HINDERLIJK BUITENSPELGEVAL

mrvoetblah
Er was gisteren ontegenzeggelijk sprake van een hinderlijk buitenspelgeval. Voor de voetbalsport welteverstaan. Het  voorval bracht namelijk het slechtste boven in alle betrokkenen.

Ronald Koeman spande de kroon doordat hij de situatie aangreep om de straatjes van zichzelf en zijn team volledig schoon te vegen. Hij had kritisch kunnen kijken naar Lex Immers, die met een verdedigende flater in de 4e minuut blessuretijd een corner weg wist te geven. Of schuchter kunnen beamen dat zijn ploeg voor de zoveelste keer in de laatste minuten punten verspeeld had. In plaats daarvan veegde hij de vloer aan met de scheidsrechter die niet alleen voor offside had moeten fluiten, maar ook nog een penalty had moeten geven in de eerste helft.

serdar‘Klopt’, zei Serdar Gözübüyük over het laatste. Terugkijkende had hij inderdaad de bal op de stip moeten leggen, plus een rode kaart moeten uitdelen. En daarmee nam hij in ieder geval de verantwoordelijkheid voor een foute beslissing die buiten zijn gezichtsveld had plaatsgevonden. Gözübüyük wenste echter niet te capituleren inzake de buitenspelgoal. ‘Mulder zou vrij zicht gehad hebben en daarmee was het een legitiem doelpunt’, aldus de veelbelovende, respect eisende arbiter. Deze lezing is absoluut discutabel en een duidelijk voorbeeld van ‘hindsight bias‘. Castaignos stond wel degelijk in de baan van het schot en dat is ook een belangrijk argument. Jammer dat Gözübüyük niet mans genoeg was om toe te geven dat het volgens de letter van de wet wel degelijk hinderlijk buitenspel was.

Echter, dat het toch buitenspel was, betekent nog niet dat Feyenoord daarmee zo enorm genaaid werd, zoals men nu in Rotterdam beweert en zich ongetwijfeld voelt. Wat was er namelijk gebeurd als Castaignos niet in de baan van het schot had gestaan? Had Mulder de onberispelijk ingeschoten bal dan plots wél tegengehouden? Had hij dan met een katachtige reflex de punten voor Feyenoord binnengesleept? Neen, ook dan was Feyenoord met een gelijkspelletje huiswaarts gekeerd. Met een deuk in de titelaspiraties. Met een deuk in de catacomben. En met weer een deuk in het ooit zo onkreukbare imago van Graziano Pellè.

Advertenties

GOED VOETBALLEN ZONDER BAL

allardEr is al veel over gezegd en geschreven. Wat waren ze goed, dieOostenrijkers‘ (toch nog 11 in selectie, 5 in het veld). En wat was Ajax slecht. Of beter gezegd, machteloos. Feitelijk was de eerste helft een kopie van de wedstrijd van Ajax tegen Barcelona, eerder dit seizoen. Met dien verstande dat Ajax donderdag hetzelfde overkwam als Barcelona die avond in november. Toen greep Ajax Barcelona bij de strot en had Barcelona de grootste moeite om onder druk van de Amsterdammers uit te voetballen. Hetzelfde overkwam de ploeg van De Boer tegen Salzburg. Na Barça was iedereen lovend. Een kleine drie maanden later, een dag na Salzburg, wordt die prestatie gezien als een incident.

Waren ze dan echt zo goed? Ja, dat waren ze. Maar dat waren ze vooral toen ze de bal niet hadden. Goed voetballen wanneer je de bal niet hebt. Dat is knap. En verschrikkelijk moeilijk. Want dat doe je met zijn allen. En niemand mag verzaken. Salzburg speelde 4-2-4 en zette Ajax volledig vast. Kwam Ajax er toch doorheen, dan schakelden ze over op 3-3-4. Oftewel, de back aan de kant waar de bal was, schoof door op de back van Ajax. De centrale verdediger werd vervolgens back. Klinkt dit ingewikkeld? Dan moet je je eens voorstellen wanneer je het uit ook nog moet voeren! Dat is verschrikkelijk moeilijk en zwaar. Want als een speler te laat komt, word je weggetikt. Z0als we hebben kunnen zien, gebeurde dat niet. Als je zó goed voetbalt wanneer je de bal niet hebt, win je de wedstrijd altijd.

vlcsnap-2011-03-18-13h24m49s58kopie

Ongetwijfeld zullen de Nederlandse ploegen die de ArenA bezoeken deze speelstijl gaan kopiëren. Vol drukzetten. Want we hebben toch gezien dat dit werkt. Daarmee gaan de ploegen voorbij aan de fantastische teamprestatie van de Oostenrijkers. Eentje waarbij iedereen exact weet wat hij moet doen. Eentje waarbij niemand verzaakt. De ploegen in de Eredivisie zijn hier domweg niet goed genoeg voor. Zij kunnen niet voetballen zonder bal. Dat zit niet in onze cultuur en vinden we niet leuk genoeg. De Amsterdammers hoeven zich daarom geen zorgen te maken. Er zal er altijd wel eentje zijn die verzaakt..

