JOHAN MODAAL


In de rubriek Johan Modaal brengt De Populist maandelijks een ode aan de modale voetballer. Hij reserveert zijn mooiste zinnen, zijn meest lyrische bespiegelingen om de Steurs en Voskamps van deze wereld een welverdiend plekje in de voetbalgeschiedenis te bezorgen. De bezongene krijgt een ingelijst exemplaar thuisbezorgd voor op de schoorsteenmantel.

De Vierde Ode is gewijd aan Michel van Oostrum die in een karrevracht aan seizoenen een karrevracht aan goals produceerde voor FC Emmen, ooit een subtopper in de Eerste Divisie.

(Voor de voorgaande odes – aan Jan Vreman, Anthony Lurling en Anthony Correia – scroll je naar benee!)

—————–

Beste Michel,

Veel Nederlanders zijn nooit in Emmen zijn geweest en gaan dat waarschijnlijk nooit doen. Citymarketingtechnisch heeft Emmen als voornaamste troef het Dierenpark. Voetballiefhebbers zullen de stad misschien kennen van FC Emmen, de enige profclub in de provincie Drenthe. Daarmee doet de provincie het beter dan Flevoland (Almere City heeft net zoveel te bieden als de stad Almere) en de welhaast immer witte vlek op de profvoetbalkaart, Zeeland.

Emmen heeft weliswaar nooit in de Eredivisie gevoetbald, maar heeft een groot voordeel ten opzichte van clubs als Helmond Sport, FC Eindhoven, FC Dordrecht, FC Oss en Telstar. Emmen beschikt over een clubicoon uit de tijd van kleurentelevisie. Michel van Oostrum. De naam van de bonkige spits is vereenzelvigd met FC Emmen, ondanks dat hij ook bij Telstar, Zwolle, Cambuur, Old Boys Basel en De Graafschap voetbalde. Tijdens verwoede discussies met andere voetbalgekken bemerk ik dat Van Oostrum regelmatig in één adem genoemd wordt met ‘typische Eerste Divisie-spitsen’ als Harry van der Laan, Jack Tuyp, Dirk Jan Derksen en Berry Powel. Een jammerlijke vergissing.

Van Oostrum is geen typische Eerste Divisie-spits, maar de stad Emmen en omgeving hebben voor hem altijd als warme jas gevoeld. Als leerling van de Ajax-school was hij technisch begaafd, redelijk snel en kopsterk. Met zijn kwaliteiten had hij zeker niet misstaan bij een middenmoter in de Eredivisie. Volgens Van Oostrum was er destijds interesse, maar is het nooit tot een transfer gekomen. Mogelijk zette de spits in op een glorieuze Aufstieg met zijn FC Emmen, wat gezien de hoeveelheid tweede en derde plaatsen die werden geoogst in de jaren negentig niet ondenkbaar was. Het Emmen van de jaren negentig, met jongens als Peter Uneken, Etienne Barmentloo en Mika Nurmela, is het beste elftal dat de Eredivisie nooit heeft gehad.

De topschutter van Emmen wilde de mensen aan de Meerdijk trots maken op hun regio. Zoals het stereotype wil werd de regio Emmen door de media genegeerd ten faveure van de Randstad, want daar zou het allemaal gebeuren. Michel wist beter. Drenthe wordt bevolkt door vriendelijke hardwerkende mensen die zich niet bezondigen aan een klaagzang over het gebrek aan erkenning. Je hebt geen Euromast, Rijksmuseum, Domtoren of Binnenhof nodig om pracht te zijn. Toch wilde hij de eigenwaarde van zijn geliefde provincie een boost geven met mooi en verzorgd voetbal. De geboren Mokummer is meer Drent dan voormalig teamgenoot Martin. Het is niet de angst voor de Eredivise, maar de liefde voor de streek die Van Oostrum bij Emmen heeft gehouden. Hij is niet de atheïstische versie van Folkert Velten, maar een vroege Theo Janssen.

Michel houdt van de regio, maar de regio houdt ook van Michel. In zijn glorietijd zaten er wekelijks meer dan 5.000 man op de tribunes. Mede dankzij de slechte prestaties is dit aantal inmiddels gehalveerd, iets wat Michel van Oostrums rood-witte hart pijnigt. Als amateurtrainer was hij succesvol bij OZC, Unicum, DIO en Berkum. Het is tijd dat Van Oostrum zijn sportconsultancybedrijf op een laag pitje zet en als hoofdtrainer de Emmenaren bezorgt waar Drenthe al zo lang recht op heeft. De Eredivisie.

———–

Lieve Anthony,

Zijn je dromen al vervlogen in de door de Hoogovens vervuilde wind? Zijn je kinderfantasieën al volledig stukgeslagen door de realiteit? Vast niet, Anthony. Je bent een  vechter en een dromer. Zoals alle jongetjes droomde jij van beslissende doelpunten in volle stadions die jouw naam scandeerden. En niet zomaar stadions natuurlijk. Nee je droeg het shirt van Ajax, Arsenal of Real Madrid.

