DE WAMBERTOTOUR

Gisteren was het dan eindelijk zover! De al weken in voorbereiding zijnde blogbroederstrip had voor het grootste deelnemersveld zijn vertrekpunt op Amsterdam Centraal. Hier bleek dat we achteraf gezien meer de afgelasting binnen eigen gelederen hadden te vrezen dan een eventuele afgelasting van de wedstrijd. Zo haakte ook de aanvankelijk meteen balverliefde VI-sterreporter Michel van Egmond alsnog af toen we hem er kennelijk al te nadrukkelijk op wezen dat wij Wamberto op Vlaamse volle toeren het eerst zagen. Daar staat weer wel een heuse foto van ons blogbroeders met Wamberto in Het Nieuwsblad tegenover. (Binnenkort in dit theater)

Niettemin nam een zware Voetblah-delegatie – mr. Voetblah, Allardganzenhoef, Mazuro en gastschrijver Cardoso – plaats in de Wambertotrein. Qua gewicht en inbreng ruimschoots aangevuld en gecompenseerd door de imposante verschijning van de man achter, voor en in Gogme United. We bleken met TimTim ook nog eens de Vlaamse variant van de TomTom in ons midden te hebben, aangezien zij zich reeds keurig hadden verwittigd van de laatste statie van onze kruisweg: de treinreis van Antwerpen naar Berlaar, halte Melkouwen. Bovendien hadden deze jongens al ruimschoots hun sporen verdiend qua groundhopping en cultvoetbalreisjes. Het echte blogbroederswerk dus!

Na een – zoals het niet zo vaak mag heten – voorspoedige treinreis, waarin allerlei min of meer smeuïge roddels en anekdotes door de coupé vlogen, werden op het telkens weer indrukwekkende tussenstation van Antwerpen de eerste pintjes gewipt en een bodempje gelegd voor hun nakomertjes. Er was een heuse tussensprint voor nodig om onze treinreis op Melkouwen een halte te doen toeroepen. En daar stonden wij, ogenschijnlijk in the middel of nowhere en nog zó veraf, maar toch zó dichtbij Wamberto. Nog 500 meters scheidden ons van ons ultieme reisdoel, Wamberto Sousa Campos, door ons diknekken ietwat oneerbiedig, maar toch ook liefkozend Pipo bijgenaamd.

Terwijl de typisch Belgische architectuur aan ons voorbijtrok – zielloze woninkjes afgewisseld door huizen als kastelen, waarvan wij ons afvroegen in welke vesting Wamberto het heertje was – naderden wij het niet te missen bord dat grootletterde: FC Heikant – Linda Olen. We waren er!! Blogbroeder Martijn Mureau was reeds per auto gearriveerd en heeft reeds op behartenswaardige wijze aandacht besteed aan onze tour de force. Dat geeft mij ook de gelegenheid om de focus op de wedstrijd te leggen. Zoals te doen gebruikelijk in de grotendeels familiaire Voetblah-kring, was het (te verwachten) voetbalniveau een levendig onderwerp van discussie. Formeel gezien is de 2e Provinciale van België te vergelijken met onze 2e Klasse Amateurs: het 6e niveau. Het zal u niet verbazen dat de meningen uiteen liepen, van 1e Klasse tot Topklasse-niveau. Dat Wamberto nog met afstand de beste was op het veld, zal ook niemand verbazen. Dat neemt niet weg dat er bij vlagen heel aardig werd gevoetbald en dat er alleszins bezienswaardige spelers tussen liepen.

Dus ook dankzij de gebelgde Bosniër Zlatan(!) Berberovic, doelwachter Raphaël Thijs (geen familie van Guy) en het jeugdige talent Arno van Hove wonnen de Heikanters afgetekend met 3-0 van subtopper Linda Olen. Dat de spelstijl hoegenaamd geen herinneringen opriep aan deze o zo fraaie en allerlei associaties opwekkende benaming, mocht onze pret niet drukken. Want  toen wie anders dan ‘Wampie’ scoorde (2x!) klom het iets massaler opgekomen publiek (200 man) in de hekken. Pipo trakteerde ons ook nog op enkele hoogstandjes, waaraan hij ook wel was verplicht. Dat onze komst hem extra heeft gestimuleerd, is zeker en vast. Maar deze grote kleine man trakteerde ons op iets wat nog veel belangrijker is dan wat dan ook en wat je helaas zelden nog tegenkomt in het moderne voetbal: ontwapenende vriendelijkheid, oprechte belangstelling en liefde voor het voetbalspel.

Het oer-Hollandse begrip down to earth is op niemand zó van toepassing als op dit Flandriaans Braziliaans fenomeen. Je kunt dan wel stellen dat dit gezien zijn postuur niet zo moeilijk is en dat hij niet meer op de kleintjes hoeft te letten, maar toch. Het was hartverwarmend om mee te maken hoe gewoon hij is gebleven en dat alleen al maakte onze Wambertotour meer dan de moeite waard. Voeg daarbij de enorme gastvrijheid die wij genoten op de nederige, maar zeer charmante FC Heikant-accommodatie en u begrijpt dat wij ons blogbroeders- en cultvoetbalhartje hebben kunnen ophalen. Chapeau FC Heikant! Chapeau Wamberto!

Advertisements

10 Reacties op “DE WAMBERTOTOUR

  1. Wil je een dergelijke tour ook eens met Rood-Wit V maken?
    Onze oud-voorzitter Wim van de Berk zou dat zeer op prijs stellen.
    Dan volgen we niet Wamberto maar Remco de lepper, zoon van Tini de lepper.
    Dat is nog een oud-ploeggenoot van jou.

    • Dan moet Wim of de nieuwe voorzitter eerst een soort Wamberto aantrekken. Remco, aardige jongen/goeie spelert, maar is toch andere categorie. Als jij nu ineens je opwachting in het vaandelteam van RW zou maken Toon…!

  2. Vooral aandacht voor de mast recht voor de entree met clubbord…

  3. Mooie trip, goed stuk!!

  4. Te oud Mazuro.
    Met mijn 53 kan ik het tempo van de veteranen al niet meer bijhouden.
    Het blijft bij lezen over voetbal en schrijven over voetbal.
    Toch bedankt voor het aanbod.

  5. Pingback: PAPA IS OUD GEWORDEN |

  6. Pingback: Lazy saturdays Doordebenen

  7. Pingback: HET JAAR VAN ABE, CLARENCE, MICHEL EN WAMBERTO |

  8. Pingback: AANKONDIGING: 18 MEI 2013 = VIJF JAAR VOETBLAH !! |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s