RODE KAART VOOR DE FIFA

ERWINNaast voetballer is uw scribent ook nog raadslid in Enschede. Op 20 september 2010 ging ik met de wethouder in debat over de kandidaatstelling van Enschede als speelstad voor een mogelijk WK in ons land. De zaterdag daarvoor was ik in alle vroegte naar het stadhuis gefietst om de Host City Agreement te lezen, het geheime contract dat een kandidaat-speelstad moet tekenen. Wilde verhalen over het afzetten van snelwegen bleken niet te kloppen, maar van vele andere zaken gingen zelfs de haren op de rug van een onervaren raadslid overeind staan. De gemeente moest bevoegdheden inleveren en investeringen doen waarvan niet bekend was hoe ze te dekken en wat ze na een WK op zouden leveren. Mijn conclusie was dat Enschede het niet moest willen. Dat het WK levens zou kunnen kosten, was totaal niet in mij opgekomen.

Migrant workers Qatar World CupHoe anders is het voor leden van de Majlis-ash-Shura (=adviesraad) in Qatar. De koning en zijn kliek besluiten, zij mogen adviseren. Sinds de vondst van olie is geld geen probleem, de qatari’s zelf krijgen genoeg om niet te zeuren over mensenrechten, gelijke behandeling of ruimtelijke ordening. Het zware en huishoudelijke werk wordt al decennia door onderbetaalde werknemers uit het buitenland gedaan. De vele doden die de bouw van stadions kost, lijken politici langzaam wakker te schudden, maar tot harde stellingname is men nog niet gekomen. De toezegging van de FIFA aan het Europees Parlement om in de toekomst meer rekening met mensenrechten te zullen houden bij toewijzing, is een vreemde. Waarom kunnen die criteria niet gelijk worden toegepast? Daarmee voorkomt men in elk geval meer doden. Zijn de voordelen die leden van het uitvoerend comité ten deel vallen dusdanig groot dat men te bang is om een ander besluit te nemen? Waarom was anders al in 2010 dit besluit genomen? Tot het zover is, moeten Blatter & co nog drie keer herkozen worden! Indonesië viel af omdat de regering geen steunverklaring had uitgebracht, Groot-Brittannië en de VS hadden de gunfactor niet, maar Qatar bleek wel over de juiste papieren te beschikken. Het ontbreken van een voetbalcultuur, stadions of gras was blijkbaar geen enkele belemmering. De menselijke prijs is buiten elke begroting gelaten.  

Onze blogbroeders van In de Hekken zijn een petitie gestart om in elk geval de KNVB tot bezinning te roepen. TEKEN EN DEEL DAT DING! Uiteraard Rote Karte FIFA 0,,17149161_303,00steunen we ook Menno Pot, die het niet leuk vindt, maar toch blijft schrijven over de wantoestanden in Qatar. Het wordt tijd dat we met ons allen een rode kaart aan de FIFA uitreiken.

– De foto met buitenlandse arbeidskrachten staat op theguardian.co.uk
– De rode kaart voor FIFA wordt gegeven op dw.de

KLEINE IBI WIL OOK MEEDOEN

annemarieWankelend sta ik op de pont richting Amsterdam-Noord. Ik ben op weg naar de afdeling kaakchirurgie in het BovenIJ Ziekenhuis. Met mijn rechterhand ondersteun ik mijn fiets. Met m’n linkerhand open ik een whatsappje van mijn vriend op mijn telefoon. ‘Denk aan iets leuks,’ lees ik op het scherm. Iets leuks. Iets leuks. Over krap een uur zal een man met een blauw mondkapje een verdovingsspuit in mijn ontstoken klomp tandvlees steken om er vervolgens met veel krachtwerk een rotte verstandskies uit te snijden. Ik kan zo gauw niks leuks bedenken. Alles is kut. Wat me meestal wel helpt is het denken aan mensen die zich even kut, zo niet kutter voelen dan ik.

