DE PERVERSITEIT VAN DE VOETBALLERIJ

mrvoetblah38119_vn-belasting-perversDe Voetblah-lezer die wel eens een managementboek heeft ingekeken, is vast bekend met het fenomeen ‘perverse effecten’. Dit zijn negatieve bijeffecten van een beleidsmaatregel of resultaatmeting. Bijvoorbeeld de buschauffeur die 20 passagiers bij een bushalte laat staan, omdat hij zich aan het nieuwe vertrektijdenrooster wil houden. Hierbij wordt het halen van een target belangrijker geacht dan het vervullen van de kerntaak van de organisatie: het vervoeren van burgers van A naar B. In bedrijven en instituties komen deze vormen van ‘doel-middel verschuiving’ veelvuldig voor; maar ook aan de voetbalsport gaan ze niet voorbij.

Denk aan een goedbedoelde trainingsoefening die om zeep wordt geholpen door de slimmerik van de groep die zich tactisch achter een klein doeltje opstelt, zodat hij altijd in balbezit komt nadat de tegenstander scoort. Diegene wint weliswaar het potje, maar de beoogde trainingsstof komt niet uit de verf. Op de training voert de attente coach direct een extra regeltje in, maar voor het echie is deze bijstelling al 30 jaar achterwege gebleven. En dus steken we massaal onze hand omhoog, terwijl we weten dat die uitbal niet voor ons is en dikken we een tackle aan door gepijnigd te blijven liggen (om na een wonderspons weer kwiek verder te gaan). We liegen, we bedriegen en we stellen ons aan als een stelletje wijven.

En als er dan eindelijk stemmen opgaan om deze perverse effecten in de voetbalsport eindelijk tegen te gaan, dan roepen we om het hardst dat ‘het erbij hoort’ en dat we dreigen door te slaan. Terwijl dat de wereld op zijn kop is; we zijn dingen normaal gaan vinden die helemaal niets met de voetbalsport te maken hebben. Dingen die de voetbalsport ontsieren, karikaturiseren en zelfs ondermijnen. Mark van Bommel, die zijn kwaliteiten ontleent aan zoiets debiels als ‘het bespelen van de scheidsrechter’, loopt te zaniken als dat trucje lijkt te zijn uitgewerkt. Marco van Basten, wiens loopbaan is verrot geschopt door lompe Italianen, roept op tot het koesteren van deze ‘mannelijke’ praktijk. Misschien moet de KNVB eens een managementboekgoeroe inhuren om de perversiteit van de voetbalsport op te tekenen. En dan in het kerstpakket van de voetbaltrainer aub.

Advertisements

3 Reacties op “DE PERVERSITEIT VAN DE VOETBALLERIJ

  1. Het is me al veel eerder en vaker opgevallen: de kwestie over de arbitrage, het spelersgedrag en al dan niet ‘wijvenvoetbal’ is vooral een generatiekwestie. En toch ook een klassieke tegenstelling tussen (jongere) liefhebbers/amateurs en professionals. Relatief gezien de klassieke tegenstelling tussen theorie en praktijk.

    Ga maar na: degenen die, in het spoor des schrijvers bovenstaand relaas, reppen over de perversiteit in de voetballerij, zijn merendeels van de ‘jongere’ generatie (ruwweg van na 1965) en/of voetballen uit liefhebberij. Degenen die vinden dat men bezig is een beetje door te slaan en waarschuwen voor ‘wijvenvoetbal’ zijn veelal van de oudere generatie en/of zijn voetballers/trainers van beroep. Zelfs ex-scheidsrechters van die generatie scharen zich achter deze zienswijze.

    Ook als het klopt dat er enigszins sprake is van degeneratie binnen deze groepering, dan nog is het op zijn minst opmerkelijk dat er zoveel eensgezindheid is binnen deze groep. Of je moet uitgaan van een soort van collectieve bedrijfsblindheid. Maar mijns inziens mag je niet klakkeloos aan dit gegeven voorbijgaan. Net zo min als deze groepering achteloos voorbij mag gaan aan een kennelijk grote en groeiende groep die vindt dat het roer om moet.

    Ik heb hier al eens eerder gepleit voor meer oog en oor voor beide standpunten en voor het stoppen met jij-bakken en met alleen maar de vinger wijzen naar de ander. Zoals bijna altijd ligt de waarheid (lees de werkbare, acceptabele oplossing) in het midden.

    Ik bedoel maar, het is evenzo goed pervers en contraproductief wanneer je de bezorgde geluiden van een wezenlijke groepering van je bedrijfstak slechts wegzet als perversiteit. Zoveel managementboeken heb ik (gelukkig) niet hoeven te lezen, maar het lijkt me sterk dat dit ook niet staat in het boek dat de voetbaltrainer – en hopelijk ook dit lid van de oudere generatie – in zijn kerstpakket van Voetblah mag verwachten.

