KLEINE IBI WIL OOK MEEDOEN

annemarieWankelend sta ik op de pont richting Amsterdam-Noord. Ik ben op weg naar de afdeling kaakchirurgie in het BovenIJ Ziekenhuis. Met mijn rechterhand ondersteun ik mijn fiets. Met m’n linkerhand open ik een whatsappje van mijn vriend op mijn telefoon. ‘Denk aan iets leuks,’ lees ik op het scherm. Iets leuks. Iets leuks. Over krap een uur zal een man met een blauw mondkapje een verdovingsspuit in mijn ontstoken klomp tandvlees steken om er vervolgens met veel krachtwerk een rotte verstandskies uit te snijden. Ik kan zo gauw niks leuks bedenken. Alles is kut. Wat me meestal wel helpt is het denken aan mensen die zich even kut, zo niet kutter voelen dan ik.

Mijn gedachten gaan terug naar de Champions League-wedstrijd van dinsdagavond, Manchester City tegen FC Barcelona. Ik moet schaamtevol bekennen dat ik überhaupt even gemist had dat er deze week weer op Europees niveau werd gevoetbald. De Winterspelen hebben me toch weer te pakken. Inmiddels zit ik er zo diep in dat, als ik iemand in de kroeg hoor roepen dat hij een rondje geeft, ik mezelf afvraag of hij dat zal doen in een lage of een hoge eenendertiger. Maar goed, dinsdagavond geen Svendsens, Hamelins en andere vreemde namen die me binnen afzienbare tijd zeer vertrouwd zijn geworden, maar gewoon weer de Messi’s en Piqué’s. De naam van Ibrahim Afellay ontbrak. Hij zat op de tribune, zei de commentator. Vanwege ‘de moordende concurrentie binnen de selectie’.

ibrahim-afellay-bersama-ibunya-habibah-dan-kakaknya-ali-_120716075125-207Afellay was het hoofdonderwerp geweest van mijn afstudeerproject op de School voor Journalistiek. Voor een radioreportage van tien minuten was ik met zijn grote broer Ali teruggegaan naar hun ouderlijk huis aan de Van Heukelomlaan in de Utrechtse wijk Zuilen. Het voetbalpleintje voor de deur was inmiddels omgetoverd tot een speeltuin, maar Ali kon zich nog goed voor de geest halen hoe hij daar eindeloos met zijn vijf jaar jongere broertje had gevoetbald. Want er ging geen dag voorbij zonder voetbal, vertelde Ali. Op doordeweekse dagen zat kleine ‘Ibi’ met een gele leren bal in zijn handen in kleermakerszit achter de voordeur te wachten tot zijn grote broer thuiskwam van school en hem mee naar buiten nam. Een enkele keer wilde Ali alleen met zijn eigen vrienden een partijtje spelen, maar Ibrahim was het lievelingetje van hun vader en dus moest hij zijn kleine broertje laten meedoen.

Ik stelde me voor hoe Ibi dinsdagavond op de tribune had gezeten, met de gele leren bal onder zijn stoeltje, wachtend op het moment dat iemand hem op zou komen halen om met hem te spelen. Maar er kwam niemand. Ik had hem graag een appje willen sturen.  ‘Denk aan iets leuks’.

– het mooie familieportretje komt van republika.co.id

Advertenties

2 Reacties op “KLEINE IBI WIL OOK MEEDOEN

  1. Afellay is op de weg terug maar het duurt te lang.
    Krijgt hij zijn vorm terug?
    Dat is de hamvraag.
    Is hij nog goed genoeg voor Barcelona?
    Natuurlijk kan hij nog mee op een been bij PSV maar dat is geen niveau.
    Ik vrees echt voor zijn carrière.
    Mag hij weer in Oranje acteren?
    Behoort hij tot de selectie van het wk in Brazilië?
    Er zijn zoveel vragen en geen antwoorden.
    Afellay was een bijzonder getalenteerde speler.
    Daarvoor kom je naar het stadion.
    Hij is te jong om te stoppen.
    Ik zie hem nog wel presteren maar niet meer op het allerhoogste niveau.
    Maar ik blijf een liefhebber van zijn spel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s