Auteursarchief: tcardol

KOEN VERWEIJ IS DE ROB RENSENBRINK VAN SOTSJI

cardosoKoenVerweijAls alle dominantie in het mondiale schaatsen dezer dagen in Sotsji iets laat zien, is het dat we er niet zo goed in zijn, dat de beste zijn. In plaats van dat we in Nederland na iedere clean sweep weer een beetje meer in een Oranje euforie verkeren, vragen we ons vertwijfeld af of ‘onze’ sport nog wel Olympisch genoeg is. Dat de Noren en Russen de tien kilometer uit arren moede deze week links laten liggen, maakt onze trots er ook niet heel veel groter op. Wellicht moeten we over een tijdje constateren dat de centimeters die Koen Verweij op de 1500 meter tekort kwam op Zbigniew Bródka wel een blessing in disguise waren.

Tweede worden mag dan voor een sporter vrijwel altijd een traumatische ervaring zijn, voor de geschiedschrijving vormt het een uiterst dankbaar onderwerp. Of het nu het ‘zijn we er toch ingetuind’ van Herman Kuiphof in München, de bal op de paal van Rob Rensenbrink in de hel van Buenos Aires, of het ‘als, als’ van Arjen Robben oog in oog met Iker Casillas in 2010 was, we hebben onze nationale trauma’s met liefde omarmd en waren zelfs niet te beroerd om de Oranjes na de tweede plek in Johannesburg alsnog een huldiging te gunnen.

RobRensenbrinkHet is ook makkelijker om je nationale trauma’s in de armen te sluiten wanneer je als voetbalnatie inmiddels op het tweede plan bent beland. Het relativeert. We mogen lekker zeuren over corruptie bij de UEFA en de FIFA, de oliesjeiks uit Rusland en de Emiraten die we, op Hollywood aan de Rijn na natuurlijk, keurig buiten de deur houden. Het is lekker veilig, dat zwelgen in zelfmedelijden en af en toe een spaarzaam succesje bejubelen. Het is ook daarom dat Sven Kramer inmiddels door zijn alomtegenwoordige dominantie eerder irritatie oproept dan bewondering voor zijn unieke prestaties. Terwijl de gouden medaille(s) van Kramer in Sotsji straks ter kennisgeving zullen worden aangenomen, is het het zilver van Verweij waar we het jaren later nog over zullen hebben. Hij koopt er helemaal niets voor, maar Koen Verweij is de Rob Rensenbrink van Sotsji.

Advertenties

DE HELMONDSE HEILAND: WILLY & RENÉ

cardoso

Clubcoryfeeën, het lijkt alsof clubs er een beetje een haat-liefdeverhouding mee koesteren. Een goed paard mag dan niet altijd een goede ruiter zijn – om met Co Adriaanse te spreken – een goed paard is wel opvallend vaak een heel goede criticaster. Sjaak Swart parkeert vrolijk zijn auto voor De Toekomst om in de kantine luid kankerend te debiteren wat er allemaal aan schort bij Ajax. In Rotterdam-Zuid wordt iedere donderdag uitgekeken naar wat Willem van Hanegem in zijn AD-column nu weer met Feyenoord van plan is. Der Kaiser’ Franz Beckenbauer durft zelfs Pep Guardiola te tarten. En Johan Cruijff krijgt het zelfs voor elkaar om twee clubs in Europa naar z’n onnavolgbare pijpen te laten dansen.

Willy en René Image.aspxDan heeft PSV het toch maar getroffen. In Willy en René van de Kerkhof heeft het twee clubiconen gevonden die ook iets van het clubbeleid vinden. Of eigenlijk moeten we in enkelvoud spreken. PSV heeft in Willy en René een clubicoon gevonden die ook wat van PSV vindt. Elke maandagmorgen neemt Omroep Brabant steevast met Willy en René het afgelopen voetbalweekend door. Ik stel me zo voor dat het clubicoon net uit hun stapelbed met PSV dekbedovertrek is komen rollen om aan het ontbijt met de iPhone in het midden van de tafel gezamenlijk de wereld van verlichting te voorzien. Zelfs het vrolijke ‘goeiemorgen’ wordt in koor uitgesproken, om toch maar vooral te benadrukken dat Willy en René ALTIJD twee handen op één buik zijn.

