Auteursarchief: decatalaan

ANDERS ANDRÉS

Deze weken herplaatsen wij met enige regelmaat oude posts over Andrés ‘El Blanquito’ Iniesta, die onlangs zijn afscheid van Barcelona heeft aangekondigd. Deze dateert alweer van 2011 en is geschreven door oud-scribent De Catalaan.

Stel: een jaar of elf geleden was je er heilig van overtuigd dat de millenniumwisseling een einde zou maken aan de geordende samenleving zoals jij die kende. Je was groot voetballiefhebber en, ondanks je leeftijd van een jaar of twintig, fan van George Best. Je besloot George’s hoofd over je gehele rug te laten tatoeëren; het was namelijk te groot voor je schouderblad en op je borstkas pronkte al de weelderige haardos van John de Wolf. Jullie, jij John en George, werden dikke vrienden.

Genieten van deze schizofrene vriendschap kon je helaas niet lang. Naast George’s hoofd incorporeerde je immers ook zijn levensstijl. Het beetje geld dat je bezat, spendeerde je in een mum van tijd aan drank, drugs en hoeren. De rest ging op aan domme dingen. “Geen nood”, dacht je nog. De millenniumbug zou het geld, jouw redenatie volgend, anders evenwel klokslag 2000 digitaal vernietigd hebben. Maar helaas… de wereld draaide door. Toch maar goed dat je voor de zekerheid een plekkie had gereserveerd bij de padvinders van de FARC, Tamiltijgers, Mujahideen en het Vaticaan. Je wilt toch wat te kiezen hebben na zo’n financieel fiasco, nietwaar?

Je keuze viel uiteindelijk op de Tamiltijgers. Het zinde je echter niet dat deze tijgerpadvinderij je na tien en een half jaar nog steeds als welpje behandelde en je besloot terug te keren naar Europa. Zo kon het dat je in de zomer van 2010 op een Italiaans strand El Blanquito tegen het vege lijf liep, zonder te weten wie je voor je had. Je accepteerde zelfs een potje 1 tegen 1. En, ofschoon volledig geknipt en geschoren, dacht je, als je ‘m zo zag zitten, naderhand nog steeds: “Die moet ik toch kunnen hebben, ook al is-ie wereldvoetballer van het jaar!”

VOETBALLERS IN DE SNEEUW

catalaanWintersport en voetbal. Het is een moeilijke combinatie. Je kunt zeggen dat beide sporten worden gekenmerkt door een relatief hoog risico op blessures. Qua gelijkenissen heb je het dan wel gehad. Voor een betaald voetballer is wintersport daarmee vanzelfsprekend een haast ongeoorloofde hobby. Veel te gevaarlijk. Ruud van Nistelrooij in een sleepjeslift. Je moet er niet aan denken. Geen knieband had het overleefd. Of neem Arjen Robben. RobbenDie man bekomt spontane botversplintering bij het idee alleen al. Misschien dat Transavia voor Arjen wel een gipsvluchtje heen wil organiseren.

Maar ook de gewone voetbalstervelingen hebben doorsnee een slechte relatie met het snowboard of de lange latten. Tennissers, hockeyers en golfers spoeden zich vanaf december met bosjes naar wintersportoorden om er wat centen te verdienen als skileraar. Voetballers gaan hooguit een keer in hun leven naar Snowworld of een andere indoorbaan, om tot de conclusie te komen dat het allemaal veel te veel moeite kost. Rare schoenen, polyester broeken in plaats van een lekker katoenen trainingsbroekie; sjaals, mutsen, handschoenen. Een sport waar je te lang over na moet denken voordat je ‘m kunt beoefenen. Misschien zit daar de crux.

Arnold ScholtenToch zijn er ook (oud)voetballers van wie ik verwacht dat ze gracieus van een berg kunnen glijden. Robbie Witschge en Arnold Scholten – wat een goed skihoofd heeft ie! – lijken me, met terugwerkende kracht, perfect geschikt voor de reuzenslalom. Ik wed dat Alexander Büttner stiekem geboren is voor de half-pipe. Graziano Pellè staat vast zijn mannetje in het Scandinavische langlaufgeweld. Slope-style is Wesley Sneijder op het lijf geschreven. Jasper Cillissen heeft onmiskenbaar de potentie om de Nederlandse Janne Ahonen te worden en ploeggenoot Ahonen+Janne291113Viktor kan misschien beter helemaal overspringen naar de piste, nu zijn naam reeds op de latten staat. En als dat toch allemaal geen succes blijkt, hebben we altijd Evander nog…

Arjen durft ons niet aan te kijken vanaf  fr-online.de
Arnold vonden we op anp-archief.nl

