OUD PAPIER

abrahams
gele zwembroekNieuwsgierigheid is dodelijk. Soms ontdek je zaken die beter bedekt hadden kunnen blijven. Onlangs begon ik, in een oude Volkskrant die al een week rondslingerde, aan een artikel over Dries Roelvink. Sindsdien is het mis. Dries Roelvink is de zanger van het liedje dat je op de achtergrond hoort als je op een braderie je tanden in een broodje beenham zet. Roelvink is de volkszanger die geïmiteerd wordt, laat op de avond van het zilveren bruiloftsfeest van ome Henk en tante Els als de gevulde eieren al door het café vliegen.

Het artikel in die oude krant zet mijn leven op zijn kop. Alle langzaam opgebouwde zekerheden in mijn leven zijn ineens niets meer waard. Voetballers, zo dacht ik jarenlang, trainen hard en maken mooie doelpunten in stadions. Volkszangers daarentegen, zingen met gesloten ogen over het houten been van oma Beppie en lopen in veel te gele zwembroeken vrolijk te wezen in reclamefilmpjes. De voetbalwereld en die van de smartlap, zo veronderstelde ik, waren twee gescheiden universums. Twee parallel voortkabbelende melkwegstelsels zonder raakpunten in een oneindig heelal. Het stukje in de Volkskrant, en nu komt het, onthulde dat Roelvink vóór zijn zangcarrière profvoetballer was. Dries pulkte in zijn jonge jaren een contract los bij FC Amsterdam.

Verbijsterd legde ik de krant terzijde, ik sloot de gordijnen en trok de stekker van de telefoon uit het contact. Ineengedoken, verstopt achter een kast, probeer ik deze nieuwe waarheid te verwerken. Roelvink als voetballer: dit  heeft tijd nodig.
Ik ben bang nu voor de toekomst. Elk weekend verlekkerde ik me aan het voetbal. Heerlijke wedstrijden waarin jonge spelers onbevangen over de Nederlandse velden dartelden. Die pretoogjes van Wijnaldum, de stoere dijen van Yannick Wildschut, het bloemkoolhoofd van Davy Klaassen.

Ik ben nu als de dood dat het frivole spel van Guus Hupperts binnenkort gaat eindigen. Dat hij niet langer na de wedstrijd tegen Van Gangelen vertelt hoe hij Bram van Polen dolde, maar dat hij met zachte g bekend maakt gegrepen te zijn door een nieuwe passie: klassieke muziek. Guus Hupperts over enkele jaren op het Vrijthof in Maastricht als de nieuwe André Rieu, ik kan dat niet aan. Of nog erger. Dat hij na alle concerten met die klootviool ineens zonverbrand opduikt in een commercial voor een of andere reisorganisatie.
In een gele zwembroek.

Advertenties

2 Reacties op “OUD PAPIER

  1. Abrahams is samen met Mossou de grootste stukjesschrijver van Nederland . Een talentvolle columnist .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s