In tegenstelling tot de meeste jongetjes had jij wel voetbaltalent. De plaatselijke profclub SC Telstar nam jou op 14-jarige leeftijd aan. Het shirt van de IJmuider trots is van een ongekende eenvoud en schoonheid.  Dat tricot moest wel een voorbode zijn voor een toekomst bij die andere club in het wit, Real Madrid. Ja, binnen tien jaar zou jij de opvolger zijn van Roberto Carlos. Negentien jaar oud was je toen je debuteerde tijdens een uitwedstrijd  in Volendam. In je negende wedstrijd scoorde je op De Adelaarshorst de gelijkmaker in een uiteindelijk 3-1 verloren wedstrijd.

De kortstondige vreugde bij de paar meegereisde supporters smaakte naar meer. Meer doelpunten, meer overwinningen, meer juichende fans. Waar zou het eindigen? Inmiddels heb je in twaalf seizoenen driehonderd duels voor Telstar gespeeld. Het bleef bij die ene goal. Droom je nog wel eens over een transfer naar een grote club? En zo ja, zijn de dromen bescheidener? Geen Real Madrid, maar pak hem beet Twente, NEC of zelfs Willem II?Het is je gegund.

Is er überhaupt ooit een andere club in beeld  geweest? Of is jouw carrière bij Telstar een gedwongen huwelijk waarin je gegijzeld bent door de grenzen van je voetbaltalent? Wat maakt het uit. Het Stockholm-syndroom gaat in dit geval geruisloos over in pure liefde. Passie voor het smetteloze shirt, het armetierige stadionnetje, waar het culinaire hoogtepunt bestaat uit de XXL-frikandel en de fans die jouw als clubicoon voor eeuwig in hun harten hebben gesloten.

Drie  keer heb ik je mogen zien voetballen. Jij was een baken van professionaliteit in de kneuterigheid die Telstar uitstraalt. Benen van graniet waren vastbesloten om niemand doorgang te verschaffen. Met succes want in drie duels slechts één tegentreffer.

 Toen ik vorig jaar vernam dat je misschien zou stoppen om een maatschappelijke carrière na te jagen schrok ik. Dezelfde avond droomde ik dat jij vanaf randje zestien met een weergaloze pegel mijn geliefde Ajax uit de KNVB-beker schoot. Ik heb geen idee of jij nog over voetbal droomt, maar ik hoop dat je mijn droom nog kan verwezenlijken. Iemand die zich twaalf jaar uit de naad heeft gewerkt in de marge van het profvoetbal verdient niet minder.

———————

De Tweede Ode heeft Anthony Lurling als onderwerp. Het is echter geen pure bewieroking, eerder een herkenbare haat-liefde verhouding die uiteindelijk  in het voordeel van de bezongene uitvalt.

(De Eerste Ode, gewijd aan Jan Vreman, is te vinden onderaan deze pagina.)

Lieve Anthony,

Mea culpa. Mijn zeer nederige excuses. Jarenlang heb ik je verafschuwd, gehaat, beschimpt en bespot. Waarom? Ik weet het niet. Zijn het de clubs? SC Heerenveen is een prachtclub, maar van Feyenoord, Den Bosch en NAC kan ik maar moeizaam genieten. Vooral NAC roept ergernis op. Eeuwig roemloos in de middenmoot. Bovendien voetbalt NAC in het geel. Dat doe je niet! Schoonheid verdient ook een kans.

Is het jouw speelstijl? Eerlijk is eerlijk. .Je bent nooit een voorbeeldige schoonzoon geweest op het veld. Je ontving veel gele kaarten en probeerde er de tegenstander nog meer aan te smeren. En nee, ik ben de aanslag op Niels Wellenberg niet vergeten. Toch, lieve Anthony, ben ik blij dat ik de kudde de rug heb toegekeerd. De kudde die jou aanziet voor matennaaier, doodschopper en hoerenzoon. Voor velen ben je het slijk der aarde. Ja Anthony, op internet schittert jouw naam in lijstjes met ‘irritante voetballers’. Dubieuze rangschikkingen waarin je de voorhoede vormt met Lazovic en Suarez. De aanvoer komt van Toivonen en Van Bommel. Allemaal voetballers die bij grote clubs spelen en puissant rijk zijn.

Toch hoor jij tussen deze jongens, Anthony. Niet vanwege uitgedeelde schoppen of het jengelen bij de scheidsrechter. Nee, je hoort daar gewoon vanwege je voetbalkwaliteiten en omgang met spelers en publiek. Het is godgeklaagd dat jouw schitterende passeerbewegingen, vernuftige pasjes en kiezelharde schoten vanuit de tweede lijn nooit zijn geculmineerd in een interland. Ooit werd je geselecteerd voor het Nederlands elftal, maar de realiteit is dat je altijd één cap zal achterlopen op Romano Denneboom. Gelukkig is mijn besef van jouw talent nog op tijd gekomen, want voor jouw spel is maar één woord. Klasse.

