GEEN OLIESJEIKS IN IJSLAND

catalaan“De bankencrisis is voorbij en IJsland bloeit weer”. Die tekst viel afgelopen week op te tekenen van de voorpagina van De Groene Amsterdammer. Goed nieuws voor de, pak ‘m beet, 320.000 inwoners van het eiland. Een eiland waarbij je als het gaat om het aanwijzen van een nationale volkssport eerder denkt aan handbal of sportvissen dan aan voetbal. En alle eerlijkheid gebiedt: Grétar Steinsson, Johann Gudmundsson, Kolbeinn Sigthorsson en Alfred Finnbogason zijn zonder meer, en stuk voor stuk, aansprekende namen, maar dan toch voornamelijk op papier. Echt lekker identificeert het ook niet voor een IJslandse pleintjesvoetballer: “Jongens, vandaag doe ik een Kolbeinntje, jullie zien me volgend jaar weer”.

Het is ook maar de vraag of er wel pleintjesvoetballers zijn in IJsland. Hebben ze überhaupt wel pleintjes daar? Belangrijke vraag, want voor een leuke competitie zijn ze hoe dan ook aangewezen op de aanwas van eigen bodem. Al hadden ze bakken met geld, een voetbalmekka voor jonge Europese talenten zal het nooit straffehendrikworden en het aantrekken van rentenierende vedettes kunnen ze sinds 2008 al helemaal vergeten. Zelfs toen de spaarinteresten nog gelijke tred hielden met het alcoholpercentage van een Belgische  Straffe Hendrik, was niveautje Prince Rajcomar het hoogst haalbare voor de Úrvalsdeild karla, IJslands hoogste voetbalcompetitie.

Het IJslandse voetbal is dus aangewezen op creativiteit. Helaas voor hen is de fysieke variant daarvan volledig in de voeten van Eidur Gudjohnson gaan zitten. En ook op creativiteit in de vorm van een verdwaalde oliesjeik hoeft men niet te rekenen daar in het land van de blue lagoons. Van durfkapitalisten is men voor even wel genezen. Sterker nog: dat is zelfs in een nieuwe grondwet vastgelegd waarover de IJslandse bevolking Asian Gameshaar goed- of afkeuring via Facebook  (D66 en bestuurlijke vernieuwing next level) kon uitspreken. Waarmee ik maar wil zeggen dat als het anders moet die IJslanders er wel wat op vinden.

Stjarnan F.C. begon daarom in 2010 al met een charmeoffensief. Geen bestuurlijke vernieuwing, maar juichen next level. Al vaker spraken wij het ongenoegen uit over alle infantiele uitingen en verwijzingen van onze sterren na het scoren van een goal. Vandaar middels onderstaand filmpie een bijzondere waardering voor de jolige jongens van Stjarnan. Omdat voetbal en winnen boven alles gewoon leuk is. En wellicht brengt het nog wat Nederlandse toneelgroepen die hun subsidie hebben verloren op goede ideeën. Ga gewoon lekker voetballen ofzo!

De Straffe Hendrik vonden we op www.belgianbeercafe.com

De oliesjeik lacht ons toe vanaf www.thethirdcity.org

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s