LAFHEID EN AMATEURISME VS. SERDAR DE HELD

pagano
Vandaag zitten de laffe KNVB en de amateuristische BVO’s om de tafel in het kader van wederzijds respect. Ter reflectie en inspiratie daarom een resumé van het incident rond scheidsrechter en held Serdar Gözübüyük. Hij sprak zich dit weekend op persoonlijke titel uit voor respect.

1) De KNVB is een laffe bureaucratie
Door nadrukkelijk afstand te nemen van de actie van Gözübüyük laat de KNVB zich van haar slechtste kant zien. Een getalenteerd uithangbord dat op persoonlijke titel gaat staan voor de omgangsvormen in z’n sport, moet – zeker in deze weken – onvoorwaardelijk worden gesteund. Dat dit gedrag niet helemaal past in de formele werkelijkheid van Van Oostveen en Van Egmond, moeten ze voor lief nemen. Gözübüyüks terechtwijzing voedt de perceptie dat de KNVB tegen z’n moedige actie is. Een gotspe. Zo wordt een dapper gezicht van een nieuwe generatie onderworpen aan een institutionele werkelijkheid van imago, orde, actieplannen en commissies. Onder de vlag van die schijnwereld – gedwee uitgevoerd door laffe functionarissen – is de cultuur op ons geliefde voetbalveld zo verziekt geraakt de afgelopen 20 jaar. De KNVB laat met het terechtwijzen van Gözübüyük niet alleen z’n grootste talent in de kou staan. Zij verzaakt in deze belangrijke weken ook (weer) genadeloos in de rol als hoeder van de voetbalsport.

2) Robert Maaskant is een amateur
Wie de afgelopen 10 jaar een managementboek open geslagen heeft, leest herkennend mee met open deuren als ‘persoonlijke effectiviteit wordt geblokkeerd door emoties’‘focus je niet op het resultaat, maar op het proces’ en ‘richt je op de zaken waar je invloed op hebt, al het andere zorgt voor ruis’. Wie Maaskants scheldkannonade beschouwt, moet concluderen dat hij bij z’n bijscholing als eindverantwoordelijke en professional heeft gespijbeld. Wie zich laat leiden door emoties (niet effectief) bij iets waar hij geen invloed op heeft (scheidsrechterlijke beslissingen) en zo z’n eigen invloedssfeer (bijv. een te dikke spits en een chagrijnige keeper) niet betreedt, legt genadeloos z’n eigen amateurisme bloot. Dat dit ook nog en plein public gebeurt (voorbeeldfunctie), maakt het des te sneuer. Enige troost voor Maaskant: hij is niet de enige in z’n metier die zich hier schuldig aan maakt.

3) Serdar is een held
Als jongste debutant ooit in de Eredivisie (24 jaar), als jongste international uit Nederland (26 jaar) en als scheidsrechter van het jaar (2012) is Serdar Gözübüyük een uniek talent in z’n vaak bekritiseerde vakgebied. Hij grijpt z’n status als rolmodel bovendien aan om op scholen een maatschappelijke boodschap uit te dragen. Dit alles presteert hij in een tijd die zich niet laat omschrijven als allochtoonvriendelijk, wat dubbel spreekt voor de van origine Turkse Haarlemmer. In een scheidsrechterskorps zonder enig profiel, durft hij zich zich tenslotte helder en op persoonlijke titel uit te spreken voor iets dat hij belangrijk vindt en waar hij voor wil blijven staan. Serdar Gözübüyük is een getalenteerd en betrokken scheidsrechter met persoonlijkheid. Hij is daarmee een inspirerend voorbeeld voor ons allemaal.

Advertisements

9 Reacties op “LAFHEID EN AMATEURISME VS. SERDAR DE HELD

  1. Ja, best goed hoor. Het kwam echter wel over als een ego dingetje, alsof hij aan het wachten was op een actie waar hij zijn “respect”-bandje voor te voor schijn kon halen. Was het niet Maaskant geweest, had hij het de 89e min. wel bij een twijfelachtige overtreding gedaan om toch nog even het bandje te showen. Maar dat is maar mijn persoonlijke meninkje. Verder wel bijzondere en misschien nodige actie. In ieder geval vermakelijk en ja jongens, dat is ook soms leuk. Bedankt, de groenten en tot sinas!

