DIEHARD GRAS

Mooi affiche toch? Dinsdagavond gezien in de Glow-shadow van het Parktheater te Eindhoven. Hoewel, linksvoor Janneke van der Horst was er niet bij, werd althans niet in het veld gebracht. Maar verder geen verkeerde line up, dacht ik zo. Voor een abonneefan van het eerste uur – een echte diehard grasduiner zogezegd – is Hard Gras toch de maat en het walhalla van de voetballiteratuur. Zeker voor een Voetblah-scribent. Vol verwachting betrad Mazuro dan ook het hoofdveld van het theatrale Park Stadion. En schrok van de lege tribuneplekken. Ik waande me terug in het desolate Jan Louwers Stadion. De literaire vedetten hadden beter de kleedkamerintimiteit van een kleiner speelveld kunnen benutten, schoot door me heen. De jolige twitpic-foto van eerder op de dag was eigenlijk al een voorbode.

Och, crisiseffectje, geen getreur, mijn helden zouden schitteren alsof de laatste nok was gevuld. Spreekstalmeester Henk Spaan (rechtsvoor) trad en kondigde het thema aan: twee verloren WK-finales. Verlies, verdriet, rouw, frustratie. Lekker, dacht ik, het gaat schuren. Maar toch ook: ‘Dat hebben we nu wel ’n beetje gehad’. En ja hoor, daar waren ze weer, de beelden van het Hiltrup-zwembad in 1974. Geweldige imitaties/persiflages van Van Muiswinkel en Diederik van Vleuten, maar al tig keer gezien. Ook de weinig bezielde voordracht van Herman Koch (linksbinnen voor) had ik al gelezen. Dat gold eveneens voor het ontroerende verhaal  van rasschrijver en -supporter Hugo Borst (linksbinnen achter) over Sparta-legende Tonny van Ede. Maar dankzij Hugo’s bezieling en voordrachtkunst deerde dit niet. We zien Spaan en Dijkshoorn tweestemmig als Simon and Garfunkel over Wes & Jo, terwijl degene die nu meer op Garfunkel lijkt dan Art zelf, P.F. zeg maar Frans Thomése, nota bene in de coulissen stond! Diezelfde Thomése (rechtsachter) onderkoelde weer iets te zeer zijn op zich hartverwarmende bijdrage. Het voorspelbaar poëtische vrouwelijke element kwam van (rechtsbinnen voor) Anna Enquist, die ik liever had gehoord over haar feminiene, therapeutische rol in het busje on tour.

Nee, maar dan (rechtsbinnen achter) Marcel van Roosmalen! Tegenwoordig alom, ook hier, geroemd en geprezen en volkomen terecht! Diens droogklotige voordracht van het tragikomische verhaal over ‘Kijken op de bank met Regi Blinker zonder Regi Blinker‘ was het absolute hoogtepunt van de avond. En linksachter Nico Dijkshoorn dan? Het laatbloeiende multitalent, de veelvraat, de huidige vedette? Nico verzorgde met zijn Hank Five de muzikale omlijsting en was, naast zijn duozang met Spaan, goed voor een fenomenaal optreden als not bad Leroy Brown, zwarte net-nooit-international van NAC. Nico geeft mij steeds vaker de indruk dat hij, net zoals destijds Bram Vermeulen, eigenlijk veel liever popmuzikant zou zijn. En dat terwijl hij alles mag doen wat Mazuro o zo graag zou willen. Voor Jan, Matthijs en alleman columns en teksten schrijven, muziek maken en op de radio presenteren. Jaloersmakend! Bovendien voel ik – mag dat? Ja, dat mag – enige verwantschap. Nico mocht de avond spitsvondig afmaken. En faalde jammerlijk. Voor open doelwit. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Mart Smeets dus. Nico’s tot uitdroging toe uitgespuugde speerpunt. Dat niks met voetbal of welke grassoort dan ook van doen heeft.

