Categorie archief: Opiniërend

Jeroen Verhoeven keeps posted

publieksspelerWij als selectie van @fcutrecht steunen @Diemers ook na zijn 4e keer zakken voor zijn rijbewijs. #voetbalhumor. Deze tweet is afkomstig van @VerhoevenJeroen, niet geheel verwonderlijk het officiële Twitteraccount van Jeroen Verhoeven. Tweede doelman van FC Utrecht. De club met verreweg de meest imposante keepers van Nederland in haar selectie: Ruiter en Verhoeven. Als zij bij een corner ‘los’ roepen, dan twijfel je als verdediger geen moment of je je hoofd in moet trekken. Anders ben je namelijk al te laat. Keepers zoals keepers horen te zijn, groot en imponerend. Rody Turpijn vindt Veldhuizen een hele Piet, maar die is veel te gesoigneerd en ‘trekpopperig’ (copyright de Kromme) om indrukwekkend te zijn.

Permalink voor ingesloten afbeeldingJeroen Verhoeven heeft een eigen website, Facebook en dus Twitter. En als één van de weinige profvoetballers begrijpt hij Twitter. De meeste profvoetballers gebruiken de sociale media voornamelijk om te laten zien waar ze als toerist zo allemaal geweest zijn. Cool kijkend op de foto met Maradona of pronkend met het shirt van Messi. Op de foto met bekende mensen, Twitter en Facebook staan er vol mee. Even aan de hele wereld laten zien wie jij allemaal kent en ontmoet in de sportwereld; tonen hoe geweldig je leven is en hoe gaaf je eigenlijk bent. Jeroen doet daar niet aan mee, die sneue selfiebevrediging. En De Beer uit Bussum heeft zelfspot, een bijzondere vorm van humor die zeer zeldzaam is onder voetballers en sociale media.

Dus plaatst Jeroen bovenstaande foto met de tekst “de beste foto van jou van vandaag”. Of een tweet waar humor in zit, zoals aan het begin van deze post. Herkenbaar voor iedereen die ooit in een elftal zat. Jeroen is geen toerist op voetbalschoenen die als een droevige gangsterrapper na het ploppen even een selfie laat maken. Jeroen Verhoeven is een keeper op zwarte kicksen waar je bang van wordt. Maar bovenal is Jeroen zichzelf. En laat dat nu een van de belangrijkste eigenschappen zijn op sociale media. Wees jezelf en voer geen toneelstukje op. Gedraag je als de beperkte linksbuiten van Cambuur of wanpresterende middenvelder van PSV. Ook al is Jeroen dan niet meer een van de jongsten, hij begrijpt de moderne communicatiemiddelen beter dan de jeugd. Met dank aan de reservebank.

HINDERLIJK BUITENSPELGEVAL

mrvoetblah
Er was gisteren ontegenzeggelijk sprake van een hinderlijk buitenspelgeval. Voor de voetbalsport welteverstaan. Het  voorval bracht namelijk het slechtste boven in alle betrokkenen.

Ronald Koeman spande de kroon doordat hij de situatie aangreep om de straatjes van zichzelf en zijn team volledig schoon te vegen. Hij had kritisch kunnen kijken naar Lex Immers, die met een verdedigende flater in de 4e minuut blessuretijd een corner weg wist te geven. Of schuchter kunnen beamen dat zijn ploeg voor de zoveelste keer in de laatste minuten punten verspeeld had. In plaats daarvan veegde hij de vloer aan met de scheidsrechter die niet alleen voor offside had moeten fluiten, maar ook nog een penalty had moeten geven in de eerste helft.

