DE ANGSTAANJAGENDE 3-0

annemarieGisteren ben ik 29 jaar oud geworden. Dan krijg je dus van die berichten als ‘Geniet van dat laatste jaar voor de angstaanjagende 3-0’, op je Facebook-pagina. Alsof ik nu als de sodemieter aan een sperma-infuus zou moeten.
Voor voetballers is de naderende dertig misschien nog wel angstaanjagender dan voor vrouwen. Het is de leeftijd die ze van het ene op het andere moment doet veranderen van een ‘speler in de bloei van zijn leven’ in een ‘aftakelende bejaarde’ die vanaf dat moment in elk interview wordt gevraagd hoelang hij nog mee denkt te gaan. Ik zal niet zeggen dat ik leeftijd geen issue vind, aangezien ik vorig jaar op 8 januari om 00.00 uur in de badkamer tranen met tuiten huilde en mijn huisgenoten niet zeker wisten of ze me moesten feliciteren of troosten. Zonder een echte baan, een eigen huis, een relatie zooo30_mediumen een vast salaris vond ik mijn leven als kersverse 28-jarige tamelijk uitzichtloos. Wat dat betreft is er het afgelopen jaar weinig veranderd. Behalve dan dat ik nu een vriend heb die me af en toe een geruststellend schouderklopje geeft en zegt dat hij er ‘best wel vertrouwen in heeft dat het goed komt met mij.’

Ach. Ook in de voetbalwereld heb ik altijd al meer sympathie gehad voor de laatbloeiers dan voor de opgeschoten talentjes à la Riedewald, die vinden dat ze een schoolexamen mogen uitstellen omdat ze hun club toevallig de overwinning hebben bezorgd tegen een minder dan middelmatige club uit een stad waar de inwoners na de periode van carnaval de rest van het jaar in winterslaap gaan.

Verheugd pakte ik vanochtend dan ook de biografie van Dennis Bergkamp, het boek dat bovenaan mijn verlanglijstje had gestaan, bij het ontbijt. Ik dacht terug aan 2004, toen ik hem op zijn 35ste nog live heb zien spelen in de wedstrijd van Arsenal tegen West Ham United. Op mijn stoeltje in het oude Highbury heb ik even alleen mijn ogen gericht op de man ‘die zijn voeten liet spreken’. De drie balcontacten, Arsenal-Dennis-Bergkampdie hij had in de tien minuten dat ik hem observeerde, waren perfect. In het voorwoord lees ik de woorden ‘Dennis bewandelde de weg van de geleidelijkheid. Anders dan Cruijff en Van Basten brak hij niet onmiddellijk door maar ontwikkelde hij zich gestaag tot de voetballer die bij Arsenal als een spiritueel leider tot volle glorie kwam.’ Een man naar mijn hart. Als iemand mij voortaan een lastige vraag stelt zeg ik gewoon: ‘Ik bewandel de weg van de geleidelijkheid.’

Laat die 3-0 maar komen.

Advertisements

Een Reactie op “DE ANGSTAANJAGENDE 3-0

  1. Is de weg van de geleidelijkheid de maat.
    Wat vroeg komt, is vaak goed.
    Maar er zijn spelers-Seedorf-die wel heel lang meegaan.
    Daar staat geen maat op.
    Dus je moet dat niet zien als een wetmatigheid.
    Kijk als je debuteert op je 30e is dat wel aan de late kant.
    Keepers met name gaan veel langer door dan veldspelers.
    Maar sommige spelers mochten van mij wel eerder stoppen terwijl anderen er nog een jaartje aan vast mochten maken.
    Dat is per speler anders.
    Daarbij komt dat de voetballerij lucratief is dus een jaar erbij is een jaar flink poen erbij.
    Als het fysiek niet meer gaat, stop je en darters gaan door tot hun 652.
    Hoe oud is die gekke Taylor?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s