Een alles bijeen teleurstellende voorstelling van eenlingen met weinig samenspel en bezieling, gelardeerd met enkele schaarse hoogtepunten. Te weinig verrassing voor de diehard grasvreter. Die zijn onvoorwaardelijke trouw niet beloond zag, zelfs niet met een Braziliaans retro-shirt dat slechts was voorbehouden aan nieuwe abonnees. Met al die lievelingsliteratoren had ik er meer van verwacht. Mag dat? Ja, dat mag.

– Foto Tonny van Ede is van http://www.sparta-rotterdam.nl
– De heldere Smeets zwemt op http://www.stanbos.nl

Advertenties

7 Reacties op “DIEHARD GRAS

  1. Zo, Mazuro pakt hier wel even erg breed en stevig uit. Ik vrees dat zo’n Hard Gras-voorstelling toch meer een soort van promotietoer is om zieltjes te winnen. En voor de deelnemers een schnabbeltje voor de dorst. In voetbaltermen: helemaal modern football met gekochte grote namen als publiekstrekkers, waardoor je meer voor een persoonlijke favoriet gaat dan voor het team. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat je verwachtingen hooggespannen zijn met zoveel talent in de tent en ja, dan word je al gauw teleurgesteld.
    Misschien dat Spaan Simon Kuper maar eens uit de kast moet halen. Of nieuwe gezichten als Sander de Vaan en Frank Heinen. Mijn favoriete Hard Gras-auteur is Arthur van den Boogaard, maar die zie ik de laatste tijd niet meer langskomen.

  2. De afgelopen jaren twee keer geweest in Rotterdam. Waren zeker leuke avonden, maar de tweede keer zag ik wel al enkele dubbele dingen. Dat was wel jammer, hoewel ik me absoluut vermaakt heb hoor. Als ik dit zo lees, lijkt het er echter op dat deel 3 ook weer een soort herhalingsoefening begint te worden.

  3. Mazuro pakt inderdaad stevig uit en misschien wel terecht.
    Hard Gras is op voetbalgebied literair geweldig.
    Ik kan me nog herinneren dat ik het eerste Hard gras exemplaar kocht.
    De inhoud was toen al een openbaring.
    Stukken van Jan Mulder en Henk Spaan kon ik goed verdragen.
    Die pseudo feestjes die er dan blijkbaar bijhoren kunnen mijn goedkeuring niet wegdragen.
    Hard gras is zoveel beter dan wat vergelijkbaar is.
    Maar ik moet zeggen als Voetblah haar/zijn verhalen zou bundelen dan zou het een prettige achtervolger van HG zijn.
    Nooit aan gedacht Mazuro om Voetblah uit te geven?
    Volgens mij is het een gat in de markt.
    Mensen zijn Voetbal International een beetje zat.
    Hetzelfde geldt voor haar hoofdredacteur Johan Derksen.
    Die kop zie je veel.
    Maar Hard gras mag blijven.

    • We zitten hier te blozen met het bord(laptop) op schoot Trapatoni, maar het Hard Gras-niveau is voor ons toch een bruggetje te ver. Bovendien zijn het stuk voor stuk professionals en zijn wij maar goedwillende amateurtjes.
      Wat VI betreft, ben ik het niet (meer) met je eens, want daarvan is de kwaliteit mijns inziens de laatste tijd duidelijk weer toegenomen, zoals ik in mijn vorige post heb aangestipt.

  4. NU Mazuro….dat ben ik niet helemaal met je eens.
    Voetblah heeft een heel acceptabel niveau. ik noem dat niet het werk van een stel goedwillende amateurs.
    Voor mij gaat het verder en neem maar aan dat ik er beroeopshalve wel verstand van heb.
    Door mijn vakpublicaties kan ik ook wel aangeven dat het niveau van de Voetbal International al benaderd is.
    Ik zou toch eens overwegen om een partij publicaties te publiceren.
    Ik ben de eerste die het boek koopt.

  5. Ik ga morgen voor de derde keer naar Hard Gras on tour. Heb me de eerste twee keer goed vermaakt. Ligt natuurlijk wel aan de keuze van schrijvers en daarin welke verhalen ze lezen, maar meestal bevalt het me prima. Hopelijk morgen ook weer…

  6. Pingback: SCHEURGRAS |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s