serdar‘Klopt’, zei Serdar Gözübüyük over het laatste. Terugkijkende had hij inderdaad de bal op de stip moeten leggen, plus een rode kaart moeten uitdelen. En daarmee nam hij in ieder geval de verantwoordelijkheid voor een foute beslissing die buiten zijn gezichtsveld had plaatsgevonden. Gözübüyük wenste echter niet te capituleren inzake de buitenspelgoal. ‘Mulder zou vrij zicht gehad hebben en daarmee was het een legitiem doelpunt’, aldus de veelbelovende, respect eisende arbiter. Deze lezing is absoluut discutabel en een duidelijk voorbeeld van ‘hindsight bias‘. Castaignos stond wel degelijk in de baan van het schot en dat is ook een belangrijk argument. Jammer dat Gözübüyük niet mans genoeg was om toe te geven dat het volgens de letter van de wet wel degelijk hinderlijk buitenspel was.

Echter, dat het toch buitenspel was, betekent nog niet dat Feyenoord daarmee zo enorm genaaid werd, zoals men nu in Rotterdam beweert en zich ongetwijfeld voelt. Wat was er namelijk gebeurd als Castaignos niet in de baan van het schot had gestaan? Had Mulder de onberispelijk ingeschoten bal dan plots wél tegengehouden? Had hij dan met een katachtige reflex de punten voor Feyenoord binnengesleept? Neen, ook dan was Feyenoord met een gelijkspelletje huiswaarts gekeerd. Met een deuk in de titelaspiraties. Met een deuk in de catacomben. En met weer een deuk in het ooit zo onkreukbare imago van Graziano Pellè.

GOED VOETBALLEN ZONDER BAL

allardEr is al veel over gezegd en geschreven. Wat waren ze goed, dieOostenrijkers‘ (toch nog 11 in selectie, 5 in het veld). En wat was Ajax slecht. Of beter gezegd, machteloos. Feitelijk was de eerste helft een kopie van de wedstrijd van Ajax tegen Barcelona, eerder dit seizoen. Met dien verstande dat Ajax donderdag hetzelfde overkwam als Barcelona die avond in november. Toen greep Ajax Barcelona bij de strot en had Barcelona de grootste moeite om onder druk van de Amsterdammers uit te voetballen. Hetzelfde overkwam de ploeg van De Boer tegen Salzburg. Na Barça was iedereen lovend. Een kleine drie maanden later, een dag na Salzburg, wordt die prestatie gezien als een incident.

Waren ze dan echt zo goed? Ja, dat waren ze. Maar dat waren ze vooral toen ze de bal niet hadden. Goed voetballen wanneer je de bal niet hebt. Dat is knap. En verschrikkelijk moeilijk. Want dat doe je met zijn allen. En niemand mag verzaken. Salzburg speelde 4-2-4 en zette Ajax volledig vast. Kwam Ajax er toch doorheen, dan schakelden ze over op 3-3-4. Oftewel, de back aan de kant waar de bal was, schoof door op de back van Ajax. De centrale verdediger werd vervolgens back. Klinkt dit ingewikkeld? Dan moet je je eens voorstellen wanneer je het uit ook nog moet voeren! Dat is verschrikkelijk moeilijk en zwaar. Want als een speler te laat komt, word je weggetikt. Z0als we hebben kunnen zien, gebeurde dat niet. Als je zó goed voetbalt wanneer je de bal niet hebt, win je de wedstrijd altijd.

vlcsnap-2011-03-18-13h24m49s58kopie

Ongetwijfeld zullen de Nederlandse ploegen die de ArenA bezoeken deze speelstijl gaan kopiëren. Vol drukzetten. Want we hebben toch gezien dat dit werkt. Daarmee gaan de ploegen voorbij aan de fantastische teamprestatie van de Oostenrijkers. Eentje waarbij iedereen exact weet wat hij moet doen. Eentje waarbij niemand verzaakt. De ploegen in de Eredivisie zijn hier domweg niet goed genoeg voor. Zij kunnen niet voetballen zonder bal. Dat zit niet in onze cultuur en vinden we niet leuk genoeg. De Amsterdammers hoeven zich daarom geen zorgen te maken. Er zal er altijd wel eentje zijn die verzaakt..

