Tagarchief: Arthur Huizinga

WAAR GING HET MIS BIJ DOELMAN ESTEBAN?

arthurTot en met het WK in Brazilië neemt Voetblah wekelijks een deelnemer onder de loep in de rubriek ‘Het Onbekende WK-verhaal’. Vandaag is het de beurt aan Costa Rica, het konijn en doelman Esteban.

Costa Rica staat bekend om prachtige stranden, natuurparken en de vriendelijke, laidback inwoners. In Costa Rica gebeurt eigenlijk nooit iets. Volgens de Lonely Planet is Costa Rica “het Zwitserland van Centraal-Amerika.” Zo’n land waar je nog rustig een schoffie kunt aanspreken op de hoek van de straat en hem je portemonnee kunt geven om een ijsje te halen. En neem er zelf ook een. Dat dacht ik tenminste. Het is het land van Esteban Alvarado Brown. Breedgeschouderde doelman van AZ. Een keeper met uitstraling, goede reflexen en een karatetrap waar Badr Hari nog een puntje aan kan zuigen. Waar ging het mis bij doelman Esteban?

AZ AlkmaarHet talent van Esteban is onbetwist. In 2009 speelde hij een hoofdrol in de historische vierde plaats van Costa Rica op het  WK onder-20. Het leverde hem de Gouden Handschoen voor beste doelman van het toernooi op. En een transfer naar de kampioen van Nederland. In zijn eerste jaar in de Eredivisie werd Esteban meteen door Voetbal International uitgeroepen tot beste doelman van Nederland. Met Esteban had Costa Rica eindelijk een opvolger voor de beste doelman aller tijden van de Tico’s. Voor het WK in 1990 had amper iemand van Luis Gabelo Conejo, de goalie van WK-debutant Costa Rica, gehoord. Conejo (het konijn) ging naar Italië als speler van  Club Sport Cartaginés, een bescheiden subtopper in de Costa Ricaanse competitie. Zijn taak was om de schade te beperken in een poule met Brazilië, Zweden en Schotland.

Dankzij de reddingen van Conejo en een treffer Juan Cayasso kende Costa Rica een sensationeel debuut. In de eerste wedstrijd tegen Schotland (1-0) in Genua hield het konijn zijn doel schoon. Ook de anders zo productieve Brazilianen zagen tot hun frustratie voortdurend het konijn in de weg liggen van een treffer. Pas in de 82ste minuut vond Müller eindelijk een gaatje en kon de Seleçao zich als groepswinnaar gaan opmaken voor een vernederende uitschakeling door aartsrivaal Argentinië. Ook Costa Rica haalde bij het WK-debuut meteen de achtste finales, een prestatie die in drie latere deelnames nog altijd niet geëvenaard is. De derde groepswedstrijd tegen Zweden werd met 2-1 gewonnen, waardoor Costa Rica in Bari aan mocht treden tegen Tsjechoslowakije. Voor die wedstrijd raakte Conejo, de absolute uitblinker in de groepsfase geblesseerd. Zonder het konijn, de talisman van de Tico’s, was Costa Rica kansloos. De Midden-Amerikanen werden afgedroogd met 4-1.

conejoHoewel hij maar drie wedstrijden in actie kwam, werd Conejo samen met de Argentijnse penaltykiller Goycochea uitgeroepen tot doelman van het toernooi. Een loopbaan bij een topclub in Europa lonkte, maar de vriendelijke en bescheiden Conejo liet zich in de luren leggen door een spelersmakelaar die hem overtuigde dat Albacete Balompié tot die categorie behoorde. Na het WK-van-zijn-leven speelde het konijn opeens in de Segunda Division. Conejo zou slechts een seizoen op het hoogste niveau uitkomen.