  2. Tja, de waarheid ligt altijd ergens in het midden. Echter in dit geval is er in de voetballerij zo lang sprake van stilstand, dat het bereiken van ‘het midden’ al een fikse omslag vereist. De wereld is namelijk wel veranderd. Er zijn meer toeschouwers, meer camera’s, meer commentatoren, meer maniertjes en er is meer geld mee gemoeid.

    Als we de rol van de scheidsrechter er even uitlichten dan is het gewoon een feit dat zijn werk er hierdoor lastiger door is geworden en dat er tegelijkertijd meer smetteloosheid van hem verwacht wordt. Als je dan de randvoorwaarden niet verbetert, is het gewoonweg genant en volstrekt ongeloofwaardig om hem vervolgens ter verantwoording te roepen. Dat een club als PSV dit niet inziet, durf ik gerust te benoemen tot ‘bedrijfsblindheid’; dat is namelijk nog het minst erg. Betrekkingswaan, domheid en een waardeloze voorbeeldfunctie zouden echter wellicht treffender zijn.

    De discussie of voetbal een wijvensport aan het worden is, vind ik minder interessant. Het hoeft van mij niet per se harder of softer; en de vraag of het vroeger harder of softer was, doet ook niet echt terzake. Feit is wel dat er op de velden heel erg veel gezeurd, geintimideerd, besodemieterd en matengenaaid wordt. Dat dit niks met het spel an sich te maken heeft en dat daar wel eens wat aan mag gebeuren, moet toch ook de oudere generatie aanspreken.

    Tot slot, al was het waar dat de KNVB, de scheidsrechters(bond) en de aanklagers nu wat harder optreden / doorslaan etc. dan nog zou enig begrip daarvoor de voetbalgoegemeente sieren. In plaats daarvan schreeuwen de beboterde hoofden het hardst. Vaak om hun eigen matige prestaties (AZ, Heerenveen, Van Bommel) extern te attribueren.

  3. Het is zonder meer waar dat het werk van de arbitrage zwaarder en moeilijker is geworden en dat men daarin begrip en ondersteuning behoeft. Echter de richtlijnen van de KNVB en scheidsrechterscommissie hebben m.i. eerder een averechts dan ondersteunend effect. De uitvoerenden weten niet hoe hiermee om te gaan, zwaaien te pas en te onpas met kaarten en respectbandjes ipv dat hen wordt geleerd, maar ook de ruimte wordt gegeven, om het kaf van het koren te scheiden. Hierdoor weet niemand meer waar hij aan toe is.

    Ze moeten nu juist worden gefaciliteerd om inderdaad toegenomen uitwassen als heuse matennaaierij, opzettelijk bedrog en pure intimidatie keihard te bestraffen en dit te kunnen onderscheiden van bij topsport behorende emoties, hardheid, ongelukkig uitgevallen omstandigheden en wat dies meer zij. Het is mijn overtuiging dat, wanneer men bij het sporten alle emotionele reacties indamt, deze frustraties op een andere, mogelijk veel kwalijker wijze toch een uitweg vinden, met alle gevolgen van dien. Dat neemt overigens niet weg dat de heren (maar ook dames) voetballers en trainers hierin zelf ook hun verantwoordelijkheid dienen te nemen en na moeten laten om bij elk wissewasje, alleen maar ter beïnvloeding, te gaan protesteren.

    Het zou al een boel helpen wanneer videobeelden ter plekke zouden kunnen worden ingezet en beslissingen, zoals bij het hockey, meteen kunnen worden aangevochten en beoordeeld.

    Dat ‘de beboterde hoofden het hardst schreeuwen’ is slechts gedeeltelijk waar. Ook uit onverdachte hoek worden kanttekeningen geplaatst bij de huidige aanpak. En als deze wereld moet worden veranderd, dan zal vast ook wel in een of andere managementboek staan dat dit kansloos is wanneer decreten worden opgelegd en er helemaal niet wordt geluisterd naar de ‘tegenpartij’. En ja, dat geldt over en weer.

    De discussie of het Nederlandse voetbal aan het verworden is tot een veredeld futsalspelletje is wel degelijk van belang. Want dit veroorzaakt nu juist de bezorgdheid cq de frustraties en – niet te vergeten – onze achterstand in internationaal opzicht.

    Maar bovenal is het feit dat niemand weet waar men aan toe is en naartoe wil de belangrijkste oorzaak van dit probleem. Dan nog zal niet alles in regels en richtlijnen te vatten zijn. Wanneer evenwel een grote mate van overeenstemming wordt bereikt over hoe de doelstelling te bereiken, dan zijn we al een heel eind.

    Noem het maar een gezamenlijke intentieverklaring om het spel en oprechte emoties de vrije loop te laten en bewuste overtredingen in alle opzichten keihard te bestraffen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s