IN HAARLEM HOORT EEN ÉCHTE VOETBALCLUB

mrvoetblah
Wellicht had u het als gemiddeld sportliefhebber nog niet meegekregen. En was uw agenda met  Olympische Spelen, Champions League en Eredivisie al ramvol. Maar in Haarlem droomt men van een terugkeer naar het Betaald Voetbal, onder aanvoering van de veelbesproken ondernemer Erik de Vlieger. Inmiddels is er de (onvermijdelijke) Facebook-Pagina ‘In Haarlem hoort een betaald voetbalclub’ abebanketen worden er instemmende spandoeken opgehangen in andere stadions. Rondom het stadion beginnen lokale bakkers van puur geluk marsepeinen poppetjes van ook onze cultheld Abe van den Ban te componeren!

HFC Haarlem ging vier jaar terug failliet en had daarmee de twijfelachtige primeur van een roemruchte club die níet op het laatste nippertje werd gered door gemeente, investeerder of sponsor. RBC Roosendaal, AGOVV en BV Veendam volgden in de jaren daarna en het is de vraag wanneer er weer een Jupiler League-club niet opgewassen blijkt tegen de genadeloze tand des tijds van hoge exploitatiekosten en terugkerende salarisposten versus belabberde bezoekersaantallen en marginale media-minuten. Onderin de vaderlandse Eerste Divisie is het simpelweg geen pretje, vraag dat maar aan Achilles’29, Oss of Almere. ‘Kan het uit?’ is dus de vraag en bovenal: ‘Wil je er wel zijn?’.

IDBVA IMG_3903-1024x768In Haarlem staart men zich blind op het betaald voetbal, terwijl de scheiding met de amateurs er formeel niet meer is. Bovendien bestaat de club gewoon nog en bespeelt ze (na een fusie) tweemaandelijks haar thuishaven aan de Jan Gijzenkade. Met hulp van lokale ondernemers, de veronderstelde achterban en een slim gebruik van het ‘merk’ Haarlem zou de club binnen vijf jaar naar haar oude niveau kunnen promoveren. Sterker nog: als ze een beetje hun best hadden gedaan, hadden ze er nu al kunnen staan. Niets van dat al. Momenteel bungelt Haarlem-Kennemerland toeschouwerloos in het rechterrijtje van de Derde Klasse B.

Blijkbaar is de verleiding om lucht te fietsen onder aanvoering van een grote leider sterker dan de wil om te kijken naar de mogelijkheden van de huidige realiteit. Groot denken en dromen is uiteraard prima, maar laat de oude roem geen lachspiegel worden van ijdele ambities. Dus Haarlem, laat Erik de Vlieger de voorman zijn die de club nodig heeft, maar besef dat het veel leuker is om op zaterdag te spelen tegen buurman EDO in de top van de regionale Hoofdklasse dan op maandagavond tegen het tweede van Twente. En Erik, wordt geen kolderieke polderversie van Vincent Tan, maar spiegel je aan collega-ondernemer John van Zweden die Swansea City met gelijkgestemden stap voor stap naar The Premiership bracht. Laat dat echter niet het doel zijn, want dat verblindt slechts.

In Haarlem hoort geen betaald voetbalclub, maar een échte voetbalclub.

Ps. In Roosendaal bewandelt men momenteel deze weg der geleidelijkheid. RBC promoveerde vorig jaar en doet momenteel mee bovenin de Vierde Klasse. Vorige week werd er voor 200 echte supporters met 5-2 gewonnen van VVR.

