Auteursarchief: mazuro

HEIMWEE NAAR: Johan ‘Segundo’ Neeskens

Het wordt weer eens tijd voor een schaamteloos stukje voetbalnostalgie en -romantiek. Ter verpozing en ter afwisseling van het – hoe terecht vaak ook – schamperen, weeklagen en afserveren. Want hoe gaat het toch met Johan Neeskens? Het is toch een gotspe dat een van de beste middenvelders ooit schijnbaar in de vergetelheid is geraakt. Als was Johan Segundo verworden tot Johan Zero. Omdat, behalve natuurlijk Johan Orakel, Johan Afzeiksnor en Johan De Gekste, ene Johan de Cock nog vaker in het nieuws komt dan Neeskens. Zelfs de onvolprezen accounts Old School Panini en Antique Football lijken welhaast ostentatief Neeskens uit hun collectie te weren. En dat is een godvergeten schande! Totdat onlangs onze bovenste beste blogbroeder MotherSoccer zijn foto overnam van dit eveneens zeer bezienswaardige account voor liefhebbers van oude, curieuze voetbalhelden en -kapsels.

Johan Neeskens. De secondant en op gezette tijden ‘huurmoordenaar’ van De Verlosser, met wie hij een jeugdliefde deelde: het honkbal. En al voetballend hetzelfde honk bezette bij Ajax en FC Barcelona. Neeskens was al op jonge leeftijd spijkerhard en obs-mazuro-300x92meedogenloos, ook voor zichzelf. Gattuso? Nobby Stiles? Nigel de Jong? Bommel? Het waren schoothondjes vergeleken met De Nees. Zijn speelstijl zou tegenwoordig niet meer worden gepruimd door de overgeïnstrueerde arbitrage en het minimum aan incasseringsvermogen van de kleurrijk geschoeide, zorgvuldig gecoiffeerde en veelal in geniepigheid geschoolde voetbalmannetjes. Eigenlijk was en ben ik altijd meer gecharmeerd van stijlvolle, creatieve en verfijnde voetballers. Maar Neeskens is een van de weinige uitzonderingen op mijn regel. Evenals Van Hanegem, die voetballend ook wel wat meer in huis had. Omdat zij exponenten en iconen zijn van de beste voetbalperiode die Nederland ooit gekend heeft, zowel qua kwaliteit als resultaat. En dus behoren tot de beste voetballers die de wereld ooit heeft voortgebracht.

Om welke redenen dan ook wordt De Nees in eigen land niet als zodanig erkend en gefêteerd. In het buitenland wel en al zeker in Spanje, alwaar hij bij Barça destijds qua populariteit zelfs El Salvador naar de kroon stak. Ongebreidelde inzet gekoppeld aan Johan Neeskens 141200-300-442-scalebescheidenheid zijn nu eenmaal publiekstrekkers bij uitstek. En ook de Neeskens-strafschop (beelden onnavolgbaar vocaal begeleid door De Nees zelf) staat bij elke voetballiefhebber voor eeuwig op het netvlies gebrand. Met de opspattende kalk van de penaltystip als de optrekkende rook van het doeltreffende pistoolschot. Opvallend genoeg ontpopte de bescheiden Neeskens zich veel meer tot globetrotter dan ‘man van de wereld’ Cruijff. Die zich, behalve wat uitstapjes naar de VS en Mexico, veelal beperkt tot het traject Barcelona – Amsterdam v.v. Johan Segundo daarentegen vertoefde jarenlang in Amerika; woonde, werkte en trouwde in Zwitserland en was (assistent-)voetbaltrainer in zowel Nederland als in diverse andere landen en continenten. Zijn laatste klusje was bij Mamelodi Sundowns Football Club in Pretoria, Zuid-Afrika. Daar werd hij eind 2012 ontslagen na diverse malen te zijn bedreigd door de fans. Sindsdien ontbreekt vrijwel ieder spoor van De Nees.

Hoe zou het met hem gaan? Waarom heeft Johan Primero zijn voormalige, hondstrouwe secondant nooit aanbevolen voor ’t Technisch Hart? Want spelen met het hart is heel wat anders dan ernaar wijzen op je shirt of er eentje vormen met je vingers. Als er iets ontbreekt aan de moderne beroepsvoetbalspeler is het wel de inzet met hart en ziel. Ik vrees dat Johan Neeskens zich daarbij heeft neergelegd. Met eenzelfde onbewogenheid als waarmee hij tegenstanders neerlegde en neergelegd werd. Kom daar nu nog maar eens om.

