ROMÁRIO MAAKT OOK MOES VAN POLITIEKE TEGENSTANDERS

mazuroDeze woensdag mag Mazuro u als hooggeëerd publiek bespelen. Morgen is de enige echte publieksspeler weer van de partij.

Als het ergens penibel wordt, dan heet het vaak dat je sport en politiek van mekaar moet scheiden. Zoals je het ene afval van het andere scheidt. Ook dát blijkt in de praktijk vaak een utopie te zijn, het is echter onmogelijk om politiek waar dan ook van te scheiden. Helaas, denk je soms wel eens, maar het is niet anders. Het zijn vooral de sporters zelf en hun directe omgeving die deze kunstmatige scheiding willen aanbrengen. Het leven van een topsporter is nu eenmaal een monomaan bestaan. De missie, de focus, de tunnelvisieyou name it – verhinderen vaak een verruimde blik op de wereld. Waar de doorsnee-voetbalprof in spe een nakende carrière reeds als alibi aangrijpt om de school te skippen, daar mag je van een gearriveerde speler al helemaal geen politiek geactiveerde ambities verwachten.

Toch zijn er uit het verleden wel voetballende gevallen van geëngageerdheid bekend. De Duitsers Paul Breitner en Ewald Lienen werden verdacht van linkse sympathieën, alleen al omdat ze iets meer behaard waren dan hun collega’s. Ook de prachtige voetbalnaam Oeki Hoekema keek wel eens over de voetbalhekken heen. Nu was je in die tijd al links als je wel eens een boek las. Tegenwoordig heeft zowat elke zichzelf respecterende voetballer De ontvoering van Freddy Heineken op zijn boekenlijst staan. Hoe zo, voetbal een denksport? Maar nee, voetballers die nog tijdens hun loopbaan politieke activiteiten ontplooiden, zijn althans mij niet bekend. Op Johan Cruijff na natuurlijk, maar die bemoeide zich overal mee. Al richtte hij zich toen iets meer op het Ministerie van Financiën dan zoals nu op  een Ministerie van Sport.

Ex-voetballers blijken wel de politiek in te gaan. Niet verwonderlijk is het broeinest Brazilië daarvan het ‘beste’ voorbeeld.  Van de helaas in verval geraakte Sócrates kon je het gezien zijn doctorale status en filosofische inslag nog verwachten. Maar dat Romário ooit politiek zou gaan bedrijven, hadden ze op het Stratumseind nooit kunnen bevroeden, vrees ik. Het enige wat hij daar a-politiek bedreef was de liefde. En als hij het culinaire gehalte van appelmoes besprak, leek het net of ie juist wel op zijn mondje was gevallen. Ook het wiegebeest Bebeto betrad de politieke arena. Uitgerekend de twee ellendelingen die ons in 1994 de das om deden, verwerden tot politieke ratten. Maar nee, daarmee doen we hen heus onrecht aan. Want Romário blijkt een rassocialist en Bebeto hangt de Arbeiderspartij aan. Kijk, dát zijn nog eens linkse hobby’s!

Advertenties

4 Reacties op “ROMÁRIO MAAKT OOK MOES VAN POLITIEKE TEGENSTANDERS

  1. De huidige voetbalprof heeft veel weg van een politicus: inwisselbaar, nietszeggend, mediageil, oppervlakkig en meer beïnvloed door mediatraining dan door voetbaltraining. Op een paar verwilderde types na. Overigens is het Romario/
    Bebeto-verhaal al van een tijdje terug en horen we er niet zoveel meer van. Ingekapseld? Socrates is wel een persoonlijke tragedie. Wat een klasbak was dat!

  2. Romario is dan heel veel veranderd.
    Hij was altijd een beetje moe ….behalve op het Stratumseind waar hij ging stappen zonder zijn blonde Braziliaanse vriendin.
    Hij scoorde daar meer dan op het veld.
    Toch maakte hij tegen Steau Boekarest 3 a 4 goals.
    Maar dat die kleine de politiek is ingegaan.
    Socrates is een ander verhaal.
    Maar deze politicus had heel veel andere problemen.

  3. Pingback: VOETBALLERS IN DE POLITIEK |

  4. Pingback: ONDERTUSSEN BIJ DE AMATEURS |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s