  2. Als je VI van afgelopen maandag mag geloven, begrijp ik de KNVB wel. Ik keur het zeker niet goed, beter was geweest om in het openbaar hem te steunen om vervolgens een interne scheidsrechtersbijeenkomst te houden, waarin je haarfijn uitlegt waarom er in het openbaar steun betuigd wordt, maar dat je dit als organisatie niet meer wilt zien.

    En houd alsjeblieft op over Robert Maaskant. Wat een verschrikkelijke irritante, idiote, misselijkmakende vent is dat. De kroonprins van de coaches werd hij ooit genoemd, omdat-ie toevallig met RBC was gepromoveerd. Toen ze jaren geleden op sbs lieten zien hoe hij z’n spelers uitschold langs de lijn, vond ik het nog wel grappig, maar nu trekt hij keer op keer z’n walgelijke bek open om te gaan huilen bij het minste of geringste. Zoals Bert Visscher het ooit mooi verwoordde: ‘Verdwijn van mijn planeet!’

  3. Op zich een prima artikel en een aardige mening. Ook zijn er vele nuances die niet genoemd worden, maar goed, dat kan ook nog wel.

    Echter zie ik 1 onzinnige uitspraak staan: “Persoonlijke effectiviteit wordt geblokkeerd door emoties”.

    Dit is niet waar en van de koude voetbalgrond.
    Sterker nog: het tegendeel is waar!

    Ook de betere managementliteratuur bevestigt dit.

    Wellicht een idee om van LOI managementliteratuur naar een wat hoger niveau te gaan?

    Overigens vind ik Maaskant ook een poffertje, net als jullie.

  4. Wij van Voetblah zijn een hecht team scribenten met vele overeenkomsten qua voetbalvisie en -beleving. Dat verlet uiteraard niet dat er ook meningsverschillen zijn. Dit is er één van. Qua aanhef 1) en 2) kan ik helemaal met Pagano meegaan: de KNVB gedraagt zich in vele opzichten en situaties laf/lankmoedig en zeer voormalige kroonprins Maaskant opereert veelvuldig irritant en amateuristisch.

    Echter uitgerekend in deze situatie doet dit volgens mij geen opgeld, wat automatisch betekent dat ik punt 3 in het geheel niet onderschrijf. Serdar is in mijn ogen geen held, maar een persoon die op een ongepast(e) wijze, plaats en moment misbruik maakt van een heersend sentiment ten einde de schijnwerpers op zichzelf te richten. Onder het mom van uitsluitend te handelen voor de goede zaak.

    Dat het een geplande actie was, staat buiten kijf. Dan moet hij ook hebben nagedacht over de potentie van effectiviteit en draagkracht ervan. Althans dat mag van hem worden verwacht. Dat je de ‘moed’ hebt om zoiets te doen, legitimeert op zich niet het gedrag. Je belangrijkste oogmerk moet zijn de kans op een zo groot mogelijk(e) draagvlak c.q. consensus over de legitimatie en authenticiteit ervan. En dat er discussie en twijfel heerst over deze eenmansactie, is een understatement. Dus schiet het sowieso zijn doel voorbij. Men praat niet meer over de kern van de zaak, maar het is inmiddels verworden tot een meningenstrijd tussen voor- en tegenstanders.

    Je kunt wel zeggen – en m.i. vaak nog terecht ook – dat de belangrijkste doelgroep (trainers/spelers) een gebrek heeft aan zelfkritiek, maar wanneer deze doelgroep en ook velen daarbuiten zich helemaal niet in deze actie kunnen vinden, dan heeft Serdars actie juist een averechts effect. En heeft hij alleen maar bereikt waar het hem volgens mij om te doen was, nl. dat de aandacht op hem is gevestigd. En daarmee is verder niemand gebaat en al zeker niet de zeer wel belangrijke kwestie dat we op en rondom de velden en de voetbalsport een beetje meer rekening met elkaar moeten houden. Dan kunnen we ook het R-woord alleen maar uit de kast trekken wanneer dit echt van toepassing is.

  5. ‘Getuigen zijn zelden helden, echte helden getuigen zelden’. Herman van Veen, tekst Rob Crispijn.

  6. Maaskantje. Niet heel gek dat de man een ordinaire schreeuwlelijk is…

  7. Pingback: DE VOETBLAH-PERSOONLIJKHEID 2012: De nominaties |

  8. Pingback: HINDERLIJK BUITENSPELGEVAL |

  9. Pingback: Hinderlijk buitenspelgeval | Teun Meurs' schrijfsels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s