DE KERSJES VAN TOON GEBRANDS

catalaanIk heb een abonnement op het Van der Valk Hotel. Niet geheel vrijwillig. Dat lijkt een troost, maar maakt het eigenlijk des te triester. Ofschoon het Van der Valk helemaal nog niet zo verschrikkelijk is. Nee, het nestelt stukken beter onder de toekanvleugels dan menigeen denkt. Het is zelfs opzienbarend hoe mensen reageren op de mededeling dat je drie nachten per week in het Van der Valk overnacht. Alsof je een uitgerangeerde 55-plusser bent die hunkert naar zijn pensioen: “Hoe lang moet je nog?”. Of als een tienermoeder die retorisch wordt bevraagd: “Het is vast ongewenst?”

GerbrandsHLN-appelmoeskers01“Mwah, het valt allemaal best mee”, gaat er  dan ook niet zo lekker in bij deze vragenstellers. En ik moet ook eerlijk bekennen dat het de laatste weken best aan me begon te vreten dat het personeel de majoriteit van mijn sociale omgeving bevolkte. Tot er afgelopen dinsdagavond plotseling een frisse wind door het restaurant waaide. Terwijl ik een lekker vinaigretje over mijn gratis bordje saladebar stond te schenken, zag ik in mijn linkerooghoek Toon Gerbrands de kersjes uit de appelmoesschaaltjes lepelen. Op de weg terug naar mijn tafel liep ik voorbij Earnest Stewart die zojuist wat procureurvet van zijn mondhoek depte. En nog geen drie meter bij mij vandaan zat Jan van Halst een lekker ‘senioren sliptongetje’ naar binnen te schrokken.

Wat moesten die mannen in hemelsnaam in Heerlen? Want over betreffende Van der Valk hebben we het. Zou Hupperts stiekem aan het onderhandelen zijn met AZ? Na een iets scherpere analyse van mijn omgeving kon ik die hypothese wel verwerpen. Hoewel, één van de nieuwe bedienden verdacht veel op ‘m leek. Wat zou het dan zijn? Heel even dacht ik aan een swingersfeestje in de bruidssuite, maar al vrij snel drong het tot me door dat er even verderop in Kerkrade een bekerwedstrijd tussen Roda JC en AZ op het programma stond. In de bar speelde die avond het duel op een klein scherm. Er was geen Limburger te bekennen die het iets kon interesseren.

Met hernieuwde moed en energie dook ik die avond mijn bed in. Wetend dat de Toons, Earnests en Jans van de voetbalwereld die avond erop gewoon weer bij een ander ellendig wegrestaurant hun kostje zouden wegbunkeren. Niks fancy aan die voetbalwereld.

– De appelmoes komt van walthaus.blogspot.com
– De foto van Toon vonden we op www.radio1.nl

THE HALF-TIME HERO en PIPPO INZAGHI

catalaanLange tijd werd een van de meest aansprekende Engelse supportersverhalen bestempeld als football fairytale. Een urban legend waarvan niemand aannam dat het daadwerkelijk was voorgevallen. Tien jaar lang was het de queeste van journalist Jeff Maysh om de bron van deze overlevering te achterhalen: Steve Davies. Een man die in de seizoensvoorbereiding van 1994 als supporter van West Ham door toenmalig coach Harry Redknapp uit het publiek werd getrokken om zijn opwachting te maken in het team dat hij al jaren aanbad. En hij doelpuntte nog ook. In de zomer van 2013 kwam het tot een ontmoeting tussen de journalist en deze bekende onbekende. Het verhaal bleek allesbehalve een fabel te zijn…

Harry Redknapp sends Steve Davies on at OxfordOp de desbetreffende zomerdag van 1994 stond Steve naast de dug-out de hele eerste helft spits Lee Chapman uit te foeteren. Op een gegeven moment moet ‘Harry Houdini’ het welletjes hebben gevonden en confronteerde de tot dan toe slechts in irritatie uitblinkende Davies met de vraag of hij het beter zou kunnen. “Heeft mijn oma een snor en rookt ze zware shag? Natuurlijk kan ik het beter!” Ik hoop dat dit de strekking van zijn antwoord was. Hoe dan ook, Davies zat een paar minuten later in de kleedkamer zijn veters te strikken en zou weldra als fan zijn debuut maken voor een Premier League-elftal. Hij scoorde zelfs. Het doelpunt haalde echter nooit de annalen. Hij werd afgevlagd voor buitenspel.