Cruyff-NeeskensPs. Bij bovenstaand keiharde duel zat uw scribent hoogstpersoonlijk op de tribune van het Olympisch Stadion, waar nu – godbetert! – geschaatst wordt. Met excuses voor de nogal vreemd gemonteerde beelden en het nog vreemdere commentaar.

– de Ajacied Neeskens staat op fast.mediamatic.nl
– de beide Johannen bij Barça komen van joueurs.com

Advertenties

ROY HODGSON GRIJPT NAAR HOGERE MACHTEN

mazuro
Roy+Hodgson+Tottenham+Hotspur+v+West+Bromwich+Lq32QDusK64lWie de 66-jarige, Engelse bondscoach Roy Hodgson helemaal niet kent en voor het eerst ziet, zal zeker niet meteen denken aan een voetbalcoach. Deze stiff upper lip in every inch a gentleman doet veeleer denken aan een Labour-parlementslid. Of aan de rector van de Oxford University. Hoe men deze keurige heer ooit zover heeft gekregen om zich in een trainingsjack te hijsen, is mij een volkomen raadsel. Licht je echter zijn doopceel, dan doemt een duizelingwekkende lijst van clubs en functies op. Op zijn conduitestaat staan Inter Milaan en Liverpool, alsmede de landen Zwitserland, Finland en nu dus The Three Lions. Men zegt de moeilijkste baan ter wereld. Waarvoor men dan ook per definitie de verkeerde persoon aantrekt. De Engelse voetbalbond wisselt nog vaker van bondscoach dan Kees Jansma van vrouw.

Ik geef het je ook maar te doen. Middelmatige spelers, die slechts uitblinken in het nachtelijke circuit, tabloids die dit feilloos registreren en de schier mathematische zekerheid dat je er bij elk groot toernooi op penalty’s uit wordt geflikkerd. Dat gaat nu dus veranderen.

Want Roy heeft hogere machten aangeroepen om zijn jongens van het penalty-syndroom af te helpen. Men neme een psycholoog en de grote man achter de Sky-wielersuccessen, Dave Brailsford. Visualiseer even (want dat gaat de psycholoog ongetwijfeld ook doen) hoe dit in zijn werk zal gaan: “Come on boys, concentreer je, focus je op dat ene doel: hij móet er in! Denk aan je buurvrouw, de vrouw van de voorzitter of aan de voorzitter zelf (een beetje voetbalhumor kan nooit geen kwaad, denkt de psych), erin gaan, zal ie!”

Dave_Brailsford_Team_Sky_Team_Principal_2010Brailsford houdt vervolgens een gloedvol betoog, appelleert aan de Union Jack, haalt de Falklandoorlog er nog even bij, kortom schuwt geen enkel stimulerend middel, waarna hij afsluit met wat Engelands WK-slogan zal gaan worden: “The sky is the limit!”
En als de complete Engelse WK-ploeg  in de lucht hangt op weg naar Brazilië schalt het ‘The sky is the limit‘  onophoudelijk door de lucht. Onderwijl visualiseren Wayne en co ieder voor zich dat, wanneer, hoe en bij wie hij erin gaat.

13 juli 2014, 23.30u, Rio de Janeiro, Maracanã (Estádio Jornalista Mário Filho).
Engeland en Uruguay, tot ieders verrassing de WK-finalisten, hebben de verlenging met 2-2 (2x Sturridge, 2x Suárez) afgesloten. Penalty’s dus. De eerste vier gaan er allemaal in. Het helpt. Suárez – die net als Rooney de finale weer mag spelen na een schorsing omdat beiden zich al te letterlijk in elkaar vastbeten tijdens de verder bloedeloze, in 0-0 geëindigde groepswedstrijd – benut feilloos en zonder psychologische hulp de vijfde penalty. Wayne Rooney, omdat vaste penaltynemer Steven Gerrard wegens dopinggebruik naar huis is gestuurd, mag aanleggen en schiet…. huizenhoog over. The sky is the limit..

