Hard werken, meters maken en de oogst van de fenomenale jeugdopleiding dit keer wel waardig plukken. Want de schade die Aad met de leegloop van een jaar geleden heeft aangericht, doet je als Sparta-supporter met schurende pijn in de buik naar ADO kijken. Edoch, ook met hoop. Want in Den Haag bewijzen ze wel dat in het voetbal het volgend jaar weer allemaal anders kan zijn.

FRANK EN VRIJ HIER IN DIT AARDRIJK

Waar een trainer als Van Gaal een open boek is, daar hangt rondom Frank Rijkaard altijd iets mysterieus. Bij Galatasaray is het boek inmiddels alweer gesloten. Niet dat Frenk zoveel clubs heeft versleten. Met deze allesbehalve Gala-voorstelling heeft ie een 4-3 voorsprong genomen op zijn aantal huwelijken. In hoeverre hij deze al dan niet als een succes beschouwt, weten we niet. Zou ook weleens uiteenlopend kunnen zijn. Als rookie-bondscoach deed ie het niet slecht, al blijft het vreemd dat een beginneling voor de Oranjeleeuwen wordt geworpen.

Met Sparta slaagt ie er zelfs in om te degraderen en dat was kennelijk een uitstekende referentie om FC Barcelona te gaan trainen. Bij de Catelanen voelde de Lama zich als een vis in het water. Samen met tegenvoeter Ten Cate bouwde hij een indrukwekkend palmares op. Met het seizoen ’05/’06 als absoluut hoogtepunt: winst in Bernabéu, kampioen én de CL-trofee. Daarna ging het bergafwaarts. Ogenschijnlijk deerde het ontslag Rijkaard niet, inmiddels zijn naam volop eer aandoend. En kondigde weer eens een sabbatical aan. Om even later, schijnbaar  a-typisch, voor Cim Bom Bom te kiezen.

Ook als mens en voetballer etaleert Frank een Jekyll & Hyde-achtige persoonlijkheid. Enerzijds bezit of acteert hij evenwichtigheid en wijsheid; tegelijkertijd markeren labiele gedragingen zijn levenswandel. De stereo-toren van PSV, de fluim voor Völler, een turbulent liefdesleven. Want wie er met het kindermeisje vandoor gaat, moet op gaan passen. En dan laten we meisjes’ naam en zijn kennelijke lol in onderbroeken nog buiten beschouwing. Kortom, wij krijgen geen hoogte van Franklin Edmundo. Maar misschien krijgt Frenk ook wel geen hoogte van Rijkaard en omgekeerd.

EEN RONDJE LANGS DE WINNAARS…

Wat zou bij veel voetballiefhebbers overheersen deze maandag? Het leedvermaak dat Aad Blaaskaak zijn pretenties andermaal niet waar kan maken of de treurnis over het verlies van het voetbalbolwerk dat hij naar de ondergang leidde? De balans slaat bij ons over naar treurnis, temeer daar we maar weinig op hebben met vervanger Excelsior, de bleke wannabe heen-en-weer uit Kralingen. Knap dat ze het telkens flikken, maar ruimte voor enige continuïteit zien we niet.

Dan een klein niveautje hoger: de playoffs om Europees Voetbal. Sowieso een beetje een troostprijs daar het lot van de Hollandse representant ongetwijfeld zal zijn om roemloos te sneuvelen in derderangs Oostblokvoetbalhoofdsteden als Tblisi, Zagreb of  Boekarest. Maar goed, we gunnen het clubeigenaar Van Seumeren eigenlijk best. Hij pompte in crisistijd zoveel geld in zijn cluppie dat je alleen al uit macro-economisch standpunt dit stukje miniem rendement moet toejuichen.

Tot slot Spanje. Andermaal geen titel in Madrid en wel in Barcelona. Een overwinning van voetbal boven geld natuurlijk, maar toch treedt er wat Barcelona-moeheid op bij de Voetblah-redactie. Dat eindeloze getikkie-takkie; de morele superioriteit van  Unicef; de notoire goedzakkerij van Messi en Laporta. Van ons had Madrid er op Tenerife-wijze een eind aan mogen maken. Helaas voor Rafael moet hij echter nog een klein maandje wachten op zijn eerste prijs dit jaar.

POEL DES DOODS

Nu het Nederlandse elftal zich voorbereidt op het WK in Zuid-Afrika doen de wedstrijden die zij spelen er eigenlijk niet toe. Het grote nieuws omtrent de selectie is Berts inconsequentie en dat Vlaar in de gaten gehouden wordt. Dat Ron nog niet meedoet tegen Italië, zal hem goed uitkomen. Hij schijnt nog nachtmerries te hebben over Luca Toni.

Interessanter zijn de ontwikkelen rond de opvolgers van de huidige lichting. Het team dat vaker van naam wisselt dan David Beckham van haardracht, is namelijk op weg naar het EK. Waar vroeger de Toekomst in Amsterdam lag, komen de meeste spelers nu echter uit het Rotterdamse. Tussen alle in het buitenland opererende spelers is Sparta namelijk hofleverancier. Viergever, Falkenburg, John en Strootman. Daarnaast is Wijnaldum voor een groot deel een heer geworden op het Kasteel.

Uiteraard zijn deze spelers niet lang meer te bewonderen op Spangen. Iets later dan Emnes en Bruma varen ook deze jongens de havenstad uit voor het grote geld. Ongelijk kun je ze niet geven. Maar gaan ze het waarmaken? Want laten we eerlijk zijn: veel spelers die de kweekvijver verlaten, verzuipen in het diepe. Hoewel Maceo en Royston nu wel kunnen zwemmen in het geld. Hopelijk halen de Spartanen meer uit hun sportieve carrière. Want weinigen halen het grote Oranje. Vraag dát maar aan de recordinternational.