DE BAL EN IK, TOT DE DOOD ONS SCHEIDT

allardAl zolang ik me kan herinneren, ben ik heimelijk verliefd op de bal. Ook nu nog, wanneer ik een paar ventjes op straat met elkaar zie voetballen, ben ik jaloers. De bal is als een magneet voor me. Ik moet hem altijd even aanraken. Even in beweging brengen. En kijken hoe ie rolt. Die onvoorwaardelijke liefde is van mijn kant altijd vanzelfsprekend geweest. De liefde van de bal richting mij was een stuk minder vanzelfsprekend. Er waren dagen, zelfs periodes, dat hij weigerde te luisteren en volledig zijn eigen gang ging. Verschrikkelijk vond ik dat. Was meneertje beledigd of zo. Ik heb het nooit geweten.

11880755214eb275e0813ee252359739Tijdens zo’n periode wilde de bal nooit bij me blijven. Hoe goed ik hem ook probeerde aan te nemen, hij sprong altijd direct weer van mijn voet. Alsof hij niet bij me wilde zijn. En vreemdgaan jongen, niet normaal! Die periodes waren verschrikkelijk. Ging ie onder mijn neus lekker aan de voet van iemand anders liggen. Soms werkte hij zelfs een heel elftal tegelijk af. Van schoen naar schoen. Waar ik bij stond!! Lekker knus tegen een ander soort leer dan ie altijd gewend was. Om eerlijk te zijn, lag dat ook wel aan mij. Ik heb gescholden. Man, man. Woedend was ik vaak. Ik troostte mij met de gedachte dat de bal altijd met mij mee naar huis ging. Dat het vanzelf wel weer goed kwam zolang ik vertrouwen bleef houden. Want zo was het wel. Er kwam altijd een moment dat we weer één waren.

Als dat het geval was, waren we ook niet te stoppen. We snapten elkaar zonder ook maar iets te zeggen. Alles ging vanzelf. Ik wist precies wat de bal van mij wilde. Ik zag zijn mooie naden scherper en in elk contact zat een vertrouwd gevoel. Maar ook de bal leek mij eindelijk te begrijpen. Hij vormde zich heerlijk naar mijn voet. Alleen al een kleine beweging was voldoende om aan te geven welke kant we samen op gingen. Er was altijd en immer overeenstemming. Het klopte. De liefde was wederzijds. Sjonge jonge, wat hebben we mooie dingen gedaan. Anderen, maar vooral elkaar naar hoogtepunten gebracht. Ik weet zeker dat de bal er net zo over denkt. Ook hij koestert deze momenten, al zal hij dat nooit laten blijken. Dat hoeft ook niet. Het is goed zo. Van de bal zal ik altijd houden.

Advertisements

2 Reacties op “DE BAL EN IK, TOT DE DOOD ONS SCHEIDT

  1. Prachtig stukkie, recht uit mijn liefhebbend voetbalhart gegrepen! Hulde Allard!

  2. Mee eens, de bal is een heiligdom en zeker je eerste bal.
    Je eerste lederen bal, hele,aal van jou en jij bepaalde welke vriendjes mee mochten voetballen.
    Je betrad het veldje, de partijen werden gemaakt en jassen vormde de goaltjes.
    De nieuwe bal was alras niet meer nieuw, was smerig en beschadigd maar dat is het leven van een bal.
    .Ik vond mijn lederen bal aan de kleine kant.
    Ik kan me herinneren…..de bal had zwarte vlakken maar iedere keer werd mijn bal gebruikt en niet die van de vriendjes.
    Dus ik wilde de bal heel houden en een ander kameraadje toverde zijn bal tevoorschijn.
    Dat was de 1e bal.
    Op de training bij Rood-Wit waren de ballen keihard en niet om te koppen.
    Later, veel later kwamen de echte goede en lichte ballen.
    Niet te vergelijken met die kanonskogels van onze tijd.
    Blijkbaar hadden ze daarvoor ballen met veters.
    Nu kop die maar eens.
    En schoenen met stalen neuzen.
    Wat een ontwikkeling en toch is mij die eerste bal het meest dierbaar.
    Daar heb ik tenslotte carrière mee gemaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s