OVER DIEPTE-INTERVIEWS EN AANDEGRONDVERHALEN

Wie net als ik maar niet genoeg kan krijgen van de mens(en) achter de voetballer. Wie net als ik smult van smeuïge details. Wie net als ik vindt dat het interview moet doorgaan tot aan het dieptepunt, die heeft net als ik zeker en vast meerdere aandegrondverhalen gelezen over mateloos zuipende, snuivende en slikkende tobvoetballers. En zich dan, net als ik, afgevraagd hoe het in hemelsnaam mogelijk is om het met een dergelijke inname nog zo lang op niveau vol te houden. Wij al dan niet gevorderde liefhebbers kennen allemaal het tijdelijke effect van een ‘positieve’ voorbereiding. De geniale wedstrijd na net die ene keer dat we geen rekening hielden met het adagium van geen seks, skol en rock ’n roll vóór de wedstrijd. En wie heeft geen teammaat (gekend) die dit zelfs met een zekere dosis continuïteit voor mekaar bokst(e).

Maar willen we de verhalen geloven over de met name Engelse cracks – van George Best tot Tony Adams, van de Paulies Merson tot Gascoigne –  dan stonden die seizoenen lang bezopen dan wel gedrogeerd op het (trainings)veld. En was de ene coach/club hen eindelijk beu, dan konden ze bij een andere coach/club weer even vrolijk aan de bar plaatsnemen. Ook als we, zeg maar, de helft van de consumptie in de breedste zin des woords er vanaf trekken – overdrijving, overlevering en sensatiezucht in aanmerking nemende – dan nog blijft er een gebruik over waarvan zelfs de oude Totilas nog zou gaan steigeren. Oké, de fysieke fitheid was eertijds minder gevraagd dan thans het geval is. En voor een dosis teren op superieur inzicht en pure klasse, ook daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar op een gegeven moment is de maat toch vol, wordt de tol geëist, val je van je voetkruk. Toch?

Hebben we hier nu te maken met een onderhoudende dosis overdrijving zonder weerga? Met misplaatste of juist onlosmakelijk met de sport verbonden mythevorming? Óf zegt het veel, zo niet alles over de relatieve kwaliteitsarmoede, de fysieke betrekkelijkheid van het vergane glorie-voetbal? Dus ook alles over de verhoogde kwaliteit(seisen) van het huidige spel? Waarin er geen plaats meer is voor de Osgoods en de Piet Likeurs? Is Theo Janssen van een uitstervend ras, de laatste der Mohikanen, de uitzondering op de regel? De onzin van vergelijken daargelaten, zullen we voortaan moeten leven met dieptreurige interviews en saaie achtergrondverhalen. Of met mallotige Mourinho’s. Nee, lang niet alles, maar dát was vroeger beter.

Advertisements

3 Reacties op “OVER DIEPTE-INTERVIEWS EN AANDEGRONDVERHALEN

  1. Interessant stukje.
    Over Georgie Best gingen de gekste verhalen maar wel leuk.
    Theo Jansse zuipt misschien een bak bier uit maar hij komt er wel voor uit.
    Tegenwoordig zijn de voetballers te braaf.
    KIjk je kunt er wel een paar noemen die niet zo braaf waren.
    Denk aan Glenn Helder. Die jaste er alles doorheen in het casino.

    Maar we weten niet alles…….ik als incrowd natuurlijk wel en daar zitten pikante dingen bij.
    De vrouwen van andere voetballers stonden altijd in de belangstelling.

    Eric Gerets lag te wippen met de vrouw van Ernie Brandts en Brandts verzorgde in die tijd de training van PSV.

    Romario was ook een feestbeest optima forma.
    Die ging alleen op stap in de discotheken op het Stratums Eind.
    Op de training was hij een beetje moe maar in de nachtelijke uren zette hij een tandje bij.

  2. Deel 2.
    De vrouw van Romario ging ook alleen op stap en die troffen we in Valkenswaard op De Markt.
    Die vrouw raakte in gessprek met Ad lemmens van Rood-Wit die niet in de gaten had wie zij was.

    Na de wedstrijd Rapid Wien-PSV doken wij het nachtleven in.
    Toevallig waren in deze dure chique tent ook de spelers van PSV aanwezig.
    De spelers hadden veel belangstelling voor de dames.
    Het was zo dat iedere bezoeker een dame kreeg toegewezen.
    Geert van Getwen kreeg een Oostenrijkse, Bart Verspaandonk een Thaise, ik een Koreaanse en Jan Martens een Russische.
    De PSV-spelers waren hier duidelijk beter in vorm dan op het veld.
    Vooral de keeper was klemvast.
    Willem Kieft scoorde hier beter dan in het stadion en Geert voegde Willy van de Kerkhof toe dat hij hier geweldig speelde.
    Dit terwijl Willy reserve was.

  3. Pingback: Lazy saturdays Doordebenen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s