KOEN VERWEIJ IS DE ROB RENSENBRINK VAN SOTSJI

cardosoKoenVerweijAls alle dominantie in het mondiale schaatsen dezer dagen in Sotsji iets laat zien, is het dat we er niet zo goed in zijn, dat de beste zijn. In plaats van dat we in Nederland na iedere clean sweep weer een beetje meer in een Oranje euforie verkeren, vragen we ons vertwijfeld af of ‘onze’ sport nog wel Olympisch genoeg is. Dat de Noren en Russen de tien kilometer uit arren moede deze week links laten liggen, maakt onze trots er ook niet heel veel groter op. Wellicht moeten we over een tijdje constateren dat de centimeters die Koen Verweij op de 1500 meter tekort kwam op Zbigniew Bródka wel een blessing in disguise waren.

Tweede worden mag dan voor een sporter vrijwel altijd een traumatische ervaring zijn, voor de geschiedschrijving vormt het een uiterst dankbaar onderwerp. Of het nu het ‘zijn we er toch ingetuind’ van Herman Kuiphof in München, de bal op de paal van Rob Rensenbrink in de hel van Buenos Aires, of het ‘als, als’ van Arjen Robben oog in oog met Iker Casillas in 2010 was, we hebben onze nationale trauma’s met liefde omarmd en waren zelfs niet te beroerd om de Oranjes na de tweede plek in Johannesburg alsnog een huldiging te gunnen.

RobRensenbrinkHet is ook makkelijker om je nationale trauma’s in de armen te sluiten wanneer je als voetbalnatie inmiddels op het tweede plan bent beland. Het relativeert. We mogen lekker zeuren over corruptie bij de UEFA en de FIFA, de oliesjeiks uit Rusland en de Emiraten die we, op Hollywood aan de Rijn na natuurlijk, keurig buiten de deur houden. Het is lekker veilig, dat zwelgen in zelfmedelijden en af en toe een spaarzaam succesje bejubelen. Het is ook daarom dat Sven Kramer inmiddels door zijn alomtegenwoordige dominantie eerder irritatie oproept dan bewondering voor zijn unieke prestaties. Terwijl de gouden medaille(s) van Kramer in Sotsji straks ter kennisgeving zullen worden aangenomen, is het het zilver van Verweij waar we het jaren later nog over zullen hebben. Hij koopt er helemaal niets voor, maar Koen Verweij is de Rob Rensenbrink van Sotsji.

DE PEGEL IS TERUG!

mazuro

De knal, de poeier, de loeier, de flenter, de pegel. Het afstandsschot lyrisch beschreven. Voer voor voetbalverslaggevers. Gefundenes Fressen voor barokke commentatoren als Hugo Walker, Evert ten Napel en Sierd de Vos. Een voetreflex waarvan men afstand leek te hebben gedaan. Jarenlang moesten we tot vervelens toe het tikkie terug of in de breedte tolereren, tot doel verheven positiespel slikken en eindeloos combinatievoetbal tot over de doellijn aangluren. Dichtgespijkerde strafschopgebieden, nauwelijks ruimte om uit te halen en gokken op de snelle counter. Doeltreffende schoten vanaf de rand zestien meter worden nog vaker van richting veranderd dan de standpunten van een opportunistische politicus. Hoogst zelden zag je nog een ouderwetse uithaal van grotere afstand. De tijden van Puskás, Eusébio, Rivellino, Arie Haan, Ronald Koeman en Gio van Bronckhorst leken definitief voorbij.

Hugo Walker 250px-FTA001019545_018_conMaar ziet, de pegel is terug! En niet de zorgvuldig geënsceneerde vrije trap hè! Hoe onwaarschijnlijk ook. Nee, de spontaan ingegeven en eigenlijk bij voorbaat tot sneven gedoemde loeier van schier onoverbrugbare afstand. Er mag weer worden geflenterd. De poeier staat weer op het doelpogingenrepertoire. En terecht! Want wat is er mooier dan een streep in de kruising? Misschien een lange-afstandsraket die op de lat uiteenspat. Maar de perfecte pegel behoort, samen met de stift, de omhaal en de boogbal, tot het summum van het scoringsarsenaal. Ene Zlatan beheerst ze allemaal, met deze als uitschieter. Het is een wapen dat ook het meest lijkt op een wapen. Met alle schietgrage gevolgen van dien. We kennen allemaal die irritante medespeler die ooit stom toevallig van grote afstand doel trof en daarna uitentreuren dat ‘huzarenstukje’ poogt te herhalen. Dat dit in de beste families voorkomt, bewees cultheld Jay-Jay Okocha, die het schieten uit alle standen als een revolverheld beoefende en tot kunst verhief.