Esteban is geen konijn. In 2010 zou hij de onbetwiste doelman van de Tico’s op  het WK in Brazilie moeten zijn. Maar Esteban rolde van het ene schandaal in het andere. Zo kreeg hij een rechtszaak aan zijn broek wegens huiselijk geweld, maakte hij ruzie met de bondscoach en zorgde voor een lokale controverse door uit het niets een tweet de wereld in te sturen (‘Viva La Liga’), waarin hij aartsrivaal (Liga Deportivo Alajuense) van zijn oude club (Deportivo Saprissa)  in Costa Rica aanmoedigde.  In 2011 speelde Esteban zijn laatste interland. En in december 2011 maakte hij naam door tijdens de bekerconfrontatie Ajax – AZ een supporter van het veld te schoppen.

Wat dacht Wesley van W. trouwens toen hij de grasmat van de ArenA betrad en op weg ging naar Esteban? Had hij toevallig die zomer in Costa Rica aapjes gekeken in de backpackers-boomhut in het regenwoud? Gezellig een kampvuurtje gestookt aan het strand van Torteguero? Zij aan zij met een inheemse Indiaan ecologisch gepoept in een gat dat hij zelf gegraven had? Kom, laat ik die vriendelijke Esteban eens een hand geven, ik houd van Costa Rica. Dacht Wesley dat? Domoor. Esteban Alvarado Brown is namelijk geen pussy. In Siquirres, waar hij vandaan komt, schijnen überhaupt geen pussy’s te wonen. Straatbendes dicteren het leven, op iedere straathoek wordt drugs gedeald en de portieken liggen vol met lijmsnuivende schoolkinderen. Het is eigenlijk ongelooflijk dat hij de verleidingen heeft kunnen weerstaan. Aldus Esteban zelf.

Deze zomer zal het konijn weer present zijn bij een wereldkampioenschap, nu als keeperstrainer van de nationale ploeg. Of Esteban naast hem zal mogen plaatsnemen is de vraag. Een advies: vertrouw nooit op de Lonely Planet.

HET BELANG VAN DE JUISTE JOKER (2): Steve Bull

arthur
Tot en met het WK in Brazilië neemt Voetblah wekelijks een deelnemer onder de loep in de rubriek ‘Het Onbekende WK-verhaal’. Vandaag is het de beurt aan Engeland, in twee delen. Hieronder deel 2 over cult-held Steve Bull.

De Engelse bondscoach Roy Hodgson zal in de komende maanden geen steen op de andere laten om de beste spelers voor zijn WK-selectie te vinden, zo liet de 66-jarige oefenmeester weten aan The Guardian. Hij doet er goed aan om zijn licht ook te laten schijnen in de Engelse Lower Leagues. Uiteindelijk kan de juiste joker namelijk het verschil maken. Het WK in 1990 levert het bewijs.

“Let the Bull loose”

DownloadedFile-2Ook ‘Mighty England’, bij die editie vierde het beste resultaat sinds 1966, had een joker in de gelederen: Steve Bull. ‘Bully’ zorgde die zomer voor een regelrechte hype in Engeland, een hype die slechts overtroffen werd toen Paul Gascoigne in de halve finale tegen West-Duitsland zijn tranen de vrije loop toen het besef bij hem doordrong dat de onnodige gele kaart die hem werd voorgehouden een schorsing voor de eventuele finale zou betekenen.

Maar goed, Bully dus. De destijds 25-jarige Steve Bull was een echte goalgetter. Maar dan wel in de Lower Leagues. Bull speelde zelfs nog met zijn grote liefde Wolverhampton Wanderers in de Third Division in Engeland, het equivalent van de huidige Topklasse, toen bondscoach Bobby Robson hem zijn eerste cap gunde. Op Hampden Park in Glasgow mocht Bull invallen tegen Schotland en maakte meteen de winnende treffer. In aanloop naar het WK scoorde Bull ook nog twee keer in de vriendschappelijke wedstrijden tegen Tsjechoslowakije en één maal tegen Tunesië. De spits ontketende daarmee een ware ‘Bullmania’ die Robson niet kon negeren. De spits uit de Lower Leagues ging mee naar Italië, met in zijn kielzog een schare aan Engelse supporters – een groot deel afkomstig uit Wolverhampton – gehuld in t-shirts met de slogan: “Let the Bull loose.”

