DE ONSCHATBARE WAARDE VAN EIDUR GUDJOHNSEN

kalusha

Medio jaren ’90, het waren woelige tijden. Uw scribent, destijds basisscholier in een dorp onder de rook van Eindhoven, was fervent bewonderaar van PSV. Net zoals vrijwel al zijn leeftijdsgenootjes. Vanzelfsprekend eigenlijk. In gemeentes als Veldhoven, Best en Geldrop, ofwel de banlieus van Eindhoven, was het niet meer dan logisch dan dagge veur Pee Es Vee waart. Het puntertje van Kluivert, waarmee Ajax in 1995 de Champions League won, zorgde echter voor onrust in ons dorp. Plots verschenen er kinderen op het schoolplein, gehuld in een wit shirt met een rode baan. Terwijl ze een week eerder nog met Philips op de borst liepen. Ze noemden zichzelf ineens Ajacied en riepen dat ze de beste van Europa waren.

EidurIk was desperaat, wilde helemaal niet overstappen naar die club uit Amsterdam. En besloot een training van ‘mijn cluppie’ te bezoeken, om mijn relatie met PSV en haar spelers te intensiveren. En uiteraard om handtekeningen te scoren van mijn helden: Luc Nilis en Ronaldo. Ik was helaas niet de enige die op krabbeltjes zat te azen; Nilis en Ronaldo werden bedolven onder een dik pak handtekeningenjagers. En zelfs bij mindere goden als Marciano Vink en Arthur Numan kwam ik niet in de buurt. Eén puisterig puberjochie sjokte moederziel alleen van het trainingsveld af en glunderde van trots toen ik hem vroeg om zijn krabbel. Ik had geen idee wie hij was, maar hij vond het zelfs niet erg om zijn naam erbij te schrijven. ‘Eidur Gudjohnsen’ stond er op mijn papiertje.

Ik was dik tevreden, mijn keuze was gerechtvaardigd. Nu ik een handtekening van een PSV’er had, kon ik het niet maken om mijn club te verlaten. Vanwege die ene Gudjohnsen bleef ik PSV trouw, al hebben we in het Philips Stadion zelden voor hem op de banken gestaan. Na dertien wedstrijden vertrok hij, mede door blessures, met de stille trom terug naar IJsland. Des te opvallender was het dat hij later bij Chelsea en Barcelona furore maakte. Hij werd liefkozend The Ice Man genoemd, omdat hij zo koelbloedig was voor de goal. Vorige week tekende Eidur Gudjohnsen bij Club Brugge, om op 35-jarige leeftijd nog één keer voor de prijzen te spelen. In Eindhoven werd weer eens gejammerd dat hij het in het PSV-shirt nooit heeft laten zien. Ik persoonlijk deel die mening niet. Voor mij als PSV-fanaat heeft niemand zoveel waarde gehad als Eidur Gudjohnsen.

Advertisements

5 Reacties op “DE ONSCHATBARE WAARDE VAN EIDUR GUDJOHNSEN

  1. Mooi verhaal:) Ben benieuwd of hij nog een prijs kan pakken bij Brugge.

  2. Voor het eerst in mijn leven hoor ik een goede reden om fan te zijn van de lampjes. Ik kon me er nooit iets bij voorstellen.

  3. ‘De banlieus van Eindhoven’… Schitterend! Een juweeltje, zelfs agge niet vur PSV bent..

  4. Drie PSV-fans erbij, begrijp ik? 🙂
    Mijn missie is geslaagd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s