Categorie archief: VOETBLAH’ERS

HEIMWEE NAAR: Johan ‘Segundo’ Neeskens

Het wordt weer eens tijd voor een schaamteloos stukje voetbalnostalgie en -romantiek. Ter verpozing en ter afwisseling van het – hoe terecht vaak ook – schamperen, weeklagen en afserveren. Want hoe gaat het toch met Johan Neeskens? Het is toch een gotspe dat een van de beste middenvelders ooit schijnbaar in de vergetelheid is geraakt. Als was Johan Segundo verworden tot Johan Zero. Omdat, behalve natuurlijk Johan Orakel, Johan Afzeiksnor en Johan De Gekste, ene Johan de Cock nog vaker in het nieuws komt dan Neeskens. Zelfs de onvolprezen accounts Old School Panini en Antique Football lijken welhaast ostentatief Neeskens uit hun collectie te weren. En dat is een godvergeten schande! Totdat onlangs onze bovenste beste blogbroeder MotherSoccer zijn foto overnam van dit eveneens zeer bezienswaardige account voor liefhebbers van oude, curieuze voetbalhelden en -kapsels.

Johan Neeskens. De secondant en op gezette tijden ‘huurmoordenaar’ van De Verlosser, met wie hij een jeugdliefde deelde: het honkbal. En al voetballend hetzelfde honk bezette bij Ajax en FC Barcelona. Neeskens was al op jonge leeftijd spijkerhard en obs-mazuro-300x92meedogenloos, ook voor zichzelf. Gattuso? Nobby Stiles? Nigel de Jong? Bommel? Het waren schoothondjes vergeleken met De Nees. Zijn speelstijl zou tegenwoordig niet meer worden gepruimd door de overgeïnstrueerde arbitrage en het minimum aan incasseringsvermogen van de kleurrijk geschoeide, zorgvuldig gecoiffeerde en veelal in geniepigheid geschoolde voetbalmannetjes. Eigenlijk was en ben ik altijd meer gecharmeerd van stijlvolle, creatieve en verfijnde voetballers. Maar Neeskens is een van de weinige uitzonderingen op mijn regel. Evenals Van Hanegem, die voetballend ook wel wat meer in huis had. Omdat zij exponenten en iconen zijn van de beste voetbalperiode die Nederland ooit gekend heeft, zowel qua kwaliteit als resultaat. En dus behoren tot de beste voetballers die de wereld ooit heeft voortgebracht.

Om welke redenen dan ook wordt De Nees in eigen land niet als zodanig erkend en gefêteerd. In het buitenland wel en al zeker in Spanje, alwaar hij bij Barça destijds qua populariteit zelfs El Salvador naar de kroon stak. Ongebreidelde inzet gekoppeld aan Johan Neeskens 141200-300-442-scalebescheidenheid zijn nu eenmaal publiekstrekkers bij uitstek. En ook de Neeskens-strafschop (beelden onnavolgbaar vocaal begeleid door De Nees zelf) staat bij elke voetballiefhebber voor eeuwig op het netvlies gebrand. Met de opspattende kalk van de penaltystip als de optrekkende rook van het doeltreffende pistoolschot. Opvallend genoeg ontpopte de bescheiden Neeskens zich veel meer tot globetrotter dan ‘man van de wereld’ Cruijff. Die zich, behalve wat uitstapjes naar de VS en Mexico, veelal beperkt tot het traject Barcelona – Amsterdam v.v. Johan Segundo daarentegen vertoefde jarenlang in Amerika; woonde, werkte en trouwde in Zwitserland en was (assistent-)voetbaltrainer in zowel Nederland als in diverse andere landen en continenten. Zijn laatste klusje was bij Mamelodi Sundowns Football Club in Pretoria, Zuid-Afrika. Daar werd hij eind 2012 ontslagen na diverse malen te zijn bedreigd door de fans. Sindsdien ontbreekt vrijwel ieder spoor van De Nees.

Hoe zou het met hem gaan? Waarom heeft Johan Primero zijn voormalige, hondstrouwe secondant nooit aanbevolen voor ’t Technisch Hart? Want spelen met het hart is heel wat anders dan ernaar wijzen op je shirt of er eentje vormen met je vingers. Als er iets ontbreekt aan de moderne beroepsvoetbalspeler is het wel de inzet met hart en ziel. Ik vrees dat Johan Neeskens zich daarbij heeft neergelegd. Met eenzelfde onbewogenheid als waarmee hij tegenstanders neerlegde en neergelegd werd. Kom daar nu nog maar eens om.