Mijn gedachten gaan terug naar de Champions League-wedstrijd van dinsdagavond, Manchester City tegen FC Barcelona. Ik moet schaamtevol bekennen dat ik überhaupt even gemist had dat er deze week weer op Europees niveau werd gevoetbald. De Winterspelen hebben me toch weer te pakken. Inmiddels zit ik er zo diep in dat, als ik iemand in de kroeg hoor roepen dat hij een rondje geeft, ik mezelf afvraag of hij dat zal doen in een lage of een hoge eenendertiger. Maar goed, dinsdagavond geen Svendsens, Hamelins en andere vreemde namen die me binnen afzienbare tijd zeer vertrouwd zijn geworden, maar gewoon weer de Messi’s en Piqué’s. De naam van Ibrahim Afellay ontbrak. Hij zat op de tribune, zei de commentator. Vanwege ‘de moordende concurrentie binnen de selectie’.

ibrahim-afellay-bersama-ibunya-habibah-dan-kakaknya-ali-_120716075125-207Afellay was het hoofdonderwerp geweest van mijn afstudeerproject op de School voor Journalistiek. Voor een radioreportage van tien minuten was ik met zijn grote broer Ali teruggegaan naar hun ouderlijk huis aan de Van Heukelomlaan in de Utrechtse wijk Zuilen. Het voetbalpleintje voor de deur was inmiddels omgetoverd tot een speeltuin, maar Ali kon zich nog goed voor de geest halen hoe hij daar eindeloos met zijn vijf jaar jongere broertje had gevoetbald. Want er ging geen dag voorbij zonder voetbal, vertelde Ali. Op doordeweekse dagen zat kleine ‘Ibi’ met een gele leren bal in zijn handen in kleermakerszit achter de voordeur te wachten tot zijn grote broer thuiskwam van school en hem mee naar buiten nam. Een enkele keer wilde Ali alleen met zijn eigen vrienden een partijtje spelen, maar Ibrahim was het lievelingetje van hun vader en dus moest hij zijn kleine broertje laten meedoen.

Ik stelde me voor hoe Ibi dinsdagavond op de tribune had gezeten, met de gele leren bal onder zijn stoeltje, wachtend op het moment dat iemand hem op zou komen halen om met hem te spelen. Maar er kwam niemand. Ik had hem graag een appje willen sturen.  ‘Denk aan iets leuks’.

– het mooie familieportretje komt van republika.co.id

WAAR GING HET MIS BIJ DOELMAN ESTEBAN?

arthurTot en met het WK in Brazilië neemt Voetblah wekelijks een deelnemer onder de loep in de rubriek ‘Het Onbekende WK-verhaal’. Vandaag is het de beurt aan Costa Rica, het konijn en doelman Esteban.

Costa Rica staat bekend om prachtige stranden, natuurparken en de vriendelijke, laidback inwoners. In Costa Rica gebeurt eigenlijk nooit iets. Volgens de Lonely Planet is Costa Rica “het Zwitserland van Centraal-Amerika.” Zo’n land waar je nog rustig een schoffie kunt aanspreken op de hoek van de straat en hem je portemonnee kunt geven om een ijsje te halen. En neem er zelf ook een. Dat dacht ik tenminste. Het is het land van Esteban Alvarado Brown. Breedgeschouderde doelman van AZ. Een keeper met uitstraling, goede reflexen en een karatetrap waar Badr Hari nog een puntje aan kan zuigen. Waar ging het mis bij doelman Esteban?

AZ AlkmaarHet talent van Esteban is onbetwist. In 2009 speelde hij een hoofdrol in de historische vierde plaats van Costa Rica op het  WK onder-20. Het leverde hem de Gouden Handschoen voor beste doelman van het toernooi op. En een transfer naar de kampioen van Nederland. In zijn eerste jaar in de Eredivisie werd Esteban meteen door Voetbal International uitgeroepen tot beste doelman van Nederland. Met Esteban had Costa Rica eindelijk een opvolger voor de beste doelman aller tijden van de Tico’s. Voor het WK in 1990 had amper iemand van Luis Gabelo Conejo, de goalie van WK-debutant Costa Rica, gehoord. Conejo (het konijn) ging naar Italië als speler van  Club Sport Cartaginés, een bescheiden subtopper in de Costa Ricaanse competitie. Zijn taak was om de schade te beperken in een poule met Brazilië, Zweden en Schotland.

