DE LAKSERENDE ZUSJES VAN BOUSSOUFA


Een prominente afvaardiging van Voetblah reisde dik een week geleden af naar Antwerpen om de wedstrijd Koninklijke Beerschot Antwerpen Club – Club Brugge te aanschouwen. Club de club die bovenaan stond, met onder meer Ryan Donk, Björn Vleminckx en Niki Zimling in de basis. Beerschot de club die op dit moment de grootste is van Antwerpen met de omstreden Stijn Stijnen op doel, de Senegalees Ibrahima Dibise in de spits en de Zimbabwees Nyoni op het middenveld. De bank van de Antwerpenaren werd warm gehouden door niemand minder dan Sherjill McDonald en good old Bart Goor. Voetblah verzamelde een uur voor aanvang op de stoep van Café Stadion: incluis bier, puntzak patat, paarse sjaal en een DJ voor de muziek. Plek in het stadion: vlak naast de harde kern. Hup Beerschot! De wedstrijd bood voldoende stof tot napraten. Bij deze analyse 3: De lakserende zusjes van BoussoufaRyan Donk en Sjerjill Macdonald.

Ryan Donk ontwikkelde zijn laksigheid bij amateurclub Zeeburgia te Amsterdam. En via RKC Waalwijk (de belofte), AZ (de stagnatie), West Bromwich Albion (de vlucht en de bank) belandde hij in Brugge (bij de oud-trainer). En nu staat Donk te lakseren in het centrum van de blauwzwarten: terwijl hij overduidelijk de meest krachtige en de meest vaardige speler op het veld is, kiest hij er – ogenschijnlijk bewust – voor om dit niet om te zetten in een bijpassende prestatie. De stijl, de coolness; het geëtaleerde gemak waarmee het voetbalpotje afgewerkt wordt: het lijkt allemaal belangrijker te worden gevonden. Met de minste inspanning het minimale bereiken, in plaats van met een enorme inspanning het maximale nastreven.

Sherjill Macdonald ontwikkelde zijn laksigheid (zoals zovelen) bij Ajax. Vervolgens pullde Anderlecht een Chelseatje door hem reeds als jeugdspeler weg te halen uit Amsterdam. Na Anderlecht (geen doorbraak) volgde een trits clubs (geen succes), waarna Macdonald zijn laatste kans greep door KSV Roeselare in de Eerste Klasse te houden. Daardoor zagen we hem vorige week lakseren bij Beerschot AC. Maar Macdonald ging nog een stapje verder dan Donk: hij lakseerde terwijl hij was ingevallen als stormram tijdens een slotoffensief. Sherjill kwam erin als spits, maar zakte af naar rechtshalf om een beetje ballen op te eisen en no-look-inspeelpassjes uit te delen alsof het niet twee voor twaalf was voor zijn club. Dat is nog eens lakseren pur sang! Maar ver gaat ie er niet mee komen.

Ps 1. In de polonaise na afloop van de bejubelde draw liep Sherjill weer wel vooraan en, allesbehalve lakserend, in de spits op zijn fluorescerend oranje schoentjes. Alsof hij hoogstpersoonlijk verantwoordelijk was geweest voor het ‘succes’.

Ps 2. Foto’s afkomstig van Elfvoetbal.nl

Advertenties

Een Reactie op “DE LAKSERENDE ZUSJES VAN BOUSSOUFA

  1. Ryan Donk heeft werkelijk alles mee om een absolute topverdediger te zijn. (Hij is bijv vele malen getalenteerder dan ene Douglas die wij nu zo graag als kaaskop zien). Dit was al heel vroeg duidelijk, vooral voor Ryan zelf, en juist dát is hem waarschijnlijk opgebroken. Als alles je al zó vroeg zó gemakkelijk af gaat, dan word je vanzelf ‘lakserend’, zoals mr. Voetblah dat zo treffend verwoordt. Maar eigenlijk zou hij een laxerende werking moeten hebben op al zijn tegenstanders maw alleen door al zijn aanwezigheid zou het tegenstanders dun door de broek moeten lopen. Verkwanseld talent, jammer. Of is er nog hoop voor Ryan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s