Tagarchief: EK 1988

KAMPIOENENMAKERS

WEEKEND-mazuroAlle Turken heten Ali, alle mental coaches heten Troost. Lijkt het wel. Wie herinnert zich niet Ted Troost? Toch niet de kleinste jongens deden een bakkie bij Ted, die het fenomeen haptonomie een geheel nieuwe dimensie gaf. Naar verluidt tilde hij San Marco, Breukie en De Zwarte Tulp aan hun nekvel op, waarna dezen weer onbevreesd het strijdperk betraden. ted troostEr zijn zelfs mensen, waaronder Ted zelf, die beweren dat we zonder Troost nooit Europees Kampioen waren geworden. Nou, zonder Berry van Aerle ook niet, denk ik dan. En geloof maar niet dat Berry zich door Tedje liet betasten. “Flikker ’s op man, gij blèft mi oew pote van mèn af.” Iets in die trant moet Berry destijds hebben gezegd; of in elk geval hebben gedacht. En wie is er met beide benen op de grond blijven staan? Nou dan!

– Vergis u niet, dit is geen Johan Derksiaanse tirade tegen mental coaching in de (voetbal)sport. Integendeel. Er is een schromelijk gebrek aan deskundige mentale begeleiding in het topvoetbal. Laten we echter de spelers in onze Wammes Waggel-competitie eerst maar eens de elementaire beginselen van het voetbal bijbrengen. Dat zou al heel wat troost bieden. Maar zoals ieder dorp zijn idioot heeft, zo heeft elke beroepsgroep zijn charlatan –

Het lichaam liegt nooit, zo luidt de titel van Teds magnum opus. Een open deur, een joekel van een gemeenplaats. Net als ‘luister naar je lichaam’. Als ik mijn lichaam had willen afluisteren, zou zelfs de apparatuur van de NSA nog ontoereikend zijn geweest. Ted Troost geeft nu nog cursussen aan topmanagers. Hoe succesvol dat is, lezen we dagelijks in de krant. Want als iets de dooddoener ‘het lichaam liegt nooit’ logenstraft, dan is het wel de ‘waarheidsgetrouwheid’ van de doorsnee-topmanager. Of is het spraakcentrum soms geen onderdeel van het menselijk lichaam, Ted?

John Troost 0025Dezer dagen rammelt ene John Troost nadrukkelijk aan de poorten van menige betaald voetbalclub in den lande. Hem wordt zelfs stalken verweten. Het valt moeilijk te geloven, maar het schijnt geen familie te zijn. Ook John noemt zich mental, erger nog energetische coach en blijkt zich eveneens te bedienen van onorthodoxe methodes. Hij gaat zingend en dansend door de kleedkamer om de spanning weg te nemen. Op zich niks mis mee. In Afrika en Brazilië doen ze niets anders. Maar als een Hollandse kaaskop Michael Jackson gaat nadoen..

John Troosts claim of fame is het kampioenschap van Anderlecht en je hoeft tegenwoordig maar een oogje te werpen op John van den Brom om Johnny’s succesformule te herkennen. Een rentree bij les Mauves bleek kansloos en sindsdien probeert Troost 2.0 zich bij onder meer Vitesse en vooral PSV binnen te hengelen. Tiny Sanders en consorten zouden best wat mentale begeleiding kunnen gebruiken, dus er mankeert niet zoveel aan Johnny’s diagnostische vermogen. Maar met zijn ziekte/zelfinzicht is het bar slecht gesteld. Want ook hij zou bij PSV Berry weer tegen het lijf lopen. Flikker toch op man!