Dankzij de reddingen van Conejo en een treffer Juan Cayasso kende Costa Rica een sensationeel debuut. In de eerste wedstrijd tegen Schotland (1-0) in Genua hield het konijn zijn doel schoon. Ook de anders zo productieve Brazilianen zagen tot hun frustratie voortdurend het konijn in de weg liggen van een treffer. Pas in de 82ste minuut vond Müller eindelijk een gaatje en kon de Seleçao zich als groepswinnaar gaan opmaken voor een vernederende uitschakeling door aartsrivaal Argentinië. Ook Costa Rica haalde bij het WK-debuut meteen de achtste finales, een prestatie die in drie latere deelnames nog altijd niet geëvenaard is. De derde groepswedstrijd tegen Zweden werd met 2-1 gewonnen, waardoor Costa Rica in Bari aan mocht treden tegen Tsjechoslowakije. Voor die wedstrijd raakte Conejo, de absolute uitblinker in de groepsfase geblesseerd. Zonder het konijn, de talisman van de Tico’s, was Costa Rica kansloos. De Midden-Amerikanen werden afgedroogd met 4-1.

conejoHoewel hij maar drie wedstrijden in actie kwam, werd Conejo samen met de Argentijnse penaltykiller Goycochea uitgeroepen tot doelman van het toernooi. Een loopbaan bij een topclub in Europa lonkte, maar de vriendelijke en bescheiden Conejo liet zich in de luren leggen door een spelersmakelaar die hem overtuigde dat Albacete Balompié tot die categorie behoorde. Na het WK-van-zijn-leven speelde het konijn opeens in de Segunda Division. Conejo zou slechts een seizoen op het hoogste niveau uitkomen.

Esteban is geen konijn. In 2010 zou hij de onbetwiste doelman van de Tico’s op  het WK in Brazilie moeten zijn. Maar Esteban rolde van het ene schandaal in het andere. Zo kreeg hij een rechtszaak aan zijn broek wegens huiselijk geweld, maakte hij ruzie met de bondscoach en zorgde voor een lokale controverse door uit het niets een tweet de wereld in te sturen (‘Viva La Liga’), waarin hij aartsrivaal (Liga Deportivo Alajuense) van zijn oude club (Deportivo Saprissa)  in Costa Rica aanmoedigde.  In 2011 speelde Esteban zijn laatste interland. En in december 2011 maakte hij naam door tijdens de bekerconfrontatie Ajax – AZ een supporter van het veld te schoppen.

Wat dacht Wesley van W. trouwens toen hij de grasmat van de ArenA betrad en op weg ging naar Esteban? Had hij toevallig die zomer in Costa Rica aapjes gekeken in de backpackers-boomhut in het regenwoud? Gezellig een kampvuurtje gestookt aan het strand van Torteguero? Zij aan zij met een inheemse Indiaan ecologisch gepoept in een gat dat hij zelf gegraven had? Kom, laat ik die vriendelijke Esteban eens een hand geven, ik houd van Costa Rica. Dacht Wesley dat? Domoor. Esteban Alvarado Brown is namelijk geen pussy. In Siquirres, waar hij vandaan komt, schijnen überhaupt geen pussy’s te wonen. Straatbendes dicteren het leven, op iedere straathoek wordt drugs gedeald en de portieken liggen vol met lijmsnuivende schoolkinderen. Het is eigenlijk ongelooflijk dat hij de verleidingen heeft kunnen weerstaan. Aldus Esteban zelf.

Deze zomer zal het konijn weer present zijn bij een wereldkampioenschap, nu als keeperstrainer van de nationale ploeg. Of Esteban naast hem zal mogen plaatsnemen is de vraag. Een advies: vertrouw nooit op de Lonely Planet.

IN HAARLEM HOORT EEN ÉCHTE VOETBALCLUB

mrvoetblah
Wellicht had u het als gemiddeld sportliefhebber nog niet meegekregen. En was uw agenda met  Olympische Spelen, Champions League en Eredivisie al ramvol. Maar in Haarlem droomt men van een terugkeer naar het Betaald Voetbal, onder aanvoering van de veelbesproken ondernemer Erik de Vlieger. Inmiddels is er de (onvermijdelijke) Facebook-Pagina ‘In Haarlem hoort een betaald voetbalclub’ abebanketen worden er instemmende spandoeken opgehangen in andere stadions. Rondom het stadion beginnen lokale bakkers van puur geluk marsepeinen poppetjes van ook onze cultheld Abe van den Ban te componeren!

HFC Haarlem ging vier jaar terug failliet en had daarmee de twijfelachtige primeur van een roemruchte club die níet op het laatste nippertje werd gered door gemeente, investeerder of sponsor. RBC Roosendaal, AGOVV en BV Veendam volgden in de jaren daarna en het is de vraag wanneer er weer een Jupiler League-club niet opgewassen blijkt tegen de genadeloze tand des tijds van hoge exploitatiekosten en terugkerende salarisposten versus belabberde bezoekersaantallen en marginale media-minuten. Onderin de vaderlandse Eerste Divisie is het simpelweg geen pretje, vraag dat maar aan Achilles’29, Oss of Almere. ‘Kan het uit?’ is dus de vraag en bovenal: ‘Wil je er wel zijn?’.

