ANONYMITY IS BLISS



Elke zichzelf min of meer respecterende amateur- en/of jeugdvoetballer heeft het zich ooit afgevraagd: “Hoe zou ik het ervan afbrengen op het hoogste niveau? Zou het me lukken om in relatieve anonimiteit een wedstrijd – van, zeg, Ajax – NEC – te volbrengen? Zou ik opvallen, door de mand vallen of, reeds na het eerste kwartier, omvallen?”

Als linksbackske van NEC in de Amsterdam ArenA moet het toch goed komen. Een beetje op eigen helft van links naar rechts rennen, omdat je laatste man, in de persoon van – een schijnbaar juist alleen in de Zomer(stop) goed gedijende – Ramon, om de haverklap keihard “Kanteluhh!” over het veld schreeuwt. Een taak die iedereen in anonimiteit en in het kant(el)lijntje kan volbrengen. Zou je denken althans.

Maar niet elke NEC’er uit het nabije verleden dacht daar hetzelfde over. Sportieve vernedering was voor hen niet genoeg. Omringd door een aura van, zacht gezegd, wat negatievere persoonlijkheidskenmerken lieten Jhon, Rutger en Joël zich ook spreek(w/k)oordelijk naar de slachtbank brengen. Of Rutger er in bovenstaand filmpje goed aan deed zijn domheid zo vaak en zo ruiterlijk te erkennen, is de vraag. Hij bombardeerde zich in ieder geval tot ideale kandidaat van BNN’s Nationale IQ-test. Met het verdwijnen van zijn relatieve anonimiteit, verviel echter ook zijn dekmantel voor het gebrek aan talent.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s