Cruyff-NeeskensPs. Bij bovenstaand keiharde duel zat uw scribent hoogstpersoonlijk op de tribune van het Olympisch Stadion, waar nu – godbetert! – geschaatst wordt. Met excuses voor de nogal vreemd gemonteerde beelden en het nog vreemdere commentaar.

– de Ajacied Neeskens staat op fast.mediamatic.nl
– de beide Johannen bij Barça komen van joueurs.com

WAAR GING HET MIS BIJ DOELMAN ESTEBAN?

arthurTot en met het WK in Brazilië neemt Voetblah wekelijks een deelnemer onder de loep in de rubriek ‘Het Onbekende WK-verhaal’. Vandaag is het de beurt aan Costa Rica, het konijn en doelman Esteban.

Costa Rica staat bekend om prachtige stranden, natuurparken en de vriendelijke, laidback inwoners. In Costa Rica gebeurt eigenlijk nooit iets. Volgens de Lonely Planet is Costa Rica “het Zwitserland van Centraal-Amerika.” Zo’n land waar je nog rustig een schoffie kunt aanspreken op de hoek van de straat en hem je portemonnee kunt geven om een ijsje te halen. En neem er zelf ook een. Dat dacht ik tenminste. Het is het land van Esteban Alvarado Brown. Breedgeschouderde doelman van AZ. Een keeper met uitstraling, goede reflexen en een karatetrap waar Badr Hari nog een puntje aan kan zuigen. Waar ging het mis bij doelman Esteban?

AZ AlkmaarHet talent van Esteban is onbetwist. In 2009 speelde hij een hoofdrol in de historische vierde plaats van Costa Rica op het  WK onder-20. Het leverde hem de Gouden Handschoen voor beste doelman van het toernooi op. En een transfer naar de kampioen van Nederland. In zijn eerste jaar in de Eredivisie werd Esteban meteen door Voetbal International uitgeroepen tot beste doelman van Nederland. Met Esteban had Costa Rica eindelijk een opvolger voor de beste doelman aller tijden van de Tico’s. Voor het WK in 1990 had amper iemand van Luis Gabelo Conejo, de goalie van WK-debutant Costa Rica, gehoord. Conejo (het konijn) ging naar Italië als speler van  Club Sport Cartaginés, een bescheiden subtopper in de Costa Ricaanse competitie. Zijn taak was om de schade te beperken in een poule met Brazilië, Zweden en Schotland.

Dankzij de reddingen van Conejo en een treffer Juan Cayasso kende Costa Rica een sensationeel debuut. In de eerste wedstrijd tegen Schotland (1-0) in Genua hield het konijn zijn doel schoon. Ook de anders zo productieve Brazilianen zagen tot hun frustratie voortdurend het konijn in de weg liggen van een treffer. Pas in de 82ste minuut vond Müller eindelijk een gaatje en kon de Seleçao zich als groepswinnaar gaan opmaken voor een vernederende uitschakeling door aartsrivaal Argentinië. Ook Costa Rica haalde bij het WK-debuut meteen de achtste finales, een prestatie die in drie latere deelnames nog altijd niet geëvenaard is. De derde groepswedstrijd tegen Zweden werd met 2-1 gewonnen, waardoor Costa Rica in Bari aan mocht treden tegen Tsjechoslowakije. Voor die wedstrijd raakte Conejo, de absolute uitblinker in de groepsfase geblesseerd. Zonder het konijn, de talisman van de Tico’s, was Costa Rica kansloos. De Midden-Amerikanen werden afgedroogd met 4-1.

conejoHoewel hij maar drie wedstrijden in actie kwam, werd Conejo samen met de Argentijnse penaltykiller Goycochea uitgeroepen tot doelman van het toernooi. Een loopbaan bij een topclub in Europa lonkte, maar de vriendelijke en bescheiden Conejo liet zich in de luren leggen door een spelersmakelaar die hem overtuigde dat Albacete Balompié tot die categorie behoorde. Na het WK-van-zijn-leven speelde het konijn opeens in de Segunda Division. Conejo zou slechts een seizoen op het hoogste niveau uitkomen.

Esteban is geen konijn. In 2010 zou hij de onbetwiste doelman van de Tico’s op  het WK in Brazilie moeten zijn. Maar Esteban rolde van het ene schandaal in het andere. Zo kreeg hij een rechtszaak aan zijn broek wegens huiselijk geweld, maakte hij ruzie met de bondscoach en zorgde voor een lokale controverse door uit het niets een tweet de wereld in te sturen (‘Viva La Liga’), waarin hij aartsrivaal (Liga Deportivo Alajuense) van zijn oude club (Deportivo Saprissa)  in Costa Rica aanmoedigde.  In 2011 speelde Esteban zijn laatste interland. En in december 2011 maakte hij naam door tijdens de bekerconfrontatie Ajax – AZ een supporter van het veld te schoppen.