Bij het lezen van het verhaal vroeg ik me af of we er wijzer van worden dat het niet slechts een mythe blijkt te zijn. Mijn antwoord is ja. Zeker voor de sceptici onder ons. Onbeduidend als we terugkijken op de jongensdroom die we hadden. We doen het af als onwetendheid en kinderlijke waanzin. Terwijl ik wed dat diep van binnen iedere voetballiefhebber zijn rechterhand zou geven om eens aan te treden tussen die witte kalklijnen. Scoren voor een vol stadion. Hoe zou dat voelen? En op het moment dat ik me daar een inbeelding van probeer te maken, zie ik het als een donderslag bij heldere hemel: Filippo Inzaghi. Voor iemand die voelt dat ie in een droom leeft, voelt scoren voor een vol stadion precies zoals we Pippo zijn hele carrière hebben zien juichen. Een mythe die zich jarenlang recht voor onze neus heeft afgespeeld. Steve Davies en Filippo Inzaghi… beste vrienden.

De foto komt van www.theguardian.com
Het verhaal werd opgepikt via www.howlermagazine.com
Hier hoort u Steve Davies en Jeff Maysh aan het woord. Zeer de moeite!

HOE WORD JE EEN BLIJVERTJE?

catalaanDe zekerheid van iemands voetbalbestaan duurt meestal niet langer dan een week. Voor spelers liggen er te allen tijde blessures op de loer, trainers zijn overgeleverd aan de grillen van bestuurders en bestuurders kunnen plotseling geconfronteerd worden met mannen die om de zoveel jaar een nieuw speeltje zoeken. Maar voor zowel trainer als speler geldt dat je net zo goed bent als je laatst gespeelde wedstrijd (bestuurders hebben vaak wat meer speling). De vraag is dan hoe we de beïnvloedingssfeer van beiden het beste kunnen omschrijven.  In elk geval niet als iets dat zich laat kenmerken door vele mogelijkheden.

19059De knoppen waar een speler aan kan draaien beperken zich over het algemeen tot trainen (fysiek en mentaal) en perceptiemanagement. Trainen zorgt voor een basis prestatieniveau en voorkomt de ergste kenmerken van vormcrises. Knop twee spreekt bij voetballers wellicht wat meer tot de verbeelding: armpjes de lucht in bij een verkeerd ingespeelde bal, schwalbes, overdreven aanwezig coachen, zeiken tegen de scheidsrechter. Maar ook media presence is in dezen van groot belang en alle creativiteit daarbij geoorloofd. Afsnauwen van journalisten, meedoen aan Ik Hou van Holland of rode lopertjes vertrappen. De bron van afleidingsmanoeuvres is onuitputbaar. Echter compensatiegedrag is uiteraard geen effectieve langetermijn-maatregel.

Dan de trainer. Ga d’r maar aanstaan. Een blijvertje ben je al wanneer je niet binnen een jaar de zak krijgt, bij drie jaar wordt er een receptie georganiseerd die doet denken aan een diamanten bruiloft en bij vijf jaar ga je door het leven als ‘vergroeid met de club’. Om maar aan te geven hoe groot het verloop is in deze beroepsgroep. De enige directe beïnvloeding die zij kunnen initiëren is het managen van verwachtingen. Het betrachten van voorzichtigheid en niet te snel committeren aan te ambitieuze doelstellingen kan helpen om wat langer in het zadel te blijven. Maar eigenlijk komt het er voor deze mannen gewoon op neer dat baancontinuïteit op de lange termijn alleen is te realiseren door langdurig kortetermijn-succes…

Een beetje bestuurder met minimale financiële kennis doorziet direct de hypocrisie van meerjarige dienstverbanden voor trainers. Echt tijd voor opbouw is er nooit. Maak het je als club dan makkelijk en werk met eenjarige, maximaal tweejarige dienstcontracten. Dan scheelt een sloot aan afkoopsommen en zorgt ervoor dat de trainer zijn naïviteit omtrent visievorming thuis kan laten.

Ps. Ter onderbouwing: het gemiddelde dienstverband van een Premier League hoofdtrainer is één jaar en twee maanden! Arsène Wenger buiten beschouwing.

– de afbeelding komt van www.tvrage.com  

GAMERS BRENGEN PASSIE

catalaanMet een ongezonde hoeveelheid ontzag nam ik vroeger kennis van de voetbalwetenschap van mijn vrienden. Dat ging niet om hun superieur tactisch inzicht, bekendheid met de allerlaatste transferroddels of hun vermogen om de KNVB-spelregels exact te reproduceren. Waar het wel om ging: spelertjes. Een nog onbekende, maar talentvolle nummer tien van The Wolverhampton Wanderers, een Gambiaans spitsje, voorbestemd om binnen drie seizoenen topscorer te worden van de Serie A, of een zestienjarige Belgische back die 90 minuten lang de kalklijnen kapot kon lopen. Iedereen weet dat ze ergens rondhobbelen, die spelers van de toekomst. Maar sommige gasten kennen ze al bij voornaam, voordat de betreffende talentjes hun eerste koelkastcontract hebben getekend.