 

DE PEGEL IS TERUG!

mazuro

De knal, de poeier, de loeier, de flenter, de pegel. Het afstandsschot lyrisch beschreven. Voer voor voetbalverslaggevers. Gefundenes Fressen voor barokke commentatoren als Hugo Walker, Evert ten Napel en Sierd de Vos. Een voetreflex waarvan men afstand leek te hebben gedaan. Jarenlang moesten we tot vervelens toe het tikkie terug of in de breedte tolereren, tot doel verheven positiespel slikken en eindeloos combinatievoetbal tot over de doellijn aangluren. Dichtgespijkerde strafschopgebieden, nauwelijks ruimte om uit te halen en gokken op de snelle counter. Doeltreffende schoten vanaf de rand zestien meter worden nog vaker van richting veranderd dan de standpunten van een opportunistische politicus. Hoogst zelden zag je nog een ouderwetse uithaal van grotere afstand. De tijden van Puskás, Eusébio, Rivellino, Arie Haan, Ronald Koeman en Gio van Bronckhorst leken definitief voorbij.

Hugo Walker 250px-FTA001019545_018_conMaar ziet, de pegel is terug! En niet de zorgvuldig geënsceneerde vrije trap hè! Hoe onwaarschijnlijk ook. Nee, de spontaan ingegeven en eigenlijk bij voorbaat tot sneven gedoemde loeier van schier onoverbrugbare afstand. Er mag weer worden geflenterd. De poeier staat weer op het doelpogingenrepertoire. En terecht! Want wat is er mooier dan een streep in de kruising? Misschien een lange-afstandsraket die op de lat uiteenspat. Maar de perfecte pegel behoort, samen met de stift, de omhaal en de boogbal, tot het summum van het scoringsarsenaal. Ene Zlatan beheerst ze allemaal, met deze als uitschieter. Het is een wapen dat ook het meest lijkt op een wapen. Met alle schietgrage gevolgen van dien. We kennen allemaal die irritante medespeler die ooit stom toevallig van grote afstand doel trof en daarna uitentreuren dat ‘huzarenstukje’ poogt te herhalen. Dat dit in de beste families voorkomt, bewees cultheld Jay-Jay Okocha, die het schieten uit alle standen als een revolverheld beoefende en tot kunst verhief.

Voordat we door Catenaccio.nl en co opportunisme worden verweten en met statistieken worden teruggefloten een overtuigend bewijs nog van de vorige competitieronde: Tadic en Chadli nog gebroederlijk samen bij FC Twente. Maar de afgelopen weken kwam de comeback van de pegel in een aantal voltreffers wonderlijk tezamen. Zowel in binnen- als buitenland werd er met grote gretigheid van veraf aangelegd. En door zowel verloren gewaande als nooit verwachte schutters zoals Daniël de Ridder en Doke Schmidt. Maar ook uit (af)standjes die je nooit voor mogelijk had gehouden! Kortom: Hugo ‘Komt dat schot!’ Walker gaat nooit verloren.

– de jonge god Hugo Walker komt van beeldengeluidwiki.nl

ARCHIEF: Mogen ze door het ijs zakken!


In afwachting van een nieuwe aflevering van Franks feuilleton, gaan we ons op glad ijs begeven, alsmede een beetje vloeken in de kerk, met het herplaatsen van een winterse post uit een voetballoze periode begin 2012. Hiermee vertolken wij waarschijnlijk de gevoelens van vele voetballiefhebbers die lijdzaam moeten toezien dat die andere Vladimir (Poetin) nota bene Irene Wüst omhelst in het huppeltruttige Holland Heineken Huis! Dat wij hiermee, ook binnen de Voetblah-gelederen, tegen zere benen schoppen, nemen we voor lief. Omdat er in elk geval geschopt wordt. En wij geven u nog even de voorspelling mee dat het shorttracken binnen afzienbare tijd het reguliere schaatsen op onoverbrugbare afstand rijdt. Al is het maar omdat het te snel gaat om door het ijs te zakken.


Schaatsen verhoudt zich tot het voetbal als de vaderlandse media tot originaliteit: onverenigbare grootheden. Een duidelijker, eigentijdser bewijs dan dit is niet leverbaar. Ze liggen zo mijlenver uit elkaar dat zelfs een marathonuitzending er niet in zou slagen noemenswaardige parallellen te trekken. We hebben de wissel en – oké dan – de klapschaats. En o ja, die debiele dweilorkesten en dat carnavaleske huppeltrutpubliek hebben we ook aan dat eindeloos rondjes draaiende circus te danken. Natuurlijk, de sportverslaggevers debiteren schaamteloos gemeenplaatsen als ‘door het ijs zakken’, ‘uit de bocht vliegen’ of ‘hij glijdt soepel langs zijn tegenstander heen’.