In tegenstelling tot Bernie Slaven, had Bull wel degelijk een bijdrage in het succes van de Engelsen. In de puntendelingen met Ierland en Nederland kreeg de spits speelminuten als invaller. In de laatste groepswedstrijd tegen Egypte (1-0) had hij zelfs een basisplaats naast de onbetwiste Gary Lineker. In de achtste finale tegen België was invaller Bully van dichtbij getuige van de magistrale volley waarmee David Platt in de 119e minuut de Engelsen naar de kwartfinales poeierde.

Bull zou in het verdere verloop van het toernooi niet meer in actie komen. In de halve finale tegen West-Duitsland stond hij nog wel klaar langs de zijlijn, toen Lineker de gelijkmaker in het Duitse doel frommelde. “Trek je pak maar weer aan”, zei Robson, die Bully daarmee een heldenrol in de verlenging en de uiteindelijk beslissende strafschoppenserie ontzegde.

soccer-world-cup-italia-90-third-place-play-off-italy-v-england

U vindt Steve tussen Lineker en Pearce

De waarheidsgetrouwe aflevering van De Wondersloffen van Sjakie, met Steve Bull in de hoofdrol, kreeg geen vervolg. Na het WK werd Bull niet meer geselecteerd voor de Engelse nationale ploeg. Bull werd een cultheld bij Wolverhampton Wanderers, waarvoor hij 13 seizoenen lang zijn goaltjes zou meepikken. Uiteindelijk speelde Bully maar één wedstrijd op het hoogste niveau in Engeland, een invalbeurt bij zijn debuut in 1985 namens West Bromwich Albion. Maar zijn naam zal voor altijd verbonden zijn met de laatste succesvolle wereldbeker van de Engelsen.

Tegenwoordig is Steve Bull, via zijn website bullybully.net, in te huren voor openingen, feesten en partijen. Geen slecht idee, voor wie een joker nodig heeft deze zomer.

HET BELANG VAN DE JUISTE JOKER (1): Bernie Slaven

arthur
Tot en met het WK in Brazilië neemt Voetblah wekelijks een deelnemer onder de loep in de rubriek ‘Het Onbekende WK-verhaal’. Vandaag is het de beurt aan Engeland, in twee delen. Hieronder deel 1 over cult-held Bernie Slaven.

De Engelse bondscoach Roy Hodgson zal in de komende maanden geen steen op de andere laten om de beste spelers voor zijn WK-selectie te vinden, zo liet de 66-jarige oefenmeester weten aan The Guardian. Hij doet er goed aan om zijn licht ook te laten schijnen in de Engelse Lower Leagues. Uiteindelijk kan de juiste joker namelijk het verschil maken. Het WK in 1990 levert het bewijs.

Bernie Slaven – Joker tegen wil en dank

DownloadedFile-1In mijn kast hangt een origineel shirt dat echt gedragen is bij het WK in 1990. Het is wit met groene boordjes en oranje accentjes. Achterop staat het nummer 15, behorende bij de Ierse aanvaller Bernie Slaven.

Bernie droeg het shirt tijdens de wedstrijd Nederland – Ierland (1-1) in Palermo. Na de wedstrijd belandde het shirt in handen van radiocommentator Jack van Gelder, die graag een relikwie van de sympathieke Ieren wilde hebben. Niet zo lang geleden besloot de tv-coryfee zijn zolder op te ruimen. Via via kreeg ik het shirt voor mijn verjaardag, netjes opgevouwen en ingepakt in sinterklaaspapier.

Het shirt rook fris. Waarschijnlijk net zo fris als in 1990 toen Van Gelder met gloeiende wangen zijn aandenken in een speciaal meegebracht plastic tasje frommelde. Bernie Slaven zat namelijk op de tribune die avond, zijn waarde zou later die avond pas duidelijk worden. Want Bernie Slaven was de joker van de Ieren, tegen wil en dank.