FM14_PC_2DPACK_WEB_UKBinnen onze eigen grenzen hadden we daar ooit, een jaar of vijftien terug, een jeugdcompetitie voor waarvan op zondagochtend de samenvattingen uitgezonden werden. Als je dat volgde, kon je nog een beetje meelullen. Met nadruk op ‘een beetje’. Ook de Voetbal International van weleer bood, ondanks verwoede pogingen om de seizoensgids uit het hoofd te leren, geen soelaas. Nee, de enige manier om je als voetballiefhebber te vergewissen van nog onbekend jeugdig talent was door naar de winkel te rennen zodra er een nieuwe uitgave van het spel Football Manager op de markt kwam.

Deed je dat niet, dan werd je in elke willekeurige voetbaldiscussie om de oren geslagen met namen die net zo goed rechtstreeks uit een boek van J.K. Rowling konden wandelen als dat ze iedere dag op een football pitch stonden. En dat is nog steeds zo. Bovendien is het opdreunen van mogelijke aanstaande winnaars van Le Ballon d’Or nooit een plichtmatige wedstrijd geweest tussen nerds. Althans, volgens mij laat de betreffende groep zich niet als zodanig kwalificeren. Dit zijn gamers die oprecht overtuigd zijn van hun toegevoegde waarde binnen iedere willekeurige technische staf. Ontslagen worden in de game is misschien nog wel erger dan ontslagen worden in real life. Dat is nou passie voor het spelletje.

En mocht u binnenkort nog wat indruk willen maken met namen van nog onbekende voetbaltalenten, klikt u dan hier.

Het plaatje komt van www.whatculture.com

GASTVRIJ BULGARIJE

catalaanSaid & Done is een alleraardigst en week resumerend voetbalrubriekje op de online editie van The Guardian. Een soort van volwassen versie van VI’s ’t Wereldje. Je steekt er nog eens wat van op. Wetenswaardigheden die niet breed werden uitgemeten in de pers en dat in sommige gevallen wel hadden verdiend. In die categorie scharen we het volgende bulletin: Het Bulgaarse Levski Sofia, 26-voudig kampioen, heeft afgelopen week een boete ontvangen van ’s lands voetbalbond wegens racistische uitingen. “Death to the refugees” en “Blood will be spilled over our lands” vormden vorige week de ludieke leuzen waarmee de supporters dachten hun spelers te kunnen enthousiasmeren.

0,,10268~12231996,00Nu. We weten dat zowel UEFA als FIFA behoorlijk hun best doen racisme uit te bannen en velen zullen opmerken dat dit ook hun voornaamste, wellicht zelfs enige, competentie is. Maar voor de media is het toch een beetje een dood onderwerp. Af en toe weliswaar aangezwengeld door incidentjes hier en daar, maar hoogstzelden gepromoveerd tot voorpaginamateriaal of hoofdartikel. Verplichte nummertjes lijken het. En dat is toch wat gek. Aan de ene kant zorgt de vercommercialisering ervoor dat clubs zich vervreemden van hun supporters, en aan de andere kant gijzelen supporters blijkbaar hun club door het te gebruiken als podium voor xenofobie en racisme. Daar zit een onmiskenbare spanning voor betaald voetbal organisaties.

Daarnaast verdienen Levski en de Bulgaarse voetbalbond het om op hun plek gezet te worden door de Europese kwaliteitsmedia. The Guardian framed het nu als volgt, quote: “Taking the lead: Bulgaria’s FA fining Levski Sofia €1,500 after fans who marked Hitler’s birthday with a swastika display in April produced a new banner reading “death to refugees”.” Taking the lead percipiëren we in deze context het beste als slecht sarcasme. Geen voetbalbond laat haar plek van verbroedering zo opzichtig misbruiken, zonder dat er sprake is van zware corruptie of onderdrukking. Dat is misschien giswerk, maar niettemin het uitzoeken waard. Overigens bleef het voor de Ultra’s van Levski vorige week niet bij wat obligaat racisme. Ze ontdeden hun nieuwe trainer op de dag van presentatie van zijn kloffie, omdat ze het niet eens waren met zijn aanstelling. De dag erna nam Ivaylo Petev maar weer ontslag. Hoewel ik ook hem verwijt dat ie überhaupt een club wilde coachen die dit soort supporters in haar stadion herbergt.

– De afbeelding komt van www.chelseafc.com