Vreemd (nou ja) genoeg is juist de sportverslaggeving het enige gebied waarop men meent dat schaatsen en voetballen aan elkaar te lullen zijn. Frank Snoeks is hét voorbeeld van de commentator die op ijzers én noppen stelselmatig uit de bocht vliegt. Jeroentje Grueter komt al ijshockeyend iets dichterbij, al is het maar vanwege de onnavolgbare buitenspelregel. Vroeger hadden we Theo Koomen die vanachter de radio werkelijk alles aan mekaar lulde. Theo liet doodleuk en ongestraft Franz Krienbühl de bal in de kruising koppen en Piet Keizer een rondetijd van 40 sec. neerzetten. Nee, dan Mart Majeur! Die heeft het begrepen. Rept met evenveel dedain over voetbal als dat wij schamperen over schaatsen. Die bedrijft zijn liefde voor het schaatsen tot in extremis. En begrijpt dat schaatsers eigenlijk wielrenners zijn die zich op glad ijs begeven.

Ach, een echte voetballer schaatst niet en vice versa. Johan Cruijff honkbalde, Keessie Verkerk biljartte. Hoewel, welke meer zichzelf  dan een ander respecterende  voetballer heeft niet ooit een scheve schaats gereden? Maar ik zie er toch ook zo een paar de ijzers onder binden. Jan Kromkamp bijvoorbeeld. En heus niet alleen vanwege zijn naamgenoot Jan Eise. Kromkamp heeft de motoriek en speelstijl van een (marathon)schaatser. René Eijkelkamp: lange afstand. Marc Overmars: typische sprinter. Zelfs rasvoetballer Cristinaldo heeft de loop- en dan vooral startstijl van een ijssprinter. Maar daar laat ik het bij, voordat we zo dadelijk nog echt verwantschap gaan voelen met de schaatshysterie. God of Allah verhoede het! Van mij mag het hele schaatscircus door het ijs zakken. Opdat we gevrijwaard blijven van het onophoudelijke gejeremieer over zoveel stedentochten, rayonkoppen en marathonuitzendingen met klakkeloos kletsende klapschaatskluners.

Schaatsen: er is letterlijk geen bal aan!

de mysterieus ogende Piet Keizer komt van http://www.sportgeschiedenis.nl
Jan Eise Kromkamp (nomen est omen!) van telegraaf.nl

DE LANGE NEUS VAN ANDRIES JONKER

mazuro
Het is de heersende moraal dat we het zelden met elkaar eens zijn. Sterker nog, meningen lijken te zijn uitgevonden voor het verdeel- en heersprincipe. Er zijn een paar uitzonderingen op die regel. Zoals onze René van Rijswijk het gisteren al zo mooi beschreef: alle voetballiefhebbers hebben een hekel aan de winterstop en aan Sepp Blatter. En Ola Toivonen kreeg het zelfs voor elkaar om Ajacieden, Feyenoorders én PSV’ers te verenigen in één fanclub.

Eenzelfde ‘appreciatie’ lijkt Andries Jonker al sinds jaar en dag ten deel te vallen. In eigen land althans en dan waarschijnlijk minus zijn familie, wat vrienden en in elk geval Louis van Gaal. Zelfs dit eigenzinnige Voetblah sloot zich al in haar begintijd aan bij de anti-Jonkerbeweging, die in wie anders dan Johan Derksen haar luidruchtigste spreekbuis heeft. In het buitenland heeft men echter geen enkele boodschap aan deze typisch Nederlandse afzeikmodus. Want ondertussen schraapte Andries de ene na de andere, meestal lucratieve, soms prestigieuze functie bijeen. En zat het even niet mee, dan was er altijd nog Louis. Die zelfs zó ver ging jonker-2dat ie zich liet ontslaan bij Bayern München om zijn hondstrouwe vazal Andries de kans te geven daar hoofdcoach te worden en alsnog plaatsing voor de CL te bewerkstelligen. Loyaliteit kent geen grenzen.