– het boek van Ted Troost komt van http://www.joopmolendijk.nl
– John Troost haalden we van media.vrtnieuws.net

EINDELIJK!! BERRY VAN AERLE OP TWITTER

kalusha

Het was vermoedelijk een geagiteerd gesprek, gisteren in een Helmondse twee-onder-een-kapwoning. Hij: “Godverdomme, die kutjournalisten. Iedereen besteedt deze week aandacht aan ons gouden elftal van het EK’88, omdat ’t precies 25 jaar geleden is.” Zij: “Wat is daar dan zo kut aan, Berry?” Hij: “Dat godverdomme iedere speler geïnterviewd wordt. Ruud, Marco, Gerald… Zelfs Sjakie Troost, terwijl die bosneuker geen minuut op het veld stond. Ik speelde godverdomme alles, iedere seconde. Maar denk je dat iemand ook maar een ietsepietsie interesse heeft in Berry van Aerle? Welnee! Stelletje randmongolen.” Zij: “Misschien ben je een beetje van de radar verdwenen, Ber. Laat eens wat vaker van je horen, dan komt die erkenning vanzelf.” En zo geschiedde…

Berry25 juni 2013 is een historische dag. Exact 25 jaar na de EK-winst van ’88 meldt Berry van Aerle zich op Twitter. Met een weifelend ‘Twitter aan het testen met @roycovic #psv’ presenteert hij zich aan zijn schare volgers. Zijn fanbase ondergaat direct een groeispurt waar Dries Mertens een moord voor zou doen, want rond 17 uur heeft Berry al duizend volgers. Zelf is hij uiterst voorzichtig met de Follow-knop. Slechts twaalf personen vindt de oud-postbode interessant genoeg, onder wie zijn zoon Len en oud-ploeggenoot Ronald Koeman. Ook niet onbelangrijk: Berry mengt zich meteen in de crème de la crème van Bekend Nederland. Bas Muijs: “@BVanaerle Berry, van harte met je jubileum!” Berry van Aerle: “@Basmuijs dank je bas”. Echte helden voeren nu eenmaal geen lange conversaties.

Ruud Gullits (@GullitR) laatste tweet was een filmpje van een bejaarde die een balletje hooghoudt, John van ’t Schip (@johnvantschip7) zit vooral in het Spaans te lullen en Wim Kieft (@WimKieftNL) neemt Twitter net zo serieus als zijn voetbalcarrière. Met dergelijk povere concurrentie zit Berry van Aerle gebakken. De titel ‘Meest populaire EK’88-twitteraar’ is voor een grijpstuiver op te halen. Grijp je kans Berry, opdat je eindelijk de erkenning krijgt die je verdient!

– Deze 25 jaar oude prent van Berry vonden we op PSV.nl. 

HET GOEDE DOEL

Voetballers zijn rijk. Dat is wat je als kleine jongetje leert en daarom een van de redenen om profvoetballer te willen worden. Dat tegenwoordig een groot gedeelte van de clubs praktisch failliet is en dat er meer amateurs in de Jupiler League rondlopen dan in de Topklasse doet daar wel afbreuk aan. Nadeel van rijk zijn, is dat iedereen wat van je wil. Daarom worden voetballers regelmatig benaderd voor het goede doel. Clarence Seedorf is een goed voorbeeld van iemand die de minder bedeelden een warm hart toedraagt, maar ook Michael Schumacher speelt regelmatig voor het goede doel.

In de jaren ’80 was er nog iets dat voetballers kenmerkte: de snor. Sla de Panini-albums er maar op na. Natuurlijk weten wij dat er al regelmatig aandacht is besteed aan voetballers met een behaarde bovenlip, maar op dit moment is het onderwerp actueler dan ooit. November is namelijk Movember. Het is de bedoeling dat we ons gedurende de 30 dagen van deze maand niet scheren. De initiatiefnemers willen mannen hiermee gezondheidsbewuster maken. We leven al korter dan vrouwen en schijnen dus ook minder bezig te zijn met oud worden.

Een simpele rekensom maakt van 1 en 1 twee. Dus zouden alle voetballers hun bovenlip een maand lang niet mogen maaien. Laat maar lekker groeien, vooral die vlassnorretjes zijn fantastisch. Allereerst om het goede doel te steunen. Maar de snor verwijst ook naar een succesvolle periode uit het Nederlandse voetbal – en niet geheel onbelangrijk voor de heren voetballers zelf – mannen met snorren verdienen meer. Gezien de eerste regels van deze post is de Mo dus zo’n gek idee nog niet. Drie vliegen in 1 klap! Dus laat maar groeien die haren, dan zit het wel snor.