De verhouding tussen Nederland en Ierland was die avond opperbest. Beide ploegen hadden zich gekwalificeerd voor de tweede ronde.  Nadat de boomlange spits Niall Quinn in de 71e minuut de stand gelijk had getrokken, sloten de spelers een herenakkoord. Twintig minuten rondtikken later wisten beide ploegen dat ze met drie puntendelingen met de hakken over de sloot door waren. Loting moest bepalen wie er tweede en wie derde werd in de poule. Kop of munt. Zeg het maar.

Natuurlijk won Ierland, dat met Slaven een echte joker in de gelederen had, de toss en mocht een paar dagen later aantreden tegen Roemenië. De geplaagde Nederlandse bondscoach Leo Beenhakker moest zich opmaken voor een treffen tegen West-Duitsland, dat in tegenstelling tot Oranje wel indruk had gemaakt in de poulefase.

Tot vlak voor het WK in Italië was  de 30-jarige ‘Wolfman’ een beperkte, maar veelscorende spits bij Middlesbrough op het tweede niveau in Engeland. Daarvoor werkte hij bij de plantsoendienst in zijn thuisstad Glasgow, terwijl hij zijn wedstrijdjes afwerkte voor ploegen als  Airdrieonians en Queen of the South. Slaven was altijd trots geweest op zijn Schotse afkomst, totdat de vermaarde Jack Charlton, die al een behoorlijke reputatie had opgebouwd met zijn genaturaliseerde “kroegvoetballers”, zijn stamboom onder het licht hield en ontdekte dat er wat Iers bloed door Bernie’s aderen vloeide. Toen Big Jack hem de worst van het wereldkampioenschap in Italië voorhield, hapte Bernie gretig toe. De Schotse Wolfman werd Ier en ging mee naar Sicilië en Sardinië.

Nederland vond in 1990 uiteindelijk in Milaan zijn Waterloo, terwijl de Ieren via strafschoppen doorstootten naar de kwartfinales. Daar wachtte gastland Italië.

Na de zege op Hagi en de zijnen was de stemming in het Ierse trainingskamp uiteraard opperbest, maar Bernie Slaven was diep ongelukkig. Het gebrek aan speelminuten zat hem dwars, maar meer nog miste hij zijn honden. In zijn autobiografie bekende Slaven jaren later dat hij stiekem hoopte dat Ierland de penaltyserie tegen de Roemenen zou verliezen zodat hij terug kon naar Middlesbrough. De liefde voor zijn honden zat diep, zo blijkt uit de memoires van kamergenoot en collega spits Tony Cascarino: “Bernie belde iedere dag naar huis. Dan blafte en jankte hij een kwartier lang in de hoorn van de telefoon als Lassie: “Woef, woef, auhoe, auhoe, woef.”

DownloadedFile

Slaven te midden van zijn WK-shirts

Voorafgaand aan de kwartfinale tegen het gastland in Rome gingen de Ieren op audiëntie bij paus Johannes Paulus. Het zou voor Bernie Slaven het hoogtepunt worden van het WK. Zijn gebeden werden ’s anderdaags verhoord toen de Italiaanse joker Salvatore Schillaci met een treffer in de 38e minuut de Ieren alsnog naar huis stuurde. De interlandcarrière van Bernie Slaven zat er op. Hij keerde terug naar Middlesbrough en speelde nog voor Port Vale en Darlington, voordat hij zijn reputatie als cultheld te gelde maakte als televisiepersoonlijkheid. In 2002 voerde Slaven nog tevergeefs campagne voor het burgemeesterschap van de Noord-Engelse industriestad, al liet Wolfman vooraf weten absoluut niets van politiek te weten.

IN MEMORIAM: DE SPAANSE FURIE

arthurOp nieuwjaarsdag bieden wij u hoop. Middels de derde editie van onze WK-rubriek die over Spanje gaat. Het einde van Spanje welteverstaan.

Schrijf maar op: in 2014 komt er een einde aan de hegemonie van Spanje in de internationale voetbalwereld. Met dank aan Toni Varela.

