WIJ PROFVOETBALLERS #3: Kansloze missie

wijprofvoetballers
Alweer editie 3 van de rubriek Wij Profvoetballers. Wederom brengen wij een verhaal uit een van de kleedkamers uit ons betaalde voetbal. En ook deze keer dienen er drie vragen correct te worden beantwoord. Stuur je antwoorden op naar voetblah@gmail.com – want dan kun je niet afkijken – en maak kans op prijzen mensen! Prijzen!
1. Wie schreef het stuk?
2. Wie is toch die listige Fransman?
3. Waar speelde de maker van het derde doelpunt vorig 
seizoen?

KANSLOZE MISSIE

Vlak na de wedstrijd gaat mijn telefoon. Ik zie de naam Erik staan. Een grotere supporter van de club waar ik zojuist tegen heb gespeeld bestaat er niet. Wegens een vakantie kon hij, tot zijn grote spijt, de wedstrijd niet live aanschouwen.

“Hallo?”
“Kerel! En? Wat was de uitslag?”
“4-0,” antwoordde ik.
“Ik zei het toch. Kansloze missie! Wel kut voor jullie trouwens..”

Unknown-1De trainingsweek voorafgaand aan die wedstrijd was vrij hectisch. Met nog twee wedstrijden te spelen stond er voor ons  een hoop op het spel. Het degradatiespook lag op de loer en het programma was allesbehalve makkelijk. Binnen de club was het dus onrustig en de media vonden dagelijks ons trainingsveld. Ongetwijfeld had dat ook te maken met de tegenstander van die zondag. Zij konden zich nog plaatsen voor de Champions League. Wij speelden ons bij winst veilig. Mooie pot dus.

Ik weet nog goed dat de trainer in de groep de tactiek van die wedstrijd besprak. Waar we normaal 4-3-3 speelden, wilde hij nu 4-4-2 gaan spelen. Iets meer inzakken dan normaal, met twee controlerende middenvelders en hangende flanken. De twee spitsen waren verantwoordelijk voor de twee centrale verdedigers én hun ‘6’ die belangrijk was bij de opbouw. Wanneer we de bal veroverden, zouden we lang spelen. Ik was zelf namelijk sterk in de lucht en in combinatie met de snelle en handige Franse spits kon dat weleens een dodelijke samenwerking worden.  Zeker omdat de mannen in hun centrum niet de snelsten waren.

De wedstrijd verliep zoals wij hadden gehoopt. Zij kregen de bal, wij waren dodelijk in de counter. Op slag van rust sloegen we toe. In de 41e minuut prikte de Franse spits, na een weergaloze assist van onze aanvoerder, de 1-0 binnen. Vier minuten later tekende ikzelf voor de 2-0 door attent te reageren op een rebound. Veel beter konden we de kleedkamer niet in gaan. Aldaar concludeerden we dat we hetzelfde spelletje moesten blijven spelen. Zij zouden nog meer gaan komen, waardoor de ruimtes achter hun verdediging alleen maar groter werden. Aldus geschiedde. We overleefden vrij gemakkelijk de aanvalsgolf na rust en het was eerder wachten op de 3-0 dan op de 2-1. Helemaal toen een van hun centrale verdedigers rood kreeg. Wederom was die listige Fransman hem te snel af.  De 3-0 viel uiteindelijk in 77e minuut middels een gekraakt schot van onze handige linksbuiten. Dat het in de 90e minuut zelfs nog 4-0 werd, deed er al niet meer toe. De buit was toen allang binnen.

Het duurde ongeveer 10 minuten voordat Erik doorhad hoe de vork in de steel zat. Zijn club speelde het jaar daarop in de UEFA Cup. En dat deed toch wel een beetje pijn. Helemaal omdat hij achter mij een feestende kleedkamer moest aanhoren. Want het jaar erop speelden wij nog een jaar op het hoogste niveau. En dat moest gevierd worden.

– het degradatiespook vonden we op rondomvoetbal.nl

Advertisements

Reacties zijn gesloten.