IN MEMORIAM: DE SPAANSE FURIE

arthurOp nieuwjaarsdag bieden wij u hoop. Middels de derde editie van onze WK-rubriek die over Spanje gaat. Het einde van Spanje welteverstaan.

Schrijf maar op: in 2014 komt er een einde aan de hegemonie van Spanje in de internationale voetbalwereld. Met dank aan Toni Varela.

Spanje 2 unnamedJe zult maar Toni Varela heten en een modale voetballer zijn bij FC Dordrecht. Wat doet Toni Varela op nieuwjaarsdag? Kijken naar het Nieuwjaarsconcert in Wenen? Het schansspringen in Garmisch-Partenkirchen? Nee, natuurlijk niet. Toni Varela is met gloeiende wangen aan het nagenieten van een topjaar. Toni Varela is namelijk koploper in de Jupiler League, haalde met Kaapverdië de kwartfinales van de Afrika Cup en stond op de drempel van het WK. En Toni Varela speelde in de wedstrijd waarin de dood van het tiki-taka-voetbal werd aangekondigd.

Oké, Toni Varela was maandagavond in het olympisch stadion met Kaapverdië betrekkelijk kansloos geweest tegen Catalonië (4-1). Vind je het gek als je op het middenveld moet opboksen tegen mannen als Sergio Busquets en Cesc Fàbregas. Toni Varela houdt best van een beetje rennen, maar als je de bal toch nooit kunt veroveren is er niks meer aan. Het goede nieuws is dat het tiki-taka gespeeld werd door Catalonië.

Ik zal een bekentenis doen: eigenlijk was ik vooral fan van het Spaanse voetbalelftal in de tijd dat het steevast fout ging. Tot het EK van 2008 kon je er een flinke som op zetten. ‘La Roja’ maakte altijd indruk met snel en creatief voetbal als het nog nergens om ging. Zodra het toernooi in een beslissende fase belandde, waren de Spaanse sterren al weer thuis. Tragisch. Schitterend.

Tot 2010 was de beste prestatie van Spanje op een WK een vierde plaats op het WK 1950  in Brazilië. Gaan we het lijstje verder af: kwartfinales in 1934, groepsfase in 1962 en 1966. In 1954, 1958, 1970 en 1974 niet eens aanwezig. In 1978 uitgeschakeld in de eerste ronde. Bij het WK in eigen land in 1982 haalde Spanje na een nederlaag tegen Noord-Ierland met de hakken over de sloot de tweede ronde. Dat was ook het eindstation.

Mijn eerste persoonlijke herinneringen dateren uit 1986. Ik was boos omdat Spanje Denemarken uitschakelde. (Waarschijnlijk was ik niet boos, maar deed ik iemand na die boos was; ik was zes.) Hoe dan ook, de Denen waren na overwinningen op Uruguay (6-1) en vooral West-Duitsland (2-0) meteen een favoriet in Nederland. Maar een mislukte terugspeelbal van Jesper Olsen kort voor rust zorgde voor de totale implosie van het ‘Danish Dynamite’. Emilio ‘De Gier’ Butragueno zat er tussen en scoorde zijn eerste van vier treffers. butragueno, emilio 1988Toch verloren de Spanjaarden een ronde later al weer na strafschoppen van de Belgen. In 1990 was Joegoslavië in de achtste finales na verlengingen te sterk. In 1994 blokkeerde Roberto Baggio namens Italië de weg naar de laatste vier. In 1998 kwam Spanje niet door de groepsfase en in 2002 werd Spanje in de kwartfinale van het WK onrecht aangedaan tegen Zuid-Korea van Guus Hiddink. En in de kwartfinale van 2006 had Spanje de pech dat de toen nog onbekende Franck Ribéry het opeens op zijn heupen kreeg.

Zo ging het en zo hoorde het. Na ieder falen van de Spaanse trots, werden oorzaken gezocht in het immer broeiende separatisme. De Basken, de Galiciërs en de Catalanen zouden collectief een banvloek in stand houden tegen ‘la Roja’. Die van Real zouden niet willen samenspelen met die van Barça. De Spaanse nationale elf was synoniem voor collectieve harakiri.

De afgelopen zes jaren was daar anders weinig van te merken. Alle onderlinge wrevel, niet zo lang geleden nog eens lekker afgestoft en opgewreven door de Portugese provocateur in de dugout van de Koninklijke, leken te vervagen op het ongenaakbare tiki-taka-bord van René van der Gijps favoriete gezelschapsspel. Dat moet een keer fout gaan. Zou het toeval zijn het Catalaanse separatisme juist in de afgelopen jaren massaler is geworden? Denkt u dat honderdduizenden Catalanen in september een menselijke keten van 400 kilometer vormden vanwege politieke factoren of de economische crisis?

Welnee. Ze willen gewoon weer zelf de beste zijn in tiki-taka. Daarom is die feestwedstrijd tegen Kaapverdië niets minder dan de bijl aan de wortel van de Spaanse wereldtitel. Mede dankzij Toni Varela is ‘la Furia Roja’ binnenkort weer gewoon ‘la Roja’.

Niets om u zorgen over te maken, meneer Van Gaal. Ik wens u een gezegend 2014.

Advertenties

Een Reactie op “IN MEMORIAM: DE SPAANSE FURIE

  1. Spanje blijft een favoriet.
    Spanje is niet mijn team omdat het niet avontuurlijk speelt.
    Het plichtmatige druipt er af.
    Het team bulkt van de kwaliteit en het combinatievoetbal.
    122 keer balcontact voordat de bal bij de tegenstander in het netje ligt.
    Dus Van Gaal kan wel degelijk wakker liggen want Nederland is nog niet klaar met de Alva adepten.
    Mijn voorstel is….laten we Alva nog een keer kielhalen zodat Spanje 2e wordt in de poule.
    Willem van Oranje zou je er geen groter plezier mee doen.

    Ik moet eerlijk zeggen…ik ben Spanje en Barcelona zo zat/zo beu.
    Ik geniet als ze een keer op hun donder krijgen.
    Het is toch te gek dat ik Duitsland liever zie voetballen en zie winnen dan Spanje.
    Maar de hegemonie van Spanje is een keer afgelopen zoals ook Sven Kramer een keer minder schaatst.
    Hopelijk krijgen we dan niet weer zo’n saaie natie
    Laat het Nederland maar zijn.
    Bij ons gebeurt altijd wat.
    Denk aan 1974 het Hiltrup schandaal.
    Mooi he?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s