Wat dacht Wesley van W. trouwens toen hij de grasmat van de ArenA betrad en op weg ging naar Esteban? Had hij toevallig die zomer in Costa Rica aapjes gekeken in de backpackers-boomhut in het regenwoud? Gezellig een kampvuurtje gestookt aan het strand van Torteguero? Zij aan zij met een inheemse Indiaan ecologisch gepoept in een gat dat hij zelf gegraven had? Kom, laat ik die vriendelijke Esteban eens een hand geven, ik houd van Costa Rica. Dacht Wesley dat? Domoor. Esteban Alvarado Brown is namelijk geen pussy. In Siquirres, waar hij vandaan komt, schijnen überhaupt geen pussy’s te wonen. Straatbendes dicteren het leven, op iedere straathoek wordt drugs gedeald en de portieken liggen vol met lijmsnuivende schoolkinderen. Het is eigenlijk ongelooflijk dat hij de verleidingen heeft kunnen weerstaan. Aldus Esteban zelf.

Deze zomer zal het konijn weer present zijn bij een wereldkampioenschap, nu als keeperstrainer van de nationale ploeg. Of Esteban naast hem zal mogen plaatsnemen is de vraag. Een advies: vertrouw nooit op de Lonely Planet.

ERNIE STEWART, DE EERSTE DER AMERIKANEN

mrvoetblah
Tot en met het WK in Brazilië neemt Voetblah wekelijks een deelnemer onder de loep in de rubriek ‘Het Onbekende WK-verhaal’. Vandaag is het de beurt aan De Verenigde Staten en Ernie Stewart. 

De jaren negentig zijn bovenmatig in deze rubriek vertegenwoordigd. En dat is vooral te wijten aan de leeftijd van de scribenten. Er gaat namelijk niets boven de voetbalbeleving van een prepuberende 10- tot 14-jarige. Dan kijk je alles, dan weet je alles en beleef je een groot toernooi in al zijn grootsheid. Dientengevolge staan de WK’s van 1990 en 1994 en het EK 1992 in het geheugen van de huidige begindertiger gegrift. Zo ook Earnest Stewart. De eerste der Amerikanen. Yank in den vreemde. Stiekem geboren te Veghel, maar echt uitkomend voor de Verenigde Staten van Amerika.

bradleyErnie Stewart was het eerste schaap, waarna er meer volgden naar Volendam (Peter Vermés), Rotterdam (Cory Gibbs) en Amsterdam (John O’Brien). Evenals op Scandinavische spelers, heeft de Eredivisie een opmerkelijke aantrekkingskracht op Amerikaanse profvoetballers. Michael Bradley, Jozy Altidore, DaMarcus Beasley, Gregg Berhalter en Oguchi Onyewu speelden allen in de vaderlandse hoogste klasse. En met redelijk succes: niet zelden braken zij hier door en belandden zij in de Premier League, de Serie A of de Bundesliga. Zo niet de meer loop- dan voetbalvermogende Earnest Stewart. Zijn Brabantse roots bleken leidend voor zijn loopbaan: hij hield het bij VVV, Willem II en NAC. Maar bleef international.

Ernie Stewart indexToch is Stewart geenszins een grijze muis. Sterker nog: zijn loopbaan als technisch directeur is indrukwekkend. Hij zwaaide de scepter bij twee van zijn ex-clubs, terwijl hij nu verantwoordelijk is voor het technisch beleid bij AZ. En ook daarin krijgt hij navolging van zijn landgenoten. Zo is er huidig Helmond Sport-speler Charles Kazlauskas, die afgelopen zomer met zijn volle verstand het assistenttrainersschap van vierdeklasser SV Spero accepteerde. En wat te denken van John O’Brien? Die studeert momenteel psychologie in Los Angeles en is betrokken bij de Ajax Online Academy. Kijk niet vreemd op als Ernie ze binnenkort ineens binnenharkt bij AZ als assistent en mentaal verlengstuk van Dick Advocaat.

jurgenOoit scoorde Ernie Stewart een vergeten goal op het WK’94 tegen Colombia (alle aandacht ging naar het noodlottige eigen doelpunt van Andrés Escobar) en haalde de VS voor het eerst sinds 1930 de tweede ronde. Ooit kwam Ernie Stewart naar Nederland en velen zouden volgen. Ooit begon Ernie Stewart als td bij VVV Venlo en vervolgens slaagde hij bij AZ. Als de Amerikaanse bond nog een geschikte opvolger zoekt voor bondscoach Jürgen Klinnsman, is het advies duidelijk. Want als Ernie ergens aan begint, gaat het lopen.