Nog liever kijk ik naar je interviews. Voor een modale voetballer sta je disproportioneel vaak voor de camera. Logisch. Je bent een modale voetballer met een cameraperformance van een grote ster. Weinigen durven wat jij durft. Ten overstaande van het volk stellen dat je moeder wel een goede hoer zal zijn, als een volle Kuip er over zingt. Ook je ingetogen woede tegenover toenmalig trainer John Karelse was een ware PR-les. Weet je nog dat hij je niet opstelde, omdat je geblesseerd zou zijn? Wat een gezwam! Gelukkig vertelde jij de wereld dat je hoentjesfit was en niets liever had willen doen dan voetballen. Op jouw leeftijd hoef je je niet meer te bewijzen, maar je houdt van het spelletje. Dat klonk zo mooi door in jouw woorden, dat iedereen daags erna Karelse een flapdrol vond.

Laatst las ik dat je niet wist wat je moest doen na je voetbalcarrière. Ik weet het ook niet. Voor mij zal je echter de geschiedenis ingaan als Sint Anthonius, de man die etterbakken een menselijk gezicht gaf. De beschermheilige van irritante voetballers.

———————

Beste Jan,

Je voetbalde in achttien seizoenen 375 wedstrijden voor De Graafschap, waarvan een groot deel als de laatste semiprof van ’s lands hoogste voetbalcompetitie. Naast je voetbalbestaan was je 32 uur per week actief als productiemanager in de eierenhandel. Hiermee was je de laatste Mohikaan van de volkssport die wist wat een arbeidersbestaan was. Het moet een eenzaam bestaan zijn geweest. Je bent de enige die begrijpt dat een vrouw niet noodzakelijkerwijs de hele dag in de PC Hooft jouw geld moet uitgeven en de enige die weet wat het is om je acht uur onafgebroken aan een taak te zetten. Jan, je was potverdomme de laatste Eredivisievoetballer die nog wist wat de prijs van een brood (al dan niet met een eitje erop) was! Net als dorpsgenoot Martijn Meerdink verklaarde je vaak trots te zijn ‘op je agrarische afkomst‘.

Als noeste arbeider kun je bij het legioen van de Superboeren natuurlijk niet stuk. Er is zelfs een Jan Vreman-bokaal. Jan Vreman is een clubman, zullen ze je op De Vijverberg brommen. Volgens jou zelf ligt dat iets genuanceerder. Dat je in achttien seizoenen nooit een ander tricot droeg had niets te maken met clubliefde, maar simpelweg met het feit dat niemand op een goudeerlijke eierhandelaar zat te wachten. Desalniettemin lijken jij en De Graafschap onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een ernstige knieblessure en een Purrel Fränkel deden je uit de basis verdwijnen, maar desondanks bleef je je club trouw. Inmiddels ben je assistent-trainer bij jouw club en hoop je stiekem in de toekomst als hoofdtrainer aan de slag kunnen. Dat zou natuurlijk fantastisch zijn. Jan de harde werker, het droomicoon van een Communistische Partij, gedoodverfd voorman der Superboeren. Maar daarna gun ik je een transfer naar een topclub waar je met grote spelers kan werken. Jan Vreman die verwaande vedettes kan bijbrengen wat opgestroopte mouwen betekenen. Jan Vreman die Zlatan Ibrahimovic in zijn nadagen eieren laat rapen. Jan Vreman die Royston Drenthe paaseieren laat schilderen voor doodzieke kindjes. Laat ze ooit maar kennis maken met de wetten van het volk en die van De Vijverberg.

Maar tot die tijd Jan, ben je hier op je plaats. Want het toeval en jouw voetbaltalent mochten je dan wel naar De Vijverberg leiden, in plaats van het door jou destijds bewonderde FC Twente. Maar toeval bestaat niet Jan. Jouw werklust en De Graafschap zijn een goed huwelijk. Wat zeg ik: een perfect huwelijk. Op de binnenkant van jullie ringen staat dr’an. En als je ooit Doetinchem verruilt voor een Spaanse topclub dan zullen we dat begrijpen. Niemand is het meer gegund dan jou. Als stoere hardwerkende mannen zullen het nooit uitspreken, maar stiekem zullen we een traantje wegpinken en je verschrikkelijk missen.

Het ga je goed Jan, maar vergeet nooit, zelfs niet in die Spaanse zon, wat hard werken is.

Advertenties

7 Reacties op “JOHAN MODAAL

  1. Pingback: ODE AAN JAN VREMAN NU ONLINE! |

  2. Pingback: ODE AAN ANTHONY LURLING NU ONLINE! |

  3. Pingback: HET JAAR VAN ABE, CLARENCE, MICHEL EN WAMBERTO |

  4. Pingback: GÊNANT GODENZONEN-GEDRAG |

  5. Pingback: ODE AAN ANTHONY CORREIA, LINKSBACK VAN TELSTAR |

  6. Pingback: AANKONDIGING: 18 MEI 2013 = VIJF JAAR VOETBLAH !! |

  7. Pingback: MICHEL VAN OOSTRUM EN DE FILOSOFEN |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s