IDBVA IMG_3903-1024x768In Haarlem staart men zich blind op het betaald voetbal, terwijl de scheiding met de amateurs er formeel niet meer is. Bovendien bestaat de club gewoon nog en bespeelt ze (na een fusie) tweemaandelijks haar thuishaven aan de Jan Gijzenkade. Met hulp van lokale ondernemers, de veronderstelde achterban en een slim gebruik van het ‘merk’ Haarlem zou de club binnen vijf jaar naar haar oude niveau kunnen promoveren. Sterker nog: als ze een beetje hun best hadden gedaan, hadden ze er nu al kunnen staan. Niets van dat al. Momenteel bungelt Haarlem-Kennemerland toeschouwerloos in het rechterrijtje van de Derde Klasse B.

Blijkbaar is de verleiding om lucht te fietsen onder aanvoering van een grote leider sterker dan de wil om te kijken naar de mogelijkheden van de huidige realiteit. Groot denken en dromen is uiteraard prima, maar laat de oude roem geen lachspiegel worden van ijdele ambities. Dus Haarlem, laat Erik de Vlieger de voorman zijn die de club nodig heeft, maar besef dat het veel leuker is om op zaterdag te spelen tegen buurman EDO in de top van de regionale Hoofdklasse dan op maandagavond tegen het tweede van Twente. En Erik, wordt geen kolderieke polderversie van Vincent Tan, maar spiegel je aan collega-ondernemer John van Zweden die Swansea City met gelijkgestemden stap voor stap naar The Premiership bracht. Laat dat echter niet het doel zijn, want dat verblindt slechts.

In Haarlem hoort geen betaald voetbalclub, maar een échte voetbalclub.

Ps. In Roosendaal bewandelt men momenteel deze weg der geleidelijkheid. RBC promoveerde vorig jaar en doet momenteel mee bovenin de Vierde Klasse. Vorige week werd er voor 200 echte supporters met 5-2 gewonnen van VVR.

KOEN VERWEIJ IS DE ROB RENSENBRINK VAN SOTSJI

cardosoKoenVerweijAls alle dominantie in het mondiale schaatsen dezer dagen in Sotsji iets laat zien, is het dat we er niet zo goed in zijn, dat de beste zijn. In plaats van dat we in Nederland na iedere clean sweep weer een beetje meer in een Oranje euforie verkeren, vragen we ons vertwijfeld af of ‘onze’ sport nog wel Olympisch genoeg is. Dat de Noren en Russen de tien kilometer uit arren moede deze week links laten liggen, maakt onze trots er ook niet heel veel groter op. Wellicht moeten we over een tijdje constateren dat de centimeters die Koen Verweij op de 1500 meter tekort kwam op Zbigniew Bródka wel een blessing in disguise waren.

Tweede worden mag dan voor een sporter vrijwel altijd een traumatische ervaring zijn, voor de geschiedschrijving vormt het een uiterst dankbaar onderwerp. Of het nu het ‘zijn we er toch ingetuind’ van Herman Kuiphof in München, de bal op de paal van Rob Rensenbrink in de hel van Buenos Aires, of het ‘als, als’ van Arjen Robben oog in oog met Iker Casillas in 2010 was, we hebben onze nationale trauma’s met liefde omarmd en waren zelfs niet te beroerd om de Oranjes na de tweede plek in Johannesburg alsnog een huldiging te gunnen.

RobRensenbrinkHet is ook makkelijker om je nationale trauma’s in de armen te sluiten wanneer je als voetbalnatie inmiddels op het tweede plan bent beland. Het relativeert. We mogen lekker zeuren over corruptie bij de UEFA en de FIFA, de oliesjeiks uit Rusland en de Emiraten die we, op Hollywood aan de Rijn na natuurlijk, keurig buiten de deur houden. Het is lekker veilig, dat zwelgen in zelfmedelijden en af en toe een spaarzaam succesje bejubelen. Het is ook daarom dat Sven Kramer inmiddels door zijn alomtegenwoordige dominantie eerder irritatie oproept dan bewondering voor zijn unieke prestaties. Terwijl de gouden medaille(s) van Kramer in Sotsji straks ter kennisgeving zullen worden aangenomen, is het het zilver van Verweij waar we het jaren later nog over zullen hebben. Hij koopt er helemaal niets voor, maar Koen Verweij is de Rob Rensenbrink van Sotsji.