CLARENCE (IN 4-4-2)

Alvorens Seedorf in een onbezonnen
moment van jeugdigheid die strafschop nam,
dacht hij in Bursa, met zijn knieën klam
van zweet, wellicht: ‘Waar ben ik aan begonnen?’Seedorf trainer 12035162354035

Met zo’n gevoel van onomkeerbaarheid,
waarin al vaststaat wat wij nog niet weten,
heeft hij misschien in de dug-out gezeten:
Verona-thuis, 0-0; hoe wikt de tijd?

Dan krijgt Milan een penalty. Goddank
zit Clarence in een maatpak op de bank.

DAG ANOUK

annemarieAnouk027Op zondag 30 september 2012 zat ik in een sprinter van Den Haag naar Amsterdam Centraal. Ik was net naar de uitwedstrijd van de Ajax-vrouwen tegen ADO Den Haag geweest toen ik op het perron van Den Haag Ypenburg werd aangesproken door een jongen die ik zo eind twintig schatte. Hij was ook naar de wedstrijd geweest. Ik vroeg hem waarom. Omdat hij naar elke wedstrijd van de Ajax-vrouwen ging. Waarom, vroeg ik weer. Voor Anouk, zei hij en ik zag een glinstering in zijn ogen. Hij was al heel lang fan van Anouk Hoogendijk. Ze was de liefste van alle Ajax-speelsters. Als hij haar een Twitterbericht stuurde, dan antwoordde ze altijd. Hij had haar handtekening al en hij liet me een foto zien van hun tweeën. Ze was ook nog eens de mooiste, zei hij glunderend. Toen we station Utrecht Centraal naderden ging het volume van zijn stem omhoog waardoor de intieme details van zijn liefde voor de blonde voetbalster hoorbaar werden voor de rest van de reizigers in de stiltecoupé. Toen heb ik iets gedaan waar ik me nog altijd voor schaam. Ik heb gezegd dat ik er bij Utrecht uit moest, ben uitgestapt en in een andere coupé weer ingestapt.

Sindsdien komen we elkaar bijna wekelijks tegen en speelt hij met mijn schuldgevoel door me telkens heel enthousiast gedag te zeggen. Tijdens de wedstrijden zie ik hem vanaf mijn stoeltje op de tribune op zijn vaste plek staan, rechts van de dug-out. Altijd alleen. De beide handen om het ijzeren hek geklemd als het spannend is of ontspannen in de broekzakken als de vrouwen op een veilige voorsprong staan. Onverstoorbaar houdt hij, altijd gekleed in dezelfde jas, spijkerbroek en schoenen, te midden van gillende meisjes, zijn ogen gericht op het veld en op zijn Anouk.

choco met slagroom 85b35ce2-8747-43f5-8804-262debf193acZielig is hij niet, daar ben ik inmiddels over uit, zo gelukkig als hij eruitziet wanneer hij na afloop van een wedstrijd in de kantine staat na te genieten met een kop warme chocolademelk met slagroom in zijn handen. Het predicaat van ‘obsessieve stalker’ heb ik ook verworpen. Zijn liefde voor Anouk is van hem, daar heeft verder niemand last van en Anouk zelf al helemaal niet.

Deze week tekende ze een contract bij Arsenal. Vanavond zal ze bij de wedstrijd van de Ajax-vrouwen tegen Club Brugge afscheid nemen van de fans voordat ze naar Londen vertrekt. Haar grootste fan laat ze achter met een gebroken hart. Daar kan geen warme chocolademelk tegenop.

– het fraaie plaatje van Anouk komt, hopelijk met permissie, van http://1.bp.blogspot.com

LOOKALIKES: Michael Boogerd & Jan Klaassens

mazuroMichael Boogerd zwartwit xCPCRtwiQd1cadx3lFuvtqQa_400Jan Klaassens 2214300-300-412-scale

Links Michael Boogerd, rechts Jan Klaassens. De een oud-wielrenner en spijtoptant uit een recent verleden. De ander oud-voetbalinternational uit de jaren ’50/’60.

Twee druppels water. Of niet dan?

NIEUWJAARSWEDSTRIJD (IN 4-4-2)

jan

hfc - oud internationals

Hun kicksen komen uit een bezemkast
en zijn vaak te verweerd om nog te boenen.
Hun buik ontneemt het uitzicht op hun schoenen;
ze vinden dus hun veters op de tast.

Nieuwjaarswedstrijd. Ze mogen weer naar buiten,
de veteranen van de voetbalsport.
Eén oogt nog afgetraind, maar ook hij wordt
verraden door zijn ingevallen kuiten.

Ze weten dat ze, hijgend langs de lijn,
nog enkel aan de bar onklopbaar zijn.