GEWICHTIGE VROUWENZAKEN

“Voetballers zijn een stelletje wijven”, zei een verstokte rugbyer laatst tegen mij. Om zijn stelling te bewijzen wees hij op, hoe kan het ook anders, Cristiano Ronaldo. De archetypische Zuid-Europese jankbal. De enige egel die zich ook bij niet-gevaarlijke situaties oprolt. Later ontving ik een mail met ‘excuses’ en onderstaand plaatje. Zijn opmerkingen waren beledigend voor ‘vrouwen’. Voetballers waren geen wijven maar mietjes, besloot hij.

Toch is de harde voetbalwereld in één opzicht feminien geworden. Voetballers zijn ijdel en competitief. Vrouwen die een kantoor betreden bekijken altijd meteen wat collega’s om het lijf hebben. Draagsters van kleding die onwelvormige rondingen accentueren worden bezien als een verslagen opponent. Vrouwen die kilo’s kwijtraken worden quasi-gemeend gefeliciteerd met de verloren grammen en aan de lunchtafel worden geconsumeerde calorieën van geslachtsgelijken nauwlettend geboekstaafd.

Deze feminiene fixatie op lichaamsgewicht vinden we terug bij profvoetballers. Sterker nog, de jarenlange combinatie van uitgebalanceerde maaltijden en keihard trainen zorgen ervoor dat voetballers dit vrouwelijke trekje nooit meer verliezen. Afgelopen week zag ik twee ontmoetingen tussen voormalige ploegmaats die toonden dat je als voetballer nooit zorgeloos met je gewicht kunt omgaan.

Allereerst was daar de ontmoeting tussen Jari Litmanen en de rappe buitenspeler Marc Overmars in The King, een documentaire over eerstgenoemde. De Fin complimenteerde Overmars met zijn strakke voorkomen. Het Ajax-trainingspak zat de succesvolle vastgoedmagnaat en Ajax-directeur als gegoten. Ook was er de ontmoeting tussen het briljante enfant terrible Zlatan Ibrahimovic en zijn minder succesvolle evenknie en ‘vriend’ Andy van der Meyde die zijn roerige levensverhaal in boekvorm presenteerde. Toen Zlatan zijn vriend voor het eerst in jaren zag, zei hij meteen “you gained weight”. Kilo’s winnen, een groter verlies is voor een oud-voetballer niet denkbaar. Terwijl Zlatan zijn woorden uitsprak, toucheerden zijn handen zachtjes de vlezige buik van Andy. Alsof hij wachtte op de schopjes van een toekomstig voetballertje.

Een succesvol zakenman versus een gevallen voetballer met het postuur van een 42-jarige ijzervlechter die rechtsbuitenadem speelt in het zevende van Buitenboys. De buik als vervolmaakte graadmeter van succes. De rugbyer had gelijk, de voetballerij is een wijvenwereld. Maar wel een harde wijvenwereld, waar kilo’s koning zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s