Spanje 2 unnamedJe zult maar Toni Varela heten en een modale voetballer zijn bij FC Dordrecht. Wat doet Toni Varela op nieuwjaarsdag? Kijken naar het Nieuwjaarsconcert in Wenen? Het schansspringen in Garmisch-Partenkirchen? Nee, natuurlijk niet. Toni Varela is met gloeiende wangen aan het nagenieten van een topjaar. Toni Varela is namelijk koploper in de Jupiler League, haalde met Kaapverdië de kwartfinales van de Afrika Cup en stond op de drempel van het WK. En Toni Varela speelde in de wedstrijd waarin de dood van het tiki-taka-voetbal werd aangekondigd.

Oké, Toni Varela was maandagavond in het olympisch stadion met Kaapverdië betrekkelijk kansloos geweest tegen Catalonië (4-1). Vind je het gek als je op het middenveld moet opboksen tegen mannen als Sergio Busquets en Cesc Fàbregas. Toni Varela houdt best van een beetje rennen, maar als je de bal toch nooit kunt veroveren is er niks meer aan. Het goede nieuws is dat het tiki-taka gespeeld werd door Catalonië.

Ik zal een bekentenis doen: eigenlijk was ik vooral fan van het Spaanse voetbalelftal in de tijd dat het steevast fout ging. Tot het EK van 2008 kon je er een flinke som op zetten. ‘La Roja’ maakte altijd indruk met snel en creatief voetbal als het nog nergens om ging. Zodra het toernooi in een beslissende fase belandde, waren de Spaanse sterren al weer thuis. Tragisch. Schitterend.

Tot 2010 was de beste prestatie van Spanje op een WK een vierde plaats op het WK 1950  in Brazilië. Gaan we het lijstje verder af: kwartfinales in 1934, groepsfase in 1962 en 1966. In 1954, 1958, 1970 en 1974 niet eens aanwezig. In 1978 uitgeschakeld in de eerste ronde. Bij het WK in eigen land in 1982 haalde Spanje na een nederlaag tegen Noord-Ierland met de hakken over de sloot de tweede ronde. Dat was ook het eindstation.

Mijn eerste persoonlijke herinneringen dateren uit 1986. Ik was boos omdat Spanje Denemarken uitschakelde. (Waarschijnlijk was ik niet boos, maar deed ik iemand na die boos was; ik was zes.) Hoe dan ook, de Denen waren na overwinningen op Uruguay (6-1) en vooral West-Duitsland (2-0) meteen een favoriet in Nederland. Maar een mislukte terugspeelbal van Jesper Olsen kort voor rust zorgde voor de totale implosie van het ‘Danish Dynamite’. Emilio ‘De Gier’ Butragueno zat er tussen en scoorde zijn eerste van vier treffers. butragueno, emilio 1988Toch verloren de Spanjaarden een ronde later al weer na strafschoppen van de Belgen. In 1990 was Joegoslavië in de achtste finales na verlengingen te sterk. In 1994 blokkeerde Roberto Baggio namens Italië de weg naar de laatste vier. In 1998 kwam Spanje niet door de groepsfase en in 2002 werd Spanje in de kwartfinale van het WK onrecht aangedaan tegen Zuid-Korea van Guus Hiddink. En in de kwartfinale van 2006 had Spanje de pech dat de toen nog onbekende Franck Ribéry het opeens op zijn heupen kreeg.

Zo ging het en zo hoorde het. Na ieder falen van de Spaanse trots, werden oorzaken gezocht in het immer broeiende separatisme. De Basken, de Galiciërs en de Catalanen zouden collectief een banvloek in stand houden tegen ‘la Roja’. Die van Real zouden niet willen samenspelen met die van Barça. De Spaanse nationale elf was synoniem voor collectieve harakiri.