Voordat we door Catenaccio.nl en co opportunisme worden verweten en met statistieken worden teruggefloten een overtuigend bewijs nog van de vorige competitieronde: Tadic en Chadli nog gebroederlijk samen bij FC Twente. Maar de afgelopen weken kwam de comeback van de pegel in een aantal voltreffers wonderlijk tezamen. Zowel in binnen- als buitenland werd er met grote gretigheid van veraf aangelegd. En door zowel verloren gewaande als nooit verwachte schutters zoals Daniël de Ridder en Doke Schmidt. Maar ook uit (af)standjes die je nooit voor mogelijk had gehouden! Kortom: Hugo ‘Komt dat schot!’ Walker gaat nooit verloren.

– de jonge god Hugo Walker komt van beeldengeluidwiki.nl

GEHANDICAPT

abrahamsDeze week wandelde ik over de Oirschotsedijk. Ik genoot van de eindeloze bomenrij, zag eekhoorntjes voor mijn voeten wegrennen. Spontaan begon ik te fluiten. Ineens stuitte ik op een groep jongeren. Hun hoofden waren verstopt in capuchons. Één van hen hield een megafoon voor zijn mond. “Boeruh! Boeruh!” schreeuwde hij naar een veld in de verte, “Gullie moet bèèter voeballe!” Daarna keek hij heel voldaan. “Wie moet er beter voetballen?” vroeg ik. Het was tijd om me ermee te bemoeien. “Ja, hunnie daar. PééEèèsVééh!” Hij wees met zijn megafoon naar het veld. In de verte zag ik iemand die op Jeffrey Bruma leek. Hij schoot op doel, maar zijn schot zeilde hoog over en kwam onze richting uit. “Maar waarom dan?” vroeg ik weer. “PSV! Dès alles wa’k hep! Wij zèn boeruh!”

Ik keek om me heen naar de statige eiken, de mooie lucht, de vogels die floten. Het voelde alsof de lente eraan kwam. Ik zag zo veel meer dan alleen mannen met een bal.

Megafoon dsc02556zf8Bruma stond intussen tien stappen van ons vandaan om zijn bal op te halen. “Gij moet puntuh pakkuh!” riep de leider weer, nu zonder megafoon. “En jullie moeten je bek houden, stelletje mongolen,” antwoordde Bruma op scherpe Rotterdamse toon. Mongolen. Personen met een chromosoompje te veel. Ik ken er een paar. Innemende mensen, verschillend van aard, maar met één overeenkomst: ze halen optimaal plezier uit een beperkte situatie. Ik keek naar de capuchons die mij omringden. De beperkte situatie zag ik, heel duidelijk zelfs, maar ze haalden er geen optimaal plezier uit. Absoluut niet. Beide partijen deden er verder het zwijgen toe, waarna Bruma met de bal en een loden last terug sjokte naar het veld.

Ik besloot verder te wandelden en mijn blik weer te richten op het bos. Hoorde een specht, zag een schuwe ree wegschieten. Jonge mannen die hun gezicht verbergen in een capuchon, geluk dat afhankelijk is van de punten van een voetbalclub, voetballers die het doel niet kunnen vinden en mensen beledigen; ik was het gelukkig snel weer kwijt. Daar word ik namelijk alleen maar down van.

– de megafoon uit betere PSV-tijden komt van imageshack.us