En straks mag onze pedante salonjonker de scepter gaan zwaaien op de jeugdafdeling van Arsenal, het walhalla van aantrekkelijk voetbal. Alom geprezen, spaarzame prijzen. Je kunt van Arsène Wenger veel zeggen, maar niet dat hij geen kijk heeft op het spelletje (excusez le mot), talent en expertise. Andries moet dus over kwaliteiten beschikken die wij kennelijk niet (willen) zien. Wij zien alleen maar een eigenwijs, middeleeuws schandknaaphoofd boven een oud makend pak. Zo’n mannetje dat vroeger altijd stiekem achteraan meeliep met de pestkoppen; een wethouder Hekking-kloon. Het wordt tijd dat we die gekleurde bril eens afzetten en Andries Jonker gaan herwaarderen. Hij moet alleen straks niet de fout maken weer hoofdcoach te willen worden. Kijk naar René Meulensteen, die bij Fulham als een kind zo blij voor aanvang van de wedstrijd zijn collega’s begroet in de Premier League, maar daardoor al meteen met 0-1 achter staat.

Nee, het moet maar eens gezegd: Andries Jonker is na Johan Cruijff, Louis van Gaal, Clarence Seedorf en – vooruit dan – Ruud Gullit, Neerlands belangrijkste exportproduct op voetbalgebied. Zo!

VERKIEZING VOETBLAH-PERSOONLIJKHEID 2013 – De uitslag

mazuro
Sjonge jonge, wat was het lange tijd spannend! Aanvankelijk leek JvH op een soevereine overwinning af te stevenen. Totdat Doelen op stoom kwam, aan een woeste inhaalrace begon en zijn uiterlijke tegenpool, maar innerlijke geestverwant leek af te troeven. De slimme fox gooide er echter een charmeoffensief tegenaan, slingerde een paar wervende Twitterberichtjes de ether in en kwam uiteindelijk toch nog met een ruime voorsprong over de eindstreep. Maar wat een onvervalste kuitenbijtersbattle was dit!

Jan van Halst bodb 1184879_379509312176028_547589414_nGeheel in de geest van het huidige mediatijdperk trok de Pierrot-presentator, wiens glimmende schedel het licht van de schijnwerpers weerspiegelt, aan het langste eind. Jan van Halst is de Voetblah-persoonlijkheid van 2013, waarmee we hem van harte gelukwensen. Het is vooral het ongekende succes van Ballen op de Berg dat op hem is afgestraald. En terecht. Het succes daarvan is voor een aanzienlijk deel te danken aan Jans onbaatzuchtige, onuitputtelijke inzet en sympathieke optreden.

Björn van der Doelen had dus enige tijd uitzicht op de overwinning, maar de snaakse soldaat sneuvelde eervol. Onze derde kandidaat, de bewegingsgoeroe en periodiseringsprediker Raymond Verheijen volgde op eerbiedige afstand. Hij had het dan ook veel te druk met het middels hevige tweetbombardementen kapittelen van de trainingsmethoden en het overladen programma van de Premier League.

Maar de Voetblah-persoonlijkheid van 2013 is the one and only Jan van Halst!

– het fraaie plaatje van coach Jan van Halst tijdens BallenopdeBerg is natuurlijk gemaakt door onze eminente huisfotograaf Marco Magielse van slagvelden.nl

Neemt u de uitslag nog even goed door, met name de ‘andere antwoorden’. Wie heeft het, denkt u, niet kunnen laten om op zichzelf te stemmen?

Antwoord Stemmen Percentage
Jan van Halst 44 51%  
Björn van der Doelen 28 32%  
Other: 8 9%  
Raymond Verheijen 7 8%  
Ander antwoord Stemmen
Anouk Hoogendijk 1
Olli 1
Frank de Boer 1
Helene Hendriks 1
Jan Mulder 1
Rafael van der Vaart 1
Grazziano Pelle 1
DuBlanqeBogarde 1

VERKIEZING VOETBLAH-PERSOONLIJKHEID 2013

WEEKEND-mazuroWie wordt de opvolger van Clarence Seedorf, de winnaar van 2012? Winst die de discussie over zijn selectie voor Oranje weer deed oplaaien en hem in dit kader zelfs een promotionele Facebook-pagina opleverde. Hadden we vorig jaar nog vijf kandidaten, dit jaar houden we het op drie. Eigenwijs als we zijn, presenteren we een trio eigengereide persoonlijkheden Uiteraard staat het jullie vrij om je eigen favoriet te nomineren. Maar let wel, het gaat meer om de Voetblah– dan om de voetbalpersoonlijkheid van 2013. De trouwe lezer weet wat we daarmee bedoelen. De lijnen blijven open tot 30 december, 12.00u; op de laatste dag van dit jaar maken we de uitslag bekend.

Lees verder