De afgelopen zes jaren was daar anders weinig van te merken. Alle onderlinge wrevel, niet zo lang geleden nog eens lekker afgestoft en opgewreven door de Portugese provocateur in de dugout van de Koninklijke, leken te vervagen op het ongenaakbare tiki-taka-bord van René van der Gijps favoriete gezelschapsspel. Dat moet een keer fout gaan. Zou het toeval zijn het Catalaanse separatisme juist in de afgelopen jaren massaler is geworden? Denkt u dat honderdduizenden Catalanen in september een menselijke keten van 400 kilometer vormden vanwege politieke factoren of de economische crisis?

Welnee. Ze willen gewoon weer zelf de beste zijn in tiki-taka. Daarom is die feestwedstrijd tegen Kaapverdië niets minder dan de bijl aan de wortel van de Spaanse wereldtitel. Mede dankzij Toni Varela is ‘la Furia Roja’ binnenkort weer gewoon ‘la Roja’.

Niets om u zorgen over te maken, meneer Van Gaal. Ik wens u een gezegend 2014.

Het mysterie Zahir B.

arthur
belounis“Zahir B. is vrij.”
Diverse media pakten vorige week uit met de terugkeer van de Frans-Algerijnse profvoetballer Zahir Belounis op Franse bodem. Tientallen cameraploegen wachtten de verloren zoon en zijn gezin – vrouw, twee dochtertjes – op in de aankomsthal van vliegveld Charles de Gaulle in Parijs. De 33-jarige Belounis zat sinds juni 2012 vast in Qatar, omdat zijn club vanwege een financieel conflict weigerde mee te werken aan een uitreisvisum. De zaak van Belounis kreeg internationale bekendheid door een emotionele open brief van de voetballer gericht aan Zinedine Zidane en Josep Guardiola. Begin november stuurde Belounis een dramatische videoboodschap de wereld in, waarin hij zich een gijzelaar noemde en zinspeelde op zelfmoord. Hartverscheurend.

Toch zou Belounis nooit zoveel aandacht hebben gekregen als zijn zaak niet in verband werd gebracht met het lot van de 1,2 miljoen gastarbeiders in de Golfstaat. Mensenrechtenorganisaties proberen al jaren aandacht te vragen voor de rechteloosheid die Nepalese bouwvakkers, Indiase bewakers en schoonmaaksters uit Bangladesh ondergaan in Qatar. Verder dan een fotokatern in een opinieblad of het bijprogramma van IDFA komen dit soort onderwerpen meestal niet. Dankzij de toewijzing van het wereldkampioenschap voetbal in 2022 weten we nu dat vermoedelijk 4000 bouwvakkers die luchtgekoelde stadions mogen aanleggen in de Qatarese woestijn zullen omkomen voordat er een bal getrapt is. We weten dat de gastarbeiders met tien man in een container op afgeschermde compounds ver buiten het zicht van de beau monde zijn ondergebracht. We weten dat de meeste gastarbeiders hun paspoort  moeten inleveren en daardoor moderne lijfeigenen zijn geworden. Ze kunnen geen kant op.
Mensonterend.

Het middeleeuwse systeem dat verantwoordelijk is voor de moderne slavernij wordt ‘kafala’ genoemd. Als buitenlander mag je in Qatar alleen werken met instemming van een lokale sponsor, vaak de werkgever. Alleen met toestemming van de sponsor kan een uitreisvisum worden verstrekt. Wanneer een conflict ontstaat met de sponsor, dan heb je dus een groot probleem. Belounis had een conflict. De voetballer die opgroeide in een Algerijns gezin in de buurt van Parijs, speelde in de lagere divisies in Zwitserland. In 2007 voor Al-Jaish, een club gelieerd aan het Qatarese leger in de tweede divisie. Na een tijdje bleek dat Al-Jaish hem niet meer nodig had. De club betaalde hem niet meer en weigerde mee te werken aan een uitreisvisum voor de werkloze speler. Belounis zat vast.
Gegijzeld. Maar nu is Belounis dus vrij.

Tot zover het verhaal dat in de meeste media verscheen. Zoals zo vaak zitten er echter haken en ogen aan het verhaal van Belounis. Daarvoor moet je tussen de regels door lezen. Irritant.

 Never ruin a good story with facts. Lees verder