Zo zagen De Kerkhofjes gebroederlijk aan het begin van het seizoen dat PSV wel eens de Champions League kon winnen, om via de gedeelde afkeer van spits Matavz uiteindelijk terecht te komen bij een harmonieus treuren om het gebrek aan ‘passie, bezieling, gedrevenheid en de wil om te winnen’. Het is natuurlijk ook geen makkelijk seizoen in Eindhoven waar het consequente meningen betreft. Ach, René en Willy… Ik vraag me af of er op de Herdgang iemand is die op maandagochtend met angst en beven de radio aanzet om de Rene_van_de_Kerkhof_1978cWilly_van_de_Kerkhof_1978ctweestemmige toorn van de Helmondse Heiland vervolgens uitgespeld op het bureau van Phillip Cocu neer te leggen. Zolang René en Willy eendrachtig de stem van het roemruchte PSV-verleden vertolken, hoeft Cocu zich geen zorgen te maken. Een Technisch Hart met Berry van Aerle en Willy van der Kuijlen lijkt nog ver weg.

BARTHOLOMEW OGBECHE IS GEEN STEVE MOKONE

cardoso

Afgelopen week presenteerde Cambuur een nieuwe aanvalsleider. De Nigeriaan Bartholomew Ogbeche zette in 2001 bij Paris St. Germain zijn eerste stappen op de Europese velden. De spits die bij Xerez CD op een zijspoor raakte, grijpt nu in Leeuwarden z’n kans en was direct bepalend in de Friese derby. Eén goal, één assist, geen slechte cijfers voor een speler die de afgelopen tien jaar vooral veel onderweg was van club naar club. Voor Studio Sport-anchorman Tom Egbers kwam de komst van Ogbeche niettemin als een donderslag bij heldere hemel. Real Valladolid, Alavés en Middlesbrough; het CV van Ogbeche was in Hilversum kennelijk niet ter tafel gekomen en dus repte Toms autocue over een ‘tropische verrassing’ van wie ‘in het paspoort staat dat ie 29 jaar oud is.’

MokoneVoetbalquizmastersToegegeven, als er iemand is die over tropische verrassingen mag praten, dan is het wel Tom Egbers. Als auteur van ‘De Zwarte Meteoor’ mag Egbers zich de biograaf noemen van de voetballer bij wie de kwalificatie ‘tropische verrassing’ misschien wel het beste past. Steve Mokone was een van de eerste zwarte profvoetballers in de Nederlandse competitie en was bij Heracles Almelo om uiteenlopende redenen een attractie. Een voetballer uit Johannesburg die in Almelo uitgroeit tot doelpuntenmachine en later zelfs tot één van de beste voetballers in Europa. Dat mag je in 1957 met recht een ‘tropische verrassing’ noemen.

Zestig jaar later doet Bartholomew Ogbeche in Leeuwarden wat Steve Mokone in 1957 al deed. Scoren in zijn debuutwedstrijd. In een voetbalwereld die misschien wel zo aan elkaar hangt van clichés dat zij zelf tot een cliché is verworden, is het niet verrassend dat ook Ogbeche gereduceerd wordt tot een karikatuur van een voetballer van Afrikaanse komaf. De NOS staat daarin uiteraard niet alleen. Als er dan toch een label moet worden geplakt op Ogbeche, dan past het in 2014 beter de Nigeriaan, na dienstverbanden in onder meer Griekenland, Spanje en de Emiraten, als ‘wereldburger’ door het leven te laten gaan. Bartholomew Ogbeche is geen ‘Zwarte Meteoor’. Daar is Steve Mokone simpelweg te goed voor.

– De foto van Steve ‘De Zwarte Meteoor’ Mokone komt van Voetbalquizmasters.nl

BUIGEN VOOR BRYAN RUIZ

cardoso

Bryan Ruiz gaat PSV 659,79 euro per minuut kosten. Tenminste als hij in alle wedstrijden negentig minuten zijn opwachting maakt. Voetbalorakel @Sportzeloot rekende het ons keurig voor. Gisteren werden we in Studio Voetbal al lekker gemaakt met al het moois dat Bryan Ruiz in twee jaar FC Twente te voorschijn toverde. Tweeënhalf jaar Fulham later is Ruiz geen steek opgeschoten in zijn, naar het leek, veelbelovende carrière en is het PSV dat hem als een grote vis komt bevrijden uit Engeland. Hetzelfde geldt voor Zakaria Labyad, die na een mislukt avontuur in Portugal opeens geacht wordt Vitesse het zo vurig gewenste kampioenschap te bezorgen.

574px-Bryan_Ruiz_vs_Reading_2013Collega-scribent Publieksspeler legde onlangs al haarfijn uit dat de winterse transferwindow weinig meer toegevoegde waarde kent dan ‘wat erbij’. Toch blijken de Nederlandse topclubs deze weken bereid diep in de buidel te tasten voor wat zij zien als een directe versterking. Niet alleen PSV en Vitesse, maar ook Ajax toonde zich bereidwillig om voor een fors bedrag een ‘miskoop’ aan de selectie toe te voegen. Ola John kwam toch niet, maar het is opvallend dat men zo veel geld over heeft voor huurspelers die op z’n zachtst gezegd de afgelopen seizoenen een beetje hebben stilgestaan in hun ontwikkeling.

Dat de verschillen in het Europese voetbal groter zijn geworden, is bekend. Dat Nederland op steeds jongere leeftijd z’n grootste talenten uitzwaait ook. Wranger is dat die talenten kennelijk niet langer in staat zijn om de Europese top te veroveren, maar zelfs in de subtop daaronder al verdrinken en uiteindelijk met hangende pootjes terugkeren naar Nederland. Labyad en Ruiz worden bij Vitesse en PSV teruggehaald als grote jongens die middels een huurcontract voor direct succes moeten zorgen. Of dat succes er komt valt te bezien, maar dat Nederland z’n groeibriljanten en sterren al voor hun 28ste ziet terugkeren van respectievelijk Sporting Portugal en Fulham is geen goed teken. Een miljoen euro voor zestien wedstrijden rehabiliteren in Eindhoven. Daarmee maakt PSV een wel heel diepe buiging voor Ruiz.

LUUK DE JONG: NOOIT MEER PINCH-HITTER

cardoso

wisselWisselen als de klok al 90 minuten aangegeven heeft. Ik heb dat nooit helemaal begrepen. Diep in blessuretijd nog een extra verdediger brengen om een overwinning over de streep te trekken. Terwijl een tegenstander met niets anders bezig is dan ballen hoog het zestienmetergebied in pompen, breng je een extra speler die eerst door z’n teamgenoten op de juiste plek moet worden gezet. Ook andersom begrijp ik het maar moeilijk. Van een spits verlangen dat ie koud twee minuten in het veld een wedstrijd even komt beslissen; het lijkt me een onredelijke eis. Hebben trainers überhaupt wel eens nagedacht welke mentale boodschap ze een speler meegeven die nog twee minuten speeltijd krijgt?

In 2005 was het AZ dat voor het laatst serieus aan de poort van een Europese finale rammelde. Na een 2-1 in Lissabon maakten de Alkmaarders via Kenneth Perez en Stein Huysegems de achterstand ongedaan. In de verlenging leek Kew Jaliens de wedstrijd te beslissen en AZ toegang te verschaffen tot de finale van de UEFA Cup. Ook Co Adriaanse, prediker van aanvallend voetbal, kon in de laatste minuten van de blessuretijd de roep om defensieve zekerheid niet weerstaan. Christy Janga was in de 120e minuut het ‘extra slot op de deur’. Sporting Lissabon kwam in de slotminuut alsnog op 3-2 en zorgde ervoor dat het inmiddels meer dan tien jaar geleden is dat een Nederlandse club in een Europese finale stond. Christy Janga vertrok het jaar daarop naar FC Emmen en veranderde pardoes zijn naam in Christy Bonevacia. Alsof hij definitief af wilde rekenen met de smet op zijn carrière waar hij zelf eigenlijk niets aan kon doen.

Ik moest even denken aan AZ en Christy Janga toen ik dit weekend vernam van de invalbeurt van Luuk de Jong. Geen slot op de deur, maar een stormram die in de slotminuut Borussia Mönchengladbach alsnog naar de zo gewenste overwinning moest schieten. Nog geen halve minuut mocht De Jong opdraven, geen bal geraakt. Het is de vraag of Lucien Favre zich in het heetst van de strijd ooit heeft afgevraagd wat een dergelijk wisselbeleid doet met een speler. Kijken in de ziel heeft sowieso een weinig prominente plek in de voetballerij. Christy Janga werd het slachtoffer van een trainer verblind door de winst. Zo snel zal het bij Luuk de Jong allemaal niet gaan nu de Nederlandse top alweer aan hem lijkt te trekken, maar toch. Wisselen in blessuretijd.. Misschien moeten we dat in 2014 maar niet meer doen.

DE RUSSEN KOMEN, MAAR WANNEER?

cardoso

Jack van Gelder roept het al jaren. Dat het niet lang meer kan duren. Al die roebels, al die getalenteerde Brazilianen, het is een kwestie van jaren voor we eindelijk eens een Russische Champions League-winnaar mogen begroeten. Jack, ziener als hij is, riep het vier jaar geleden al. Toch moet ook hij inmiddels inzien dat het allemaal niet meevalt in Moskou, Sint-Petersburg of om het even welke Russische deelrepubliek. Geld lijkt helemaal geen rol te spelen, maar te vaak wordt in alle tomeloze ambitie aan de belangrijkste vereiste voorbijgegaan. Tijd. Tijd en geduld.

keep-calm-the-russians-are-comingHet is inmiddels tien jaar geleden dat Roman Abramovitsj in Londen neerstreek om van Chelsea een Europese topclub te maken. Vele miljarden volgden, maar vooral duurde het uiteindelijk negen jaar om The Blues de beste van Europa te maken. Inmiddels strijd Chelsea jaarlijks met nog vijf ploegen om de Engelse titel en is het in Europa op z’n meest een outsider voor de Champions League. De beste van Europa worden, is geen kwestie van een diepe portemonnee, maar vooral van een lange adem. En juist in Rusland lijken bestuurders en spelers vaak wat kortademig te zijn.

Gisteren verdween CSKA Moskou roemloos van het Europese toneel. Ook vedette Keisuke Honda heeft niet het geduld om in Rusland zijn voetbaldroom te verwezenlijken en lonkt inmiddels weer volop naar de Europese topcompetities. Een paar duizend kilometer zuidelijker werd die voetbaldroom al eerder een stuk rigoureuzer de nek omgedraaid. De clubleiding van Anzji Machatsjkala trok volledig de stekker uit het miljoenenleger dat slechts een paar jaar ervoor ambitieus de Europese top wilde gaan bestormen. Uitgezonderd Zenit Sint-Petersburg, dat met veel geluk nog een rondje met de besten mee mag, zal de Russische voetbaldelegatie dit jaar wederom z’n geluk moeten beproeven tussen de B-garnituur en de ploegen met andere prioriteiten in de Europa League. Geld speelt geen rol, maar de Russen moeten net als Jack van Gelder wat minder haast maken.

GEEF DE BEKER WAT CACHET

cardoso

Het heeft even mogen duren, maar na ruim acht jaar seniorenvoetbal mocht er toch een bescheiden succesje worden gevierd. Één schamele overwinning en twee gelijke spelen bleken afgelopen zaterdag voldoende voor een volgende ronde in het bekertoernooi. Let wel, we spreken hier over reserve vijfde klasse. De eerste twee bekerwedstrijden vinden traditioneel plaats voorafgaand aan de competitie en zullen door menigeen worden beschouwd als een goed excuus om vooral niet zelf oefenwedstrijden te gaan regelen. Toch gaat het kriebelen als je na twee wedstrijden nog uitzicht hebt op poulewinst. “Het is toch de kortste weg naar Europees voetbal,” gonst het ironisch doch hoopvol door de kleedkamer. De Kuip zal het niet worden, maar het feit dat je misschien eens moet gaan oefenen op penalty’s is al mooi.

Knvbbeker_croppedNederland heeft geen goede band met het bekertoernooi. De ‘Dennenappel’ is voor de topteams een troostprijs waarvoor het Leidseplein of de Coolsingel maar mondjesmaat wil vollopen. Dat straalt ook af op de rest van het team. Een vergelijkbare status heeft het toernooi op het laagste voetbalniveau, waarop toch het overgrote deel van de KNVB-leden actief is. En dat is onterecht. Want zoals gezegd, een spannende bekerwedstrijd waarbij winst of verlies direct exit betekent, is een wedstrijd op zich. Behoedzaam werd er daarom afgelopen zaterdag na de wedstrijd een extra meter bier besteld en werd er driftig op smartphones gekeken. Wie zou onze volgende tegenstanders zijn? Is ie te pakken? Fantasieën over te hete balletjes die door Zinedine Zidane uit een glazen pot gevist worden.

Dat je dan in de week daarop opeens gewoon een extra ingeroosterde wedstrijd op Voetbal.nl ziet staan, is dan enigszins ontnuchterend. Te meer daar nog niet eens zeker is of de wedstrijd nog voor of net na de winterstop zal worden gespeeld. Overwintering in het bekertoernooi niet in eigen hand, maar in handen van een districtsmanager die in een computer wat clubs uit de regio Amsterdam aan elkaar koppelt. Het kan romantischer. Daarom bij dezen de oproep aan de KNVB. Geef de beker wat cachet en laat voetbaliconen uit iedere regio na de poulefase voor een webcam een officiële loting verrichten. Op groot scherm in iedere Nederlandse voetbalkantine drommen gespannen voetballers samen om op KNVB.nl te zien of ze de volgende ronde naar WV HEDW of VVA\De Spartaan moeten afreizen. Amateurvoetballers mogen zich op het veld graag gedragen alsof ze op profniveau acteren; sterk ze een